Wikang Filipino: Wikang Sariling Atin

 

Sa bayan kong sinilangan

Pilipinas ang pangalan;

Wikang aking kinamulatan

Marami pa lang pinagdaanan,

 

Dito sa atin, mula Jolo hanggang Appari,

Diyalekto natin ay pagkarami-rami

Agam-agam ko’y sadyang kay laki

Katutubong wika’y pano iintindihin,

Kahit aking isipin,

Sadya ba talagang di ko mawari.

 

Kaya laking pasalamat ko,

Wika’y pinanday ng butihing pangulo

Ngayo’y may wika tayong atin,

Maging kalayaa’y sinasalamin din.

 

Pero bakit sa paglipas nitong panahon,

Paggamit yaring wika, nawawaglit ngayon?

Kailangan pa ng Buwan ng Agosto

Para gunitain lamang ang wikang Filipino.

 

Gumamit ng ibang wika’y di kapangahasan,

Wag lang kalilimutan, wikang kinagisnan

Magiging higit ka pa sa malangsang isda

Tulad sa tinuran ng bayaning si Rizal.

At magiging tulisan sa sariling bayan.

 

Ikaw nga ba ay Pilipino?

Pilipinas bang pinagmulan mo?

Sa dugo mo ba’y may pagka-Pinoy?

Pwes ngayon, patunayan mo!

Ipagmalaki mo san mang lupalop

Na Pilipino kang totoo at Filipino ang wika mo!

 

Lumipas man ang panahon,

Anuman ang maging pagbabago,

Ating pagyamanin ang wikang Filipino

Wikang sariling atin, tara na’t itaguyod

Wika ng mga Pilipinong tulad ko at tulad mo

Mula noon magpasa hanggang ngayon.

 

 

***********************************************************

Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Tula” ng 

Saranggola Blog Awards 6. 



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:
A) Tony Pakelamero (SBA 2014 Entry: Kwentong Pambata)
B) Ang Love Story Ko (SBA 2014 Entry: Maikling Kwento)
Sana suportahan nyo ako at maraming salamat . 🙂


 NAIS KO RIN PONG PASALAMATAN ANG MGA SPONSORS:

 

 

Alaala ng Kamusmusan

*************

Sadyang walang permanenteng bagay sa mundo,

Maging ang mga ninanais man ay talagang marubdob,

Asahan mong may mga di pagkakaloob;

Pero bakit pati ang tahanang aking ginusto,

Kinailangang mawala at tuluyang maglaho.

 

Oo, ako’y may kutsarang ginto,

Mga damit at gamit ay madalas na bago,

Ngunit tila puzzle yaring pagkatao,

Na di mabuo-buo dahil sa nawawalang piraso.

 

Si ina at si ama, pinagbuklod ng simbahan;

Sa kanilang pagsasama, ako’y isinilang;

Masasayang sandali’y aking bilang na bilang

Mas tumatak pa sa isipan, masasalimuot nilang hidwaan.

 

Away dito, hagis roon;

Sigawan kanina, iyakan ngayon;

Kaya isang umaga, pagmulat yaring mga mata,

Ni isang gamit o anino ni Papa,

Anumang pilit kong hanap,

Wala akong nahagilap.

 Umalis si ama, sa ibang babae sumama,

Ako at si ina, tuluyan niyang iniwan;

San mali si Mama, saan siya nagkulang?

Bakit siya ang talunan, bakit siya ang luhaan?

Mga palaisipang hanap ay kasagutan ,

Paano ko nga ba malalaman,

Nang abang ina ko’y matulungan.

 

Lumipas ang panahon, tuluyan kong napagtanto,

Na may mga tao, na sadyang marupok;

Kahit nakatali na sa kanyang sinisinta,

At mga anak ay di na mabilang-bilang,

Bubukbukin pa rin ng anay, ang haligi ng tahanan;

Pipilii’y tawag ng laman, at ibang layaw sa katawan;

At iiwan ang tahanan, na tila may bagyong sumalanta.

 

Mula sa pagkakamali ng nakaraan, marami akong natutunan :

Bilang isang lalaki, ako’y magiging matatag,

Sa anumang tukso, di ako patitinag;

Bilang isang haligi, ako’y magiging tapat,

Sa aking magiging anak at kabiyak, kahit milya man ang agwat;

Bilang ama, responsibilidad ang una!

Prayoridad ang pamilya bago ang sinuman;

Pagkat ang pamilyang ninanais ko’y buo,

Walang labis, at lalong walang kulang,

Isang pamilyang matatawag na tahanan,

Na di katulad ng nakagisnan, mula sa aking kamusmusan.

*********************************************************

Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Tula” ng Saranggola Blog Awards 5



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:
A) Bertdey ni Butchoy (SBA 2013 Entry: Kwentong Pambata)
B) Sa Tatlong Anghel ng Buhay ko  (SBA 2013 Entry: Sanaysay)
C) Tahan na,  Nene (SBA 2013 Entry: Maikling Kwento)
Sana suportahan nyo ako at maraming salamat . 🙂


 NAIS KO RIN PONG PASALAMATAN ANG MGA SPONSORS:

 

Published in: on October 14, 2013 at 4:07 am  Comments (4)  
Tags: , , ,

Bertdey ni Butchoy

“Yehey! Mama, Papa, bertdey ko na!” sigaw ni Butchoy habang nagmamadaling maglakad papunta sa kusina.

“Butchoy, dahan-dahan ka lang, yung paa mo,” sabi ni Aling Cel.

Lumapit si Mang Daniel sa bunsong anak, “Choy, ilang taon ka na ngayon?”

Inipit ni Butchoy ang isang saklay sa kanyang kaliwang braso at inangat ang 2 kamay. Ipinakita niya ang anim na daliri. “Papa, six na ko !” Pagkababa ng mga kamay, tumingin siya sa ama. “Papa, may cake po ba ako?”

Tumingin si Mang Daniel sa asawa. Napalingon naman si Aling Cel sa anak. “Choy, spaghetti na lang ni Aling Pacing sa tindahan yung handa natin tapos fried chicken.”

Biglang lumungkot ang mukha ni Butchoy. “Wala pong cake?”

“Choy, mahal ang cake, eh. Saka wala pa si Ate mo,” sabi ng tatay niya habang hinahaplos-haplos ang ulo ng anak.

“Ok po, Papa. Papasok na ko ng skul. Babay po!” humalik muna siya sa pisngi ng ama at hinalika din ang ina na di kalayuan sa kanila. “Babay, Mama!”

“Kain ka muna, Buchoy.”

“Humingi na ko ng pandesal kay Kuya Eben po.”

“Sige, ingat ka, ah. Dahan-dahan sa skul.”

“Opo,” sabi ni Butchoy at umalis na.

Sinundan lang ng tingin ni Mang Daniel ang naglalakad na anak. Bunso sa apat na anak nila si Butchoy. Dahil sa aksidenteng nangyari, nakasaklay na ang mabait nilang bunso. Kinder pa lang si Butchoy dahil ayaw nilang mapwersa ang anak sa pag-aaral. Buti malapit lang sa bahay nila ang skul ng anak.

“Cel, agahan ko ang uwi mamaya. Ako na bibili ng spaghetti diyan kay Aling Pacing. Tapos babale ako kay boss mamaya.”

“Sige, kahit mga apat na raan lang. Pambaon at pamasahe nung dalawang high school mo. Sa Sabado pa raw kasi ang uwi ni Ana”.

“Di ko alam, Cel. Alam mo naman si boss, medyo makunat. Pero titingnan ko, ah.”

“Okey lang, Daniel. Kukuha ako ng labada diyan sa kabila para maibili man lang ng bagong tsinelas si Butchoy. Kawawa naman ang anak mo, pudpod na ang tsinelas.”

“Cel, sana maka-recover na anak mo. Sana, ako na lang ang napilayan at hindi siya.”

“Wag mong sabihin yan Daniel. Walang may gusto sa pangyayaring iyon. May awa ang Diyos. Gagaling din siya.” Niyakap ni Cel ang asawa na noo’y nakatayo pa rin sa kanilang pintuan.

“Yung sahod ni Ana, pambayad lang sa bahay at kuryente. Yung kinikita ko naman, pambayad lang sa tindahan at mga utang. Cel, ang hirap. Buti andyan ang mga anak natin. Lalo na si Butchoy. Sila na lang ang iniisip ko kaya pinipilit ko pa rin magsumikap. Pinilit kong tigilan ang mga bisyo ko, ang paninigarilyo at pag-inom ko ng alak para sa kanila. Kasi…” sambit ni Mang Daniel na bakas ang hirap sa boses.

“Kasi mahal mo sila at ayaw mo silang nahihirapan. At para sa akin, sapat na iyon Daniel.”

“Salamat, Cel. Mahal na mahal ko kayo. Ay ! Malapit na nga pala mag-alas otso. Sige aalis na ko,” at hinalikan niya ang asawa sa may pisngi.

 Sa skul ni Butchoy.

“Butchoy pilay!” tawag ng bata habang nagsusulat si Butchoy. Hindi kumibo o lumingon si Butchoy.

“Pilay!” tawag pa ng isa. “Bingi ka ba, pilay?”

Tumigil ang kamay ni Butchoy sapagsusulat. “Isusumbong ko kayo kay titser. Salbahe kayo. Hindi ko naman kayo inaaway, ah.”

“Pilay ka kasi. Hahaha!” at nagtawanan na ang mga bata na nasa clasroom. Napaiyak na lang si Butchoy. Gusto niya na hampasin ang mga bata  ng  saklay niya pero alam niya na masama yun.

“Magsitigil na kayo mga bata.” Napatigil ang mga bata. Dumating na pala ang titser nila na lumabas lang saglit. “Hindi maganda ang ginagawa nyong ‘yan. Ganyan ba ang turo ng mga magulang ninyo sa inyo?”

Yumuko ang mga bata at umiling. “Hindi po, mam.”

“Hindi pala, eh. Paano kung kayo ang naging pilay? Gusto n’yo bang ganyan din ang gawin sa inyo?” tanong  ng guro habang tinitingnan ang mga bata.

“ Hindi po,” muling sagot ng mga bata.

“Ok, mabuti naman. Anong sasabihin nyo ngayon kay Butchoy?”

“Sorry, Butchoy,” sabay-sabay na sabi ng mga kaklase.

Lumapit ang unang batang nang-asar, “Butchoy, sorry ah.”

“Okey lang. Sana wag mo na ulitin,” sabi ni Butchoy na may luha pa rin sa mga mata.

“Oo, Butchoy.”

“Mabuti naman at nagkabati na kayo. Mga bata, nga pala, birthday ni Butchoy ngayon. Kantahan nyo siya ng happy birthday,” sabi ng guro. At kinantahan nga ng mga bata si Butchoy. Pagkatapos nilang kumanta’y naglabas ng spaghetti ang guro para sa recess ng mga bata. Nawala na ang lungkot sa mukha ni Butchoy. Masaya silang kumain at naglaro pagkatapos.

Nang mag-uwian na sina Butchoy, nakita niya sa labas ng room niya ang nanay niya. Inalalayan siya nito hanggang sa makarating sila sa pupuntahan. Inakala ni Butchoy na pauwi na sila, ngunit hindi pala. Nasa harapan na sila ng simbahan.

“Mama, hindi naman Linggo ngayon di ba?” pagtatakang tanong ng bata.

“Anak, birthday mo. Magpapasalamat tayo kay Lord sa lahat ng biyaya niya sa’yo ngayong taon na ito,” paliwanag ni Aling Cel.

“Okey, po,” at pumasok na sila ng simbahan. Pagkatapos nila magsimba, dumaan sila sa kanto para bumili ng fried chicken.  Anim na fried chicken ang binili ni Aling Cel. Dumaan din sila sa tindahan para bumili ng bigas. Nang makarating na sila sa bahay, andoon na si Mang Daniel na nakapaghain  na ng spaghetti na binili kina Aling Pacing.

“Wow, spaghetti! Salamat, Papa.”

“Eto pa anak.” Inilabas niya ang isang paper bag. “Para sa’yo, Butchoy. Regalo namin ni Mama.”

Dahan-dahang kinuha ng bata ang paper bag. Binuksan niya ito at natuwa sa laman. “Ay, Spiderman na tsinelas! Tenk you po.” At isinuot niya ang bagong tsinelas.

Maya-maya’y dumating na ang dalawang kuya ni Butchoy. “Choy, may surprise pa kami sa’yo,” sabi ng Kuya Alfred niya.

“Talaga? Ano po yun?” tanong niya sa mga kuya niya.

“Happy Birthday to you, happy birthday to you…” nilingon ni Butchoy ang pinanggagalingan ng boses na iyon sa may pinto. “Happy birthday, happy birthday… happy birthday Butchoy.”

“Ate Ana! Wow! Cake ko yan?” namimilog ang mata ni Butchoy habang nakatingin sa ate at cake na hawak nito.

“Syempre sa’yo. Tingnan mo, oh. Andito ang pangalan mo. Tapos, may number six na  kandila. O, hipan mo na yung kandila,” sabi ni Ana.

“Butchoy, wish ka muna. Sabihin mo sana may bago ka toys,” sabi ng Kuya Eben niya.

Lumapit si Butchoy sa cake at tinitigan ito. Chocolate cake, at nakasulat ang “Happy Birthday Butchoy!” sa ibabaw ng cake at may nakalagay na Ben 10 na design sa gilid nito. “Ayoko po ng toys! Pwede naman ako manghiram,eh!”

Lumapit at inakbayan pa siya ng isang kuya niya. “Wish ka na lang na sana, dumami baon mo, o kaya naman bagong damit”.

Umiling si Butchoy. “Kuya, ayoko rin nun.” Inantay ng lahat ang sagot ni Butchoy. “Sana po, hindi mahirapan sina Mama at Papa. Sana, di na ko pilay para di ako inaaway at inaasar. Sana, nakakatakbo na rin ako para makipaghabulan kina kuya. Sana po, lagi tayo magkakasama.”  At hinipan niya na ang kandila na nasa cake.

Naluha si Aling Cel sa sinabi ng anak at niyakap ito. “Butchoy, anak, mahal na mahal ka namin kahit pilay ka man , bulag o pangit ka pa.”

Sumimangot si Butchoy. “Mama, di ako pangit. Pogi kaya ako. Di ba, Papa?”

Napangiti si Mang Daniel. “Oo, naman. Pogi ka,Butchoy. Mana ka sa akin,eh.” Lumapit si Mang Daniel sa mag-ina at niyakap angmga ito.

“Labyu, Mama. Labyu, Papa.” Tumingin siya sa ate niya habang yakap siya ng mga magulang. “Labyu, Ate Ana. Saka tenk you sa cake.”

Naluha naman si Ana. “Kaw pa, bunso ka namin. Kaya nga ako umuwi kasi birthday mo,  at dinala ko yung promise kong  cake.”

“Paano naman kami ?” sabi ni Eben.

“Syempre, lab ko rin kayo mga kuya.”

“Sya, tama na nga yan.” Tumayo si  Mang Daniel. “Kumain na tayo. Happy Birthday ulit, Butchoy.”

Sa murang edad ni Butchoy, alam niya na mahal siya ng pamilya niya. At mahal niya rin ang mga ito. Naisip niya rin na parang pansamantalang bahay niya ang skul kung saan ang mga kaklase niya ay parang kapatid niya at ang titser nya ay parang nanay. Pero, wala pa ring papalit sa tahanang kinabibilangan niya na kasama niya ay ang kanyang buong pamilya.

***********************************************************

Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Kwentong Pambata” ng Saranggola Blog Awards 5



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:
A) Tahan na,  Nene (SBA 2013 Entry: Maikling Kwento)
B) Sa Tatlong Anghel ng Buhay ko  (SBA 2013 Entry: Sanaysay)
C) Alaala ng Kamusmusan (SBA 2013 Entry: Tula)
Sana suportahan nyo ako at maraming salamat . 🙂


 NAIS KO RIN PONG PASALAMATAN ANG MGA SPONSORS:

 

Published in: on October 14, 2013 at 12:53 am  Comments (2)  
Tags: , , , ,

Himig ng Manlalakbay

Isa lamang akong manlalakbay ng ating inang bayan,

Dito sa lupang kinagisnan ay aking nasilayan,

Ang mala-kalabaw na kasipagan

Mula sa ating mga kababayan,

Yan ay mababakas sa ating hagdang-hagdan palayan.

 

Halina’t makisaya sa lalawigan ng Aklan

Sa pista ng Santo Niño kasama ang Ati-Atihan;

Mala-ulap na kaputian ng buhangin

At mala-kristal na tubig yaring karagatan

Dito yan sa Boracay, iyong matatagpuan.

 

Ihanda na ang dyaket at tayo’y humayo

Sapagkat hindi biro ang lamig sa Baguio,

Tunghayan ang pagtatanghal ng mga sundalo

Mula sa mga kadete ng akademyo.

 

Purihin ang Panginoon sa likas na ganda ng Mayon

Tila apa ng sorbetes ang hugis na ‘di yumayaon

Ganap na kalikasan ng Bicol ay sadyang “magayon”

Bundok dito, burol doon; Puno dito, dagat doon.

 

Isama na ang barkada sa kalakhang Maynila,

At doon sa Luneta ay mag-gala-gala;

Pagmasdan ang kasaysayan at kagitingan

Mga bayaning lumaban alang-alang sa kalayaan.

 

Mga salita’y kulang upang bayan ko’y ilarawan

Taglay nitong yumi at halina,

 sa Luzon pa lang ika’y mamamangha na,

Ilibot man yaring mga mata hanggang katimugan,

Maibubulalas mong “Ang ganda ng Pilipinas!”



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:

A)  Ako si Nina, Laking Laguna (Freestyle Blog)

B) Ang Aking Mr. Right (Maikling Kwento)

C) Madyik Sapatos (Kwentong Pambata)

Salamat po sa inyong suporta. 🙂



Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Tula” ng Saranggola Blog Awards 4.

Saranggola Blog Awards

Ang Saranggola Blog Awards 4 ay hatid ng mga sumusunod:

DMCI Homes

Mobeeu

TARAGIS

Teddy Bear ko

Sa pagmulat yaring mga mata,

Di ko man inaasahan

Ikaw ang unang nasisilayan;

Di man ako batiin,

O kahit di mo bigyang-pansin,

Hatid mo pa rin sa akin

Ang ngiting walang kasing tamis.


Araw man o gabi,

Umulan man o hindi,

Di pwedeng di makita,

Di maaring di mayakap,

Pagkat ikaw lang nagpapadama

Ng kasiyahang ako man ay di ko maipaliwanag.


Teddy bear ko

Wag ka sanang magtampo

Kung ako man ay hindi makasama

At lahat ng oras ko sa’yo ay mailaan;

May mga dapat pa kong gawin,

Mga bagay na dapat unahin,

Hayaan mo ako’y babawi

Please muli ka ng ngumiti,

Para kacute-tan mo’y hindi na mabawasan.


O Teddy bear,

Sa tuwing ako’y uuwi,

Ikaw lang ang laruan

Aking hanap-hanap;

At iyong pagkatandaan,

Ika’y aking aalagaan

Magkaroon man ng iba

Mananatili ka sa akin

Di lang bilang laruan,

Kundi isang kaibigan,

Kahit ika’y isang teddy bear lamang.



Published in: on October 15, 2011 at 12:30 pm  Comments (1)  
Tags: , , ,

Ako at Ikaw, Tayo Na! Para sa Bukas Natin at ni Inang Kalikasan



 

Ang Hinahanap ng Lumbay kong Puso

 

Ako ay humimlay

Sa ilalim ng mga bituin,

Habang sa mundo ng panaginip

Naglalakbay ang isipan.

 

Puso ko’y nais makisayaw

Sa mga hayop at ibon ay makiulayaw;

Katawan ko’y gustong lumipad,

Kahit saan mang lupalop mapadpad;

Layungin at sisirin ang dagat

Hanggang sa ang araw ay sumikat

Di maaalintana ang pagod at panghihina

Sa mundong aking tirahan

Pagkat ang ganda ng kalikasan

Sa akin ay nagbibigay rin ng kalakasan.

 

Sa pagmulat ng mata,

Ako ay biglang lumuha

Pangarap na lang pala

Ang lahat ng tinuran

Tirahan ko’y wala na

Huli na ng aking nalaman.

 

Lahat ay aking gagawin

Magbalik lang ang dati,

Sana’y muling maramdaman

Ang magkaroon ng tirahan

Tulad ng paraiso nina Eba at Adan

At nang magkaroon ng katuparan

Ang nasa kalooban.

 



 

Ang Hinanakit ni Ina

 

Ako’y isang dilag na sakdal rikit,

Ni isang kapintasa’y walang masasambit;

Lahat humahanga, lahat napapanganga

Kapag kanila nang namalas taglay kong kagandahan.

 

Lahat na ng tao ay nakasalamuha,

Anuman ang naisin,

Pagkain man o inumin,

Kasuotan man o tirahan,

Pag aking ibinigay

Sa mga mata ko’y bakas ang ligaya.

 

Pero sa paglipas ng panahon,

Kasalukuyang ako’y di na tulad ng noon;

Dilag na hinangaan,

Ngayon ay di na nakikilala;

Matapos abusuhin, ako’y winasak pa

Ng mga taong aking tinulungan;

Sila na dapat sana sa akin ay magyayaman,

Di ko inaasahan

Masama pala ang mapapala.

 

Bakit, o bakit?

Bakit ako ginanito?

Matapos ang lahat,

Ito pa ang natamo;

San nga ba nagkamali,

Ako nga ba’y nagkulang?

Matapos nilang makinabang,

Ginawa pang basahan!

 

Ako’y nakikiusap at nagmamakaawa

Na sana sa abang lingkod

Sila naman ay mahabag;

Dahil sa oras na hindi na kayanin

Sapin-sapin na pasakit,

Baka ang lahat ay akin ng ipagkait;

Kaya’t habang maaga pa

Kayo ay gumawa ng paraan

Nang ang lupit ko ay hindi na matikman.

 



 

Tayo ng Gumising Para sa Isang Bukas

 

Marami ng taon ang mabilis na nagdaan,

Henerasyon at gobyerno’y nagpapalit-palit na,

Ngunit imbis na bumuti, lalo pa atang lumubha

Ang dati ng kalagayan ni Inang Kalikasan.

 

Noo’y iilan lang ang mga gusali’t kabahayan,

Ngayon ay dumami at wala ng paglagyan;

Usok at iba pa, sa hangin ay humalo na

Subukan mang langhapin ay mauubo ka na;

Ang mga katubigan na dati’y nilalanguyan

Ngayo’y kaunti na, ang iba’y kulay uling na,

Gutom at uhaw di na kayang pawiin

Pero ang yaring buhay, kaya ng bawiin;

Mga pagbabagong hindi naging mainam,

Tayong lahat ang syang may kasalanan.

 

Tayo’y may mata, ating ng imulat;

May kamay at paa, ating ikilos na;

Huwag ng antayin na pagsabihan pa

Ating ng tulungan si Inang Kalikasan,

Kung magsasayang pa ng oras,

Baka wala ng bukas

At tayo’y mauwi sa napipintong wakas.

 



 

Published in: on October 15, 2010 at 1:39 pm  Leave a Comment  
Tags: , , , , ,