Ang Love Story Ko

 

Konti pang lip shiner, konting ayos ng kilay, lagay ng blush-on, ikot sa harap ng salamin at tadaaa! Ready ng rumampa.  “Hay, ang ganda ganda ko talaga!” sabi ko sa sarili ko habang nakangiti sa harap ng salamin.

“Girls, san ba ang gala natin?” tanong ko sa mga kaklase kong si Jazmin at Grace na abalang-abala din sa pagpapaganda ng mga sarili.  Kailangan naming mag-unwind kasi kakatapos lang ng nakakastress na midterm exams namin.

“Pass muna ko ‘be, susunduin ako ni Raven mamaya.” sabi ni Jazmin habang pinupunasan niya ang lagpas na lipstick sa labi niya.

“Ako din Ji, nakalimutan mo na ba? Monthsary namin ngayon? Ayieee! Excited na ko. Magmomovie date kami ni Fafa Neil!” bulalas ni Grace habang nagtatalon sa tuwa.

Sinimangutan ko lang siya , “O? Tapos Bibigyan ka ng bulaklak tapos gagala kayo sa park? Korni naman. Gasgas masyado.”

“Yan ka na naman, imbis na pinupulaan mo yung boypren ko, bakit hindi ka na lang humanap ng lovelife?” sagot sakin ni Grace. Umirap lang ako.

“Nako, Ateng, imposibleng magkaroon ng kalove team yan e puro characters sa wattpad ang pinapantansya nyang lokaret na yan,” singit ni Jazmin. “Mukha yang si “the one” o kaya naman “prince charming” na perpekto, as if they exist.”

“Oo, nag-eexist sila noh!”

“Di nga? May kilala ka?”  at tinaasan ako ng kilay ni Jazmin.

“Oo.”

“Sino naman ang prince charming na yan, aber?”

“Si ano…” Hmm.. Napa-isip ako dun, ah. “Si… Si James Mendez!”

“Si James? Yung hunk na team captain ng basketball team? Yung playboy at suplado?” As if naman na mapapansin ka niya tsaka di nagseseryoso sa babae yun.” Paglalahad ni Jazmin na parang alam niya ang lahat ng mga kaganapan sa university.

“Oy, mga palaka kayo! Wag nga kayong mga kontrabida! Bakit? Imposible ba yun? Na mapansin nya ako kahit sikat sya tapos ordinaryo lang ako. Tapos mafa-fall in love sya sakin, tapos magseseryoso na siya kagaya nung… “

“Kagaya nung nabasa mo na naman?” sabay nilang sabi.

“Ah, basta dadating yung panahon na mapapatunayan ko sa inyo yan,” sabi ko habang inaayos ang gamit sa shoulder bag ko. Ok na lahat. Isinakbit ko na ang bag ko at lumabas na kami ng CR.

“Sorry girls ha, pero mauuna na ako. Kanina pa naghihintay si Raven labas, baka mainis sa’kin pag tinagalan ko pa. Bawi na lang ako sa inyo ha. Bye!” paalam ni Jazmin at hinalikan niya kami ni Grace sa pisngi.

“Ako din Ji, ingat ka ha” nagpaalam din si Grace sa akin at hinabol si Jazmin palabas ng school.

Iwanan ba ko? Hayyyy. Manunuod na nga lang ako ng praktis ni Papa James ko. Dumiretso ako sa gym at nakita ko syang nakaupo.Nagpupunas ng pawis. Aww. Tapos na yung praktis? Sayang naman. Umapir sya sa mga kasama niya at mukhang nagpapaalam na sa coach niya. Hay, paalis na siya. Nakakainis.

Ang tangkad niya, pawis na pawis pero gwapo pa rin at ang ganda ng katawan niya. Parang si Cross Sanford lang. Ang gwapo talaga. Teka, mukhang papunta siya sa direksyon ko. Nagsimula akong maglakad papunta sa kanya. Ginandahan ko lalo ang lakad ko tapos yung mukha ko pang-inosente. Mukhang nakatingin din siya sa akin. Ang ganda ng mga mata niya. Naiimagine ko tuloy siya na luluhod sa harap ko sa whitesand beach, habang may fireworks sa kalangitan at nagsasabing “Will you marry me Jiya?”

Blag!

 Aray! natapilok ako. Ang bobo ko naman sa harap pa niya ako nadapa! Nasabi ko sa sarili ko habang hinihimas ang paa ko.

“Okay ka lang? Di ka kasi tumitingin sa daanan mo,”  may naglahad ng kamay sa harap ko.  Ay, seems familiar. Parang nabasa ko na to. Tutulungan niya ko tapos itatanong niya pangalan ko tapos magiging close kami. Tapos main- love siya sa’kin. Grabe, ibang level na to. Di ako makapaniwala.

“Huy, Jiya ok ka lang?” Tumingin ako sa nagmamay-ari ng boses na iyon.

“Ha? Oo okay lang ako.” Napasimangot ako. Ayun si James naglalakad na palayo. So dinaanan nya lang pala ako. At yung kaharap ko ngayon, si Yuriko – kaklase ko sa Integral Calculus. Matalino, mahilig mag-aral, tahimik, yung itsura average lang din. Hindi ngumingiti, di din matropa. In short, malayong malayo sa katayuan ni James.

Inalalayan niya ako hanggang sa makatayo ako. “Sige na, kaya ko na. Salamat” malamig kong sabi. Eh kasi naman hindi naman siya ang inaasahan kong tutulong sakin. Si JAMES. Oo si JAMES!

“Sigurado ka?” sabi pa niya. Hay ang kulit naman nito. Pinagpagan ko ang uniform ko at naglakad. “Oh? See?” Pagkatapos ng dalawang hakbang kumirot ang bukong-bukong ko.  “Aw!”  Ang sakit. Naku naman.

“Kitams? Ang tigas kasi ng ulo.” Napakamot siya sa ulo niya. Inalalayan niya kong umupo at tinanggal ang sapatos ko. “Bakit kasi kailangan mo pa magheels? Ayan tuloy.” Napairap lang ako. Eh maliit nga ako. Paki nya. “Masakit ba?”

 “Ay, hinde. Nasarapan ako. Gusto mo ulitin ko pagkakatapilok ko ?” Bwisit tong Yuriko na to.

“Shh. Your sarcasm won’t help” sabi niya at sinakbit ang bagpack niya sa harap nya. Tumalikod sya sa kin. “Sakay!”

“Ha?”

“Pumasan ka sa likod ko at dadalhin kita sa clinic para magamot yang paa mo.”

“Ayoko!” pagmamatigas ko. “Sige na, di ko na kailangan yung tulong mo,” pagtataboy ko sa kanya.

“Ayaw mo? Ok. Bahala ka dyan. Di mo ba kailangan? Sige, next time wag ka ng magtatanong sa calculus, ha.”

“Oo na nga, sige na.” Kinuha nya yung bag ko at pumasan ako sa likod niya.

“Sasakay din pala, nagpapilit pa,” bumulong siya.

“Hoy! Ang yabang mo! Ibaba mo na nga ako!”

“Wag kang malikot, gusto mo bang madagdagan yung injury mo? Wag kang mag-alala malapit na tayo. Mas lalo kang bumibigat pag naglilikot ka.”

Wala akong nagawa kundi humawak sa balikat niya at tumahimik. Inpernes, ang bait din pala nitong si Yuriko kahit ang weird ng dating nya sa’kin. Ang tahi-tahimik niya kasi.

Nang dumating kami sa clinic, agad tiningnan at ginamot ng nars ang paa ko. Binilinan ako ng nars at umalis na kami.

 “Kamusta pakiramdam?” sabi niya.

“Eto, medyo ok na. Salamat Yuriko, sorry din kasi ang taray ko sayo kanina. Hihihi…” pagpapacute ko pa.

“Wala yun. Kesa naman sa pabayaan kita dun sa gym,” sagot niya sa’kin at pinunasan niya ng panyo ang eyeglasses niya.

“Ahm, Yuriko sasabay na ko sa’yo sa pag-uwi, pero punta muna tayong plasa.”

“Ha? Bakit naman? Gagala ka pa, hindi ka pa nga magaling.”

“Miryenda tayo, libre kita. Dali na!”

“Sige, pero saglit lang ha.” Ngumiti sya. Hus, akala ko magpapapilit pa siya.

Kwentuhan lang kami ng kwentuhan ng kung anu-ano hanggang makarating kami sa plasa. Papasok na ko sa isang fastfood chain pero hinila niya ko papunta sa hilera ng mga kariton na nagtitinda ng proben, kwek-kwek, mani, palamig at kung anu-anu pa. Kumuha siya ng dalawang mangkok na may plastic at binigay niya sa’kin yung isa.

“Ate, magkano po dito sa kwek-kwek?” tanong ko sa nagtitinda habang namimili ng ilalagay sa mangkok ko.  Bago pa sumagot yung babae ay inunahan na siya ni Yuriko.

“Hindi yan kwek-kwek, tokneneng yan. Dose ang isa nyan.”

Ha? Tokneneng? Sounds kadiri. “Kwek-kwek kaya to. Anong akala mo sa’kin, kahapon lang pinanganak?”

“Ganito yan.  Nakikita mo yung maliliit na yan?” sabay turo sa mini versions ng kwek-kwek. “Pag sinabing kwek-kwek pugo ang nasa loob. Pero pag itlog ng manok, tokneneng ang tawag dun.”

“Ahhh… ” Na-amaze lang ako sa sinabi niya. Hindi ko kasi alam yun.

“At alam mo ba, na ang isang itlog na manok ay katumbas ng dalawang itlog ng pugo?” dagdag pa niya.

“Owws, talaga?” Tumango lang siya. “Hahaha! Genius ka talaga, tol! Matropa ka nga minsan. Dami mong trivias,” sabi ko habang nilalagyan ng suka ang mangkok na hawak ko.

“Ilan ba bibilhin mo Yuriko?’” pagtingin ko sa kanan ko ibang tao na yang katabi ko. Ha? Asan na ba yung kausap ko?

            “Ate ilalagay ko na lang sa plastic cups ‘tong bibilhin ko, nawala po bigla yung kasama ko.  Eto po yung bayad, kasama na yung kinuha ng lalaking kasama ko kanina. Salamat po!” Pagkaabot sa akin ng sukli, hinanap ko agad ang kaklase kong missing in action. Nakita ko si Yuriko sa may tapat ng malaking simbahan na di kalayuan sa bilihan namin ng pagkain. May kausap siyang marungis na bata na may hawak na sakong may mga kalakal.

“O eto, may dalawang boteng basyo pa ko sa bag ko. Isama mo na dyan sa kalakal mo para makarami kang benta. Ubusin mo yang pagkain. Teka anu bang gusto mong palamig? Buko juice o sago? Bibilhan kita?”

“Kahit ano po kuya, basta po maiinom,” sabi naman nung batang lalaki habang abala sa pag-ubos ng pagkain niya.

“Ikaw talaga!” sabay tawa at ginulo niya ang buhok ng bata. “Sige, buko juice na lang Utoy, ha. Di kasi healthy pag softdrinks ang inumin mo.”

Hindi ako nakapagsalita. Naantig ang puso ko habang pinapanuod silang dalawa. Parang ang tagal na nilang magkakilala kung mag-usap.

“Uy Jiya, andyan ka pala. Pasensya na, hindi ako nakapagpaalam. Nakita ko kasi na pinagtatabuyan ng ale ang batang ‘to. Kaya tumakbo ako agad para habulin siya. Pasensya na.”

“Ano ka ba? Ayos lang yon, Einstein.” Humarap ako dun sa bata. “ Hi Utoy, ako si Ate Jiya. Meron din akong pagkain dito. Iyo na lang ,” inabot ko sa kanya yung binili kong pagkain. Nawala yung gutom ko. Yun bang makita ko lang yung batang masaya sa ibingay ko, ayos na ko. Ang sarap pala sa pakiramdam.

“Salamat po. Iuuwi ko na lang po ‘to sa bahay. Di pa kumakain mga kapatid ko.”

“Baket? Ilan ba kayong magkakapatid?” usisa ko sa bata.

“Anim po, Ako po pinakamatanda. Yung kapatid kong beybi may sakit ngayon inaalagaan siya ni Nanay. Si Tatay di umuuwi ng bahay.”

Ilang taon ka na ba Utoy?” tanong ko pa.

“Seben po ate.” Naawa ako. Sa murang niyang edad, banat na yung katawan niya sa pangagalakal at paghahanap ng ilalaman sa tyan ng mga kapatid niya araw-araw. Samantalang ako, ang hilig-hilig magpaganda at abalang-abala sa paghahanap ng lovelife.

“ Hmm. May naisip ako. Dahil sa mabait at masipag kang bata, may pupuntahan tayo ni Kuya Yuriko.” Inakay ko yung bata papunta sa isang fastfood chain at kinidatan ko si Yuriko. Siya naman ang nagdala ng sako nung bata.

“Good afternoon ma’am, sir. Kasama niyo po yang bata?” tanong sa amin nung security guard sa entrance. “ Opo manong guard, kakain po kami kasama siya. Wala naman po sigurong problema dun, anu po?”

“Wala naman po Ma’am. Pasok po kayo!” nakangiting sabi sa amin ng guard. Tumingin lang sa akin si Yuriko at lihim na napatawa.

“Humanap na kayo ng uupuan. Ako na ang oorder at magbabayad,” utos ni Estein, este Yuriko sa’kin.

“Ako na Yuriko, treat ko kay Utoy to. “

“Ako na nga kasi, may utang ka pa sa akin di ba?” sabay tumuro ng panguso sa kaliwang paa ko.

Aba sumbatero to. Inirapan ko nga.“Okay, fine.Tatlong spaghetti tapos yung isa may fried chicken. Ikaw na bahala sa drinks. Kahit iced tea na lang, diba sabi mo bawal ang softdrinks?” kumindat ako sa kanya. “ Tapos tatlong sundae at tatlong regular  fries, dine-in lahat.”

“Tara na Utoy hanap tayo ng table natin,” pag-aya ko dun sa bata. Hindi naman nagtagal ay nakahanap din kami ng mauupuan.

“Ang bait ni Kuya Yuriko, no?” sabi ko kay Utoy para may mapag-usapan kami. Ang tahimik kasi niya. Kaya ako yung gumagawa ng paraan para mapalapit ang loob niya sa’kin.

“Opo, palagi niya nga ako binibigyan ng kalakal pag pumupunta ako sa bahay nila. Tapos binibigyan niya din ako ng pagkain.” Naiilang na sagot nya.

“Magkakilala pala kayo ng ungas na yun.”

“Opo. Gusto ko din maging indyinir ate, parang si Kuya Yuriko. Magaling po siyang magbilang. Tinuturuan niya ko magminos at mag-add.”

“Oo, matalino yang kuya Yuriko mo, masipag pati mag-aral” sabi ko habang binabasa ung mga text messages ni Jazmin at Grace. Tahimik lang na nakikitingin si Utoy sa cellphone ko.

Gusto mo bang hiramin? May games ako dito, hmmm. Eto, zombie tsunami. Masaya laruin yan,” Inabot ko sa kanya ang phone at tinuro kung paano laruin yun.

“Mukhang nag-eenjoy kayong dalawa dyan, ah. Ang cute niyong tignan, para kayong mag-ate.” Nakangiting sabi ni Yuriko habang dala dala yung tray ng pagkain. Yung isa naman hawak ng isang service crew.

“Ang ganda naman ng girlfriend mo pare, ang bait pa. Di ko na pakakawalan yan kung ako sayo.”

Natawa lang ako sa narinig, kaibigan pala ni Yuriko yung crew. “Sige po kuya, salamat!” “Tara na kain na tayo!” Excited kong sabi habang kumukuha ng fries na paborito ko.

“Hephephep! Sandali lang Jiya, magpray muna tayo,” pagpigil sa’kin ni Yuriko . Pagkatapos namin magpray, inabot ko yung fries, spaghetti at sundae sa bata.

“Utoy sa iyo lahat yan. Ubusin mo yan, ah. Isipin mo birthday mo ngayon” sabi naman ni Yuriko.

“Tenkyu po” mahinang sabi ng bata. “Utoy, try mo to” sinawsaw ko yung fries sa sundae at isinubo sa kanya. “Sarap diba?” Tumango siya at tinikman lang ni Utoy yung spag at pagkatapos ay isinara na niya yung lalagyan. “Bakit, ayaw mo ba?” tanong ko.

“Ititira ko na lang po sa mga kapatid ko.”

“Hindi Utoy, ubusin mo yan. Magtetake-out tayo para sa mga kapatid mo. Ako na ang magbabayad. Basta enjoyin mo yang pagkain mo kundi magagalit si Ate Jiya.” At sumunod naman si Utoy. Natakot ata.

Pagkatapos naming kumain ay naisipan kong mag-groupie. “Tara Yuriko, picture tayo! Smile kayo ha,” nagcompress kami at si Utoy ang nasa gitna. “One, two, three, smile!” Sa una ang tipid lang ng ngiti ni Utoy. Pero nung kalaunan ay nakikiwacky na din siya sa amin at nakikipose na rin. Yung mga tao sa paligid namin napapatingin lang sa amin, pero wala kaming pakialam, basta masaya kami.

Nung medyo dumidilim na, naisipan na naming ihatid si Utoy sa kanila. Medyo hirap pa rin akong maglakad kasi hindi pa masyadong mgaling yung paa ko. Pagdating namin sa may barong-barong nila, saka ko inabot yung tinake-out namin para sa mga kapatid niya. Humugot ako ng tatlong daan sa wallet ko at inabot ko kay Utoy. Pangshopping ko sana yun kaso naisip ko mas kailangan nila yun.

“Ibigay mo kay Nanay mo ha, para gumaling yung beybi nyo, okay? Mabait kang bata, Utoy. Mag-aaral kang mabuti,” bilin ko pa sa kanya.

“Sige Utoy, uwi na kami. Ihahatid ko pa yung Ate Jiya mo. Pakabait ka,” sabi naman ni Yuriko sa bata at ginulo ang buhok nito.

“Sige po. Salamat po uli, Ate Jiya, Kuya Yuriko!” nakangiti niyang sabi at nagmamadaling pumasok sa bahay. “Nanay! Wengweng! May dala akong dyalibi! May tsiken tsaka prents prays! Masarap ‘to, dali!” Narinig ko pang sigaw ng bata. Napangiti ako.

Sabay naming tinahak ang daan papunta sa terminal ng sasakyan kong trycicle pauwi sa amin. Inaalalayan pa din ako sa paglalakad ni Yuriko, kanina ko pa din napapansin na kanina pa siya nakatitig sa’kin.

“Kanina ka pa nakatingin sa’kin, anu bang meron? Oo, alam kong mukha kong dyosa kaya itigil mo na yan,” pagbibiro ko.

“Wala lang, mabait ka din pala. Akala ko hanggang pagpapaganda lang ang alam mo.”

“Sira!” tinignan ko siya ng masama. “Pero alam mo, hindi ko makikilala yung batang yun kundi dahil sa’yo. Di mo naman sinabi na matagal mo na palang kilala si Utoy.”

“Pag nakakakita kasi ako ng ganoong mga bata, naaalala ko yung mga kapatid ko na maliliit pa. Paano kung mangyari sa kanila yun? Tsaka alam mo ba? Kay Utoy pinakamalapit ang loob ko. Nakikita ko kasi yung sarili ko sa kanya. May mga pangarap siya kagaya ko.”

“ Oo nga naikwento niya sa’kin kanina. Tinuturuan mo pala sya ng Math. Ako din ha. Pwedeng paturo? Malapit na qualifiying exam natin, baka bumagsak ako.”

“Oo ba, ayos lang sa akin yun. Sinisigurado ko sayo, hindi ka babagsak.” Nakangiti niyang sabi sa akin. “Kaya ako nag-aaral ng mabuti para sa mga kapatid ko, at sa magiging pamilya ko.”

“Kaya di ka nagkakagirlfriend, masyado kang seryoso sa pag-aaral,” biro ko uli sa kanya.

“May matagal na akong gusto, kaso di naman niya ako pinapansin, iba kasi yung type niya.”  Meron pala, ang swerte naman nung babae. Sana hindi na sya pansinin nung babae para ako na lang. Ang feeling lang, noh.

“Ganun ba? Mapapansin ka din nun, tiwala lang.” Ngumiti ako sa kanya at iyon na lang ang nasabi ko. Nasa may terminal na pala kami, ngayon ko lang napansin. Sayang, ayoko pang umuwi para maglakad lakad at makipagkwentuhan sa kanya kaso kailangan ko pa ipahinga yung paa ko.

“O sige, Yuriko. Sasakay na ko ha, salamat uli.”

“Am, sige, mag-iingat ka Ji. Lalo na yang paa mo, ingatan mo. Di ka pa masyadong magaling.” Inabot niya sa akin ang gamit ko at pumasok na ko sa loob.

“Am, Yuriko wait,” lumabas ako ng tricycle. “Am, ah… Salamat sa kanina. Yun lang, babay!” Hinalikan ko siya sa pisngi at sumakay na ko. Maski ako nagulat sa ginawa kong iyon.

Nakangiti ako habang nakasakay sa tricycle. Naisipan kong tignan yung mga pictures namin kanina. Ang saya naming tatlo. Halos lahat ng pictures namin nakatingin lang si Yuriko sa akin. Bakit ganon? Hayyyy. Masyado pang maaga para mag-assume ng love story naming dalawa. Yun ay kung meron man.

Basta, masayang-masaya ako ngayon. Kasi napatunayan ko na hindi lang sa mga lalaking ituturing ako bilang prinsesa matatagpuan ang tunay na kaligayahan. Kundi sa pagtulong sa ibang tao ng bukal sa kalooban kahit hindi ko sila kakilala. Si Yuriko din ang nagpatunay na ang pagiging prinsipe ay wala sa panlabas itsura at katayuan sa buhay – nasa pagkatao yan at ang mga mithiin sa buhay.

Ang galing no? Hindi ko pala kailangang gumaya sa mga nabasa kong storya kasi may sarili pala akong kwento ng buhay. Natitiyak kong mas maganda ito kasi si Lord ang nagsulat nito para sa akin. Hindi man ito patok sa iba dahil hindi ito kakaiba at sobrang nakakakikilig, pero alam kong makakapagbigay ito ng inspirasyon sa ibang tao. Katulad ng pag-inspire sa akin ni Yuriko. 

 

 

***********************************************************

Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Maikling Kwento” ng Saranggola Blog Awards 6. 



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:
A) Tony Pakelamero (SBA 2014 Entry: Kwentong Pambata)
B) Wikang Filipino: Wikang Sariling Atin (SBA 2014 Entry: Tula)
Sana suportahan nyo ako at maraming salamat . 🙂


 NAIS KO RIN PONG PASALAMATAN ANG MGA SPONSORS:

 

 

Advertisements

Ang Aking Mr. Right

             “Miss, miss!” mahinang sabi ng isang lalaking parang malapit lang sa akin. Sino kaya ang tinatawag nun?

            “Miss, pwede bang makuha ang number mo?” habang tinatapik ang kaliwang balikat ko.

            Lumingon ako sa kanya at tinaasan ng kilay. “Sori, hindi ako namimigay ng number ko sa iba. Maghanap ka ng ibang kukuhanan ng number.”

            “Suplada mo naman!”

            “Suplada? Kung ayaw mo mag-eskandalo ako dito, tantanan mo ako!” Tumahimik ang mahaderong lalaki at lumipat ng upuan.

            Tumingin lang ako sa labas ng bintana. Kung hindi nga lang coding ngayon, hindi sana ako nakasakay sa bus na ito ngayon pauwi.

            Maya-maya pa’y may narinig akong sinabi sa radio ng bus. “Para sa mga nalulungkot ngayong gabi at mga sugatang puso, narito ang isang kanta mula sa Moonstar 88.”

            Ay naku. Pag minamalas ka nga naman. Musical pa lang, alam ko na ang pamagat ng kanta – Ang Pag-ibig kong Ito. Tsk. Tsk. Emo ba ko?

“Umiiyak ang aking pusong nagdurusa
 Ngunit ayokong may makakita

 Kahit anong sakit ang aking naranasan
 ‘Yan ay ayokong kanyang malaman”

            Sa totoo lang, maganda talaga yung kanta. Kaso, naiinis ako. Tinatamaan kasi ako. Yung para bang bull’s eye sa larong dart.

“Mga araw na nagdaan,
Kailanma’y hindi malilimutan
Kay tamis na raw ng pagmamahalan
Ang akala ko’y walang hangganan”

            “Mahal kita, Bella. Happy monthsary!” ang sabi ni Bryan habang hinahaplos–haplos niya pa ang pisngi ko. Nasa plasa kami nung gabing iyon. Ika-anim na buwan na namin bilang magkasintahan. Medyo matagal na rin at habang tumatagal, lalo ko siyang minamahal.

            “Ako rin Bry, mahal na mahal kita. Happy monthsary din!” at niyakap ko siya. Maya-maya pa ay lumayo siya ng kaunti at hinalikan niya ko. Kabilugan ng buwan, at ang hangin ay may kalamigan. Parang sa isang kanta lang na bigla kong naalala. Sana di na matapos ito. Sana, makasama ko pa siya ng mas matagal. Sana, siya nga si Mr. Right ko. Pero nagkamali ako.

            Isang araw. Namamasyal ako noon sa Mall of Asia, naghahanap kasi ako ng ireregalo ko sa birthday niya. Hay. Matagal ko na rin kasi siyang hindi nakikita. Masyado akong naging abala sa trabaho. At para makabawi ako, gusto ko siyang bigyan ng magandang regalo. Napagod naman ako sa kakaikot kaya pumunta muna ako sa baywalk. Tamang tambay lang. Nag-iisip pa ako kung anung pipiliin ko sa mga nakita ko kanina nang biglang may nahagip ang paningin ko sa hindi kalayuan.

            Isang babae at lalaki na nagsusubuan pa ng hotdog sandwich. Yung babae, may hawak na isang palumpon ng pulang rosas. Nagtatawanan pa sila. Tapos, may kinuha yung lalaki mula sa bulsa niya 0at lumuhod.

            Wow! Ang sweet! Pero mas maganda kung sa isang mas romantic place. Ayun, tuwang-tuwa yung girlfriend niya ata sa proposal niya. At base sa nakita ko, tinanggap yun ng babae. Tumayo ang lalaki at niyakap yung girlfriend niya. Tapos naghalikan sila ng matagal. Yuck, PDA talaga?

            Mukhang umabot ata sa kanila yung iniisip ko kaya tumigil sila. Naglakad sila papunta sa direksyon ko. Kumunot naman ang noo ko. Parang kamukha ng boyfriend ko yun ah. Hindi pala ‘parang’. Boyfriend ko pala talaga yung mokong na yun! Arrrrrrrgh!

            Hindi ako umalis sa kinatatayuan ko. Bahala nang magkapatayan! Nang dumaan sila sa tapat ko, bigla kong tinabig si Bryan. Napatingin sila sa akin.

            “Oops, sorry. Sinasadya ko.” Halatang nagulat ang BF ko. “Nga pala, congratulations sa inyong dalawa. Maging masaya sana kayo.” Hinugot ko ang kwintas na may pendant pa na B&B, pinagawa namin dati yun para sa unang monthsary namin. Kinuha ko ang isang kamay ni Bryan at inilagay yung kwintas. “Sana, sinabi mo sa akin.” Gusto kong maiyak pero pinigilan ko. Bago pa siya magsalita ay naglakad na ko palayo.

            “Bella, saglit lang,” nagsalita rin siya sa wakas.

            Tumigil ako sa paglalakad. “Ah, oo nga pala, may nakalimutan ko.” Hindi pa naman ako masyadong malayo sa kanila kaya lumingon ako. “Miss, ingat ka sa kasama mo. Baka mamaya, iwanan ka nang walang pasabi!” Nilakasan ko talaga yun.

            Naglakad na ko nang mabilis. Wala na kong pakelam kung anong nangyayari sa kanila. Ang mahalaga, makalayo na ako. Kamalas-malasan pa. Hindi pa ko nakakarating sa parking lot kung nasaan ang kotse ko, bigla namang umulan. Sabay sa pagtulo ng luha ko, ang malakas na buhos nito. Sabagay, hindi masyadong obvious na umiiyak ako. Bigla akong tumigil sa paglalakad at hinayaan ko na lang na magpaulan ako nung mga oras na yun. 

“Ang pag-ibig kong ito
Luha ang tanging nakamit buhat sa’yo
Kaya’t sa Maykapal
Tuwina’y dalangin ko
Sana’y… kapalaran ko ay magbago”

            Galit na galit ako. Gusto kong sumigaw pero di ko magawa. Nagmukha akong tanga nung mga oras na yun. At hanggang ngayon, parang ramdam ko pa rin ang sakit ng ginawa ni Bryan. Ilang buwan na ang nakakaraan pero bakit ganun? Andito pa rin ang sakit. Naramdaman ko na lang na parang nagbabadyang pumatak na naman ang mga luha ko.

            “Kuya, para!!!!” Muntik na kong lumampas sa bababaan ko. At tumigil nga ang bus.

            Sa wakas, nakauwi rin ako. Kailan kaya darating ang lalaking para sa akin? Sana dumating na siya, para di naman ako ganito. Baka mag-antay lang ako sa wala.

            Kinabukasan, pumunta ako sa Luneta Park. Tamang-lakad kahit wala akong kasama. Nakakainggit ang mga magkasintahan na nakaupo sa may damuhan, naglalakad sa daan, at nagkukuhaan ng larawan gamit ang mga cellphone at camera nila.

           May mga pamilya ring masayang naroroon. Kumakain, nag-uusap, at kung anu-ano pa. Sana ako rin… kung meron pa nga akong pamilya. Yumao na ang mga magulang ko. Nag-asawa na ang ate ko at namalagi na sa Amerika kasama ang sarili niyang pamilya. Buti pa sila. Kasa-kasama na nila ang mga napili nilang maging kasama sa buhay. Biruin mo, kahit wala na sina Mama at Papa, magkasama pa rin sila. Ako? Wala. Mag-isa. Pero sa  totoo lang, mas maigi ang ganito kaysa naman mayroon akong salawahang BF.

            Nang hindi na gaanong mainit, nagpunta ako malapit sa Quirino Grand Stand. May mga nakita akong nagtitinda at mga nagpapalipad ng iba’t ibang saranggola. Hmm… alam ko na ang magandang gawin. Hinugot ko ang nag-iisang perang papel na nasa bulsa ko, isang daang piso. Ayokong magdala ng wallet kapag namamasyal ako. Baka mamaya mawala pa o madukutan ako. Ayun, nakabili ako ng saranggola na malaki at parang agila.

            Ginaya ko kung paano magpalipad ang mga bata. Noong una, nahirapan ako. Pero, mga ilang sandali lang, nakaya ko na yung ginagawa ng mga taong nasa paligid. Natuwa naman ako dahil mataas na ang lipad ng saranggola ko.

            Nang mga oras na iyon, walang paglagyan ang sayang nararamdaman ko. Pakiramdam ko, para na rin akong lumilipad. Hindi ko na napansin na sa pagtaas ng lipad ng saranggola ko ay unti-unti na ring nauubos ang pisi sa pagkakarolyo nito. Maya-maya pa’y lumakas ang hangin. Biglang tinangay ng hangin ang saranggola ko. Kainis naman, hindi pala mahigpit ang pagkakatali ng pisi sa hawakan.

            Takbo, takbo. Hinihingal na ko pero tuloy lang ang pagtakbo ko. Pinagtitinginan na rin ako ng mga tao pero masyado akong abala sa paghabol ng saranggola ko. Alam ko kaya ko ‘yon makuha basta bilisan ko lang ang pagtakbo.

            Nakarating ako sa hagdan. Nagdahan-dahan ako dahil baka malaglag ako. Siyempre, mas importante naman ang buhay ko kaysa sa saranggolang iyon. Natanaw ko na malapit nang tumawid ng kalsada ang saranggola ko. Grabe, ano ba yan! Tao ka bang saranggola ka? Ayaw mo ba sa akin? Bakit ka ganyan? Pinapalipad lang kita. Hindi ba ako pwedeng maging masaya?

            Natigil lang ang pagdadrama ko nang may lumapit na lalaki papunta sa direksyon ko. Hawak niya na ang tali ng saranggola ko. Buti naman may nagmagandang-loob na tulungan ako. Sa totoo lang, napako ako sa kinatatayuan ko. Gwapo yung lalaki. Para siyang artista.

            “Miss, sa’yo ba ‘tong saranggolang ito?” tanong ng Adonis na nasa harapan ko. Binigyan ko na siya ng pangalan. Mukha kasi siyang si Adonis na diyos ng kagwapuhan. Yung tipong isang ngiti niya lang, makalaglag panty na.

            “Miss??? Ayos ka lang ba?” nagtanong ulit siya.

            Tila ba namula naman ako. Para kasing nahalata niyang natulala ako sa kanya. Buti hindi tumulo ang laway ko. “Ahm, oo. Sa akin nga yan. Kanina pa nga ako natakbo kakahabol diyan.” Sa wakas, nakapagsalita na rin ako.

            Lumapit ako para kunin ang pisi ng pasaway kong saranggola. “Salamat.” At sandaling tumigil ang oras nang magkahawak ang aming mga kamay. Parang ayaw niyang bitiwan ang pisi. Ako naman, ayoko pang bitawan ang kamay niya. Nasa langit na ata ako!

            Bigla na lang nabasag ang pagmomoment ko nang magsalita siya. “Sa susunod, huwag kang aanga-anga.” Kumunot ang noo ko sa sinabi niyang iyon. “Kung ayaw mo mawala sa iyo ang isang mahalagang bagay, sa una pa lang pahalagahan mo na ito.”

            Bigla ko na lang kinuha yung pisi sa kamay niya. Antagal pala naming magkaholding hands. Arrghh… Hindi ako papatalo sa lalaking ito, pero naisip ko na dapat pa rin akong maging mabait sa kanya. “Salamat ulit sa pagtulong para makuha ito. Pero hindi ko naman sinasadya na humulagpos ang tali. Hindi ko kasalanan na di pala nakabuhol yun ng mahigpit.”

            “Ganyan din ba ang sasabihin mo ‘pag nawala sa iyo ang taong mahal mo?” seryosong tanong ng lalaking ito.

            Inis. Parang sinampal ako nang marinig ko iyon. “Hindi ko kasalanan ang pag-iwan sa akin ng BF ko. Hindi ko ginusto na bigyan ako ng proyekto ng boss ko na naging dahilan para mabawasan ang panahon ko sa kanya.” Naalala ko si Bryan. Tinetext ko siya. Dumadalaw ako kahit paano sa bahay niya. Saan ba ko nagkulang?

            “Naging tapat ako sa kanya. Nagsumikap para maging handa sa oras na magdesisyon kami na lumagay sa tahimik. Pero anong nangyari? Wala man lang siyang pasabi na may iba na siyang nagugustuhan. At ang masama pa, nakita ko pa nang niyaya niyang magpakasal ang babaeng iyon.”

            Oops! Nadulas na ako. Nadala lang ako nararamdaman ko kanina. Natauhan ako. Bakit kailangan pang sa estrangherong ito ako maglabas ng sama ng loob? “Ay, pasensya na. Nadala lang ako.”

            “Ayos lang, miss. Hindi masama ang magsabi nang sama ng loob. Dahil ‘pag hindi mo nilabas yan, mahihirapan ka lang. Kanina pa nga kita napapansin,” ang sabi niya.

            “Huh? Kanina pa?” Nabigla ako sa sinabi niya. Kanina pa ko rito pero parang hindi ko naman siya nakita. Sa gwapo niyang iyon, hindi ko siya mapapansin?

            “Ah, kalimutan mo na yun. Pasensya na rin sa sinabi ko kanina. Payo ko lang, kung importante sa’yo, gawin mo ang makakaya mo para hindi mawala sa iyo. Para hindi ka naghahabol. Dahil kung hindi, baka huli na ang lahat at tuluyan na itong mawala sa iyo.”

            Ano siya pari? Sermunan daw ba ako. “Kung hindi talaga siya para sa akin, eh di wag. Marami pa namang pogi diyan sa tabi-tabi.”

            “Hindi ba pwedeng yung nasa harapan mo na lang?”

            Bigla akong napangiti. Ayos ang lalaking  ‘tong makabanat ah. Bago pa ako makapagkomento, nagsalita ulit siya.

            “Ako nga pala si James. Pwede ko bang makuha ang pangalan mo?”

            Ayos. Ang lalaki nga naman. Tarayan ko nga ito. “Hindi pwede. Pag kinuha mo ang pangalan ko, eh di wala na kong pangalan.”

            “Wag kang mag-alala. Kahit kunin ko yan, hindi ko papalitan ang pangalan ko ng pangalan mo. Pero, ilalagay ko ang pangalan mo sa puso ko at papalitan ko ang apelyido mo ng apelyido ko.”

            Bigla akong kinilig. Landi!!! Teka, baka eto ang paraan niya para makabihag ng babae. Hmp! Porket gwapo siya at maganda ang pick-up line niya, maiinlove na ko sa kanya? Ayoko nga. Dagdag pa ko sa milyun-milyong babaeng nababaliw sa kanya at… lolokohin niya.

            “Oo, binalik mo ang saranggola ko pero, hindi ibig sabihin nun, ibibigay ko ang pangalan ko. Hindi dahil gusto mo, makukuha mo,” at tumalikod na ko sa kanya para maglakad palayo.

            “Teka, linya yan ni Bea, ah. Pwes, ako naman si John Lloyd. Dahil gusto ko, makukuha ko. At magpupursige ako.” Hala, nahuli ako dun. Hindi ko siya pinansin. Hindi pa ako nakakalayo pero narinig ko siyang sumigaw, “Hindi pa ito ang huli nating pagkikita. At pag nangyari iyon, ibibigay mo na ang pangalan mo.”

            Bahala ka diyan. Hindi ikaw si Nostradamus para masabi kung anong mangyayari. Hay naku, maayos na nga itong saranggola, baka bumagsak pa. Pagkatapos kong ayusin ang saranggola, umuwi na ko sa tinutuluyan kong condo.

            Nang makahiga na ako, hindi ko pa rin matanggal sa isip ko ang lalaking iyon. Bukod sa gwapo, mabait pa. Sayang medyo mayabang, eh. Pero, artista nga kaya siya? At eto pa, ni kailan man, hindi pa ko kinilig ng ganito. Hindi pa mabura sa malandi kong imahinasyon yung mukha niya, yung labi niya, yung katawan niya at yung … teka, pababa ata ng pababa. Hay naku, makatulog na nga. Umalis ka nga James sa utak ko. Sabagay, tama siya. Kung ako si Bea, siya si John Llyod… sa pangarap nga lang. At, nakatulog na ako.

            Lumipas ang dalawang araw, kahit abala ako, lagi ko pa rin naaalala yung lalaking iyon. Magkikita pa kaya kami?

            “Bella, sama ka sa amin. Gagala kami sa Luneta. Marami pa namang event ngayon doon,” yaya ng kaibigan kong si Angel.

            “Ah… hindi ko alam eh. Pilitin mo muna ako.”

            “Pag hindi ka sumama, papasalvage kita!”

            “Hala! Huwag naman. Sabi ko pilitin mo ‘ko, hindi bantaan!”

            Natawa siya. “Halika na nga.”

            At yun nga, nasa Luneta na kami. Lima kami. Kasama ni Angel yung BF niya. Yung isa namang katrabaho namin may ka-date. Ayos… solo ako. Nagyaya pa sila. Pinagmasdan ko ang Dancing Fountain sa Luneta. Wow! Ang ganda naman. Hindi ko namalayang naiwanan na nila ako. Kainis. Lowbat pa ko, pa’no ko sila itetext? Pag minamalas ka nga naman. Sige na nga, tatambay na lang ako dito.

            *Click! Click!* Nabigla ako dahil sa liwanag mula sa camera. Dapat bang isama ako? “Ay, kabayo! Mawalang galang na po! Pwede ba, wag mo itapat sa akin yang bastos mong camera!”

            “Ay, pasensya na miss. Akala ko artista ka, eh,” at ibinaba niya yung camera. Susungitan ko pa nga lang siya pero natigilan ako nang makita ko ang  mukha niya.

            “Sabi ko na sa’yo, magkikita pa tayo. Pwede ko na bang malaman ang pangalan mo?”

            “James?”

            “Wow! Tanda mo pa pala ang pangalan ko.”

            Sa lahat pa ng taong pwedeng makita ko, siya pa. “Oo. Teka, bakit ka ba nandito?”

            “Bakit? Ikaw lang ba may karapatang mamasyal dito?”

            “Hay, naku. Sira na nga ang gabi ko, sinira mo pang lalo. Makaalis na nga!”

            Tumalikod na ko pero naramdaman kong pinigilan ako ng kamay niya. “Sandali lang! Kung galit ka sa ginawa ko o sadyang bad trip ka, sa akin mo na lang ibuhos.”

            Aba, natouch naman ako. Ok na sana, kaso sinabi niyang, “Hindi ko maatim na pumangit ka dahil nakabusangot yang mukha mo.”

            “Ang kapal naman ng mukha mo! Kala mo kung sino kang gwapo… Pare-pareho lang naman kayong mga lalaki, ginagawa ninyo lang palipas oras ang mga babae! Pagkatapos paglaruan, itatapon na lang na parang basura!”

            “Whoa… sandali lang. Hindi ako katulad ng iniisip mo. Pwede namang maging kaibigan mo lang ako. Para kahit paano, hindi ka nag-iisa.” Hinaplos niya ang aking mukha at pinunasan ang luha ko. Hindi ko pala napansin na may tumulong luha mula sa aking mga mata.

            “Alam kong may itinatago kang hinanakit. Ayos lang kahit magalit ka sa akin. O sigawan mo ko. Gawin mo. Para mabawasan ang nararamdaman mo.”

            Tinitigan ko lang siya. Parang natameme ako sa sinabi niya. Bigla ulit siyang nagsalita. “Oo, hindi mo ko kilala. Pero hindi ko malaman sa sarili ko kung bakit hindi ko matiis na makitang nalulungkot ka. Sige lang, gawin mo ang makakagaan sa pakiramdam mo.”

            Nginitian ko siya. Tama siya. Kung tutuusin, may choice naman ako. Pwedeng hanggang kaibigan lang naman siya. Naramdaman ko ang sincerity niya sa sinabi niya. “Salamat. Ako nga pala si Bella. Bella Arnaiz.”

            “James. James Laurence Canta. Salamat. Ibig sabihin ba niyan magkaibigan na tayo?”

            “Ahm… oo. Pasensya ka na. Siguro nga, mukha akong man-hater pero…”

            “Wag ka na magsalita. Alam ko. Hindi mo na kailangan sabihin dahil naiintindihan kita.”

            “Salamat ulit.”

            “Salamat din, Bella.”

            “Para saan?” kumunot ang noo ko. Bakit siya magpapasalamat? Ano ba ginawa ko?

            “Dahil binigyan mo ako ng pagkakataon. Dahil ibinigay mo ang pangalan mo. Dahil… naramdaman ko na kahit paano, nagiging Superman ako sa isang Louise na gaya mo.”

            At dun nga nagsimula ang storya namin… bilang magkaibigan. Madalas kaming magtext. Hiningi niya kasi yung number ko. Syempre binigay ko, pagkakataon ko na to eh… na may makausap na gaya niya. Minsan, parang ang gaan talaga ng pakiramdam ko sa kanya. Hindi dahil sa pinagnanasaan ko siya. Kundi dahil sa binibigyan niya ng liwanag ang araw ko, pati na rin ang nakakaantok kong mga gabi. Malambing siya. Maaalalahanin. Sweet. Macho at malaki ang… puso. 

            Madalas kaming kumain sa labas, manood ng sine at mamasyal sa Luneta. Nagawa kong makapag-move on dahil sa kanya. At isa iyon sa ipinagpapasalamat ko. Simula noon, hindi na ako naiinggit sa ibang magkasintahan na nagdadate. Sa totoo lang, kami na ang kinaiinggitan. Gusto ko na ngang hambalusin yung mga babaeng nagpapa-pansin sa kanya. Kung pwede nga lang siya lagyan ng dog collar, ginawa ko na. Oo, hindi siya aso. Pero gusto kong makita nila na akin siya. Kaso wala akong karapatan para gawin iyon. Lalo na ang magselos. Dahil, hindi kami. Sana nga kami na lang pero hindi naman niya ako nililigawan. Pag tinatanong ko siya tungkol sa buhay pag-ibig, isa lang ang isinasagot niya – malapit na.

            Hay, ang swerte naman ng kung sinumang babae iyon. Sana… ako na lang. Sana, siya na lang ang makatuluyan ko. Sana nga ligawan niya na ako. Para kasing kami pero walang pormalidad. Hindi ko talaga alam kung ano kami. Magkaibigan nga ba kami o magka-ibigan? Parang hindi na ko sanay nang wala siya.

            Isang gabi, habang nasa Luneta kami napansin ko na parang may kakaiba sa kanya.

            “James, may problema ba? Parang hindi ka kasi mapakali.”

            “Ahm, oo. Hindi ko kasi alam kung paano ako magtatapat sa isang babaeng gusto ko. Kaibigan ko siya na minsan nang nasaktan. At ayokong muli siyang masaktan. Hindi ko alam kung paano siya magtitiwala ulit lalo na’t parang mukha akong babaero sa paningin niya.”

            Ouch! Eto na nga ba ang sinasabi ko. “Ah… Wala naman masama kung susubukan mo. Malay mo, inaantay ka lang niya… na magsabi, manligaw. Paano mo malalaman kung wala kang gagawin?” Hay, grabe! Ang hirap magpayo lalo na kung alam mong parang nasasaktan ka dahil iba ang gusto niya.

            “Talaga?  Paano kung kunwari, ako… nanligaw ako sa iyo. Ok lang ba? Ano ang magiging reaksyon mo?”

            Nananadya ba siya? Kung hindi ko lang ‘to kaibigan, hinalikan ko na ito. Este, inupakan pala. Huminga muna ako ng malalim saka sumagot, “Depende sa gagawin mo. Kung sakaling liligawan mo ko, gusto kong maramdaman na ako lang ang mundo mo. Oo, malaking bagay ang hinihingi ko pero malaki rin naman ang itataya ko – ang puso ko. At maging ang isip at kaluluwa ko.”

            “Puwes, Ms. Bella Arnaiz, hindi lang kaibigan ang tingin ko sa’yo. At hindi ako umasa na hanggang magkaibigan lang tayo.” Saglit siyang tumigil at hinawakan ang kamay ko. “Una pa lang kitang makita rito sa Luneta Park noon, parang nakuha mo na ang interes ko. Hindi ko malaman kung bakit, pero gusto kita lapitan at makilala pa. At malaman kung anong nagtutulak sa ‘kin para gawin iyon.”

            Praktis ba ito? Pero mukha naman siyang seryoso. Gusto ko sana magsalita pero muli siyang nagsalita. “Noong panahon na mag-isa ka lang sa Luneta at naglalakad, gusto ko malaman kung bakit nababakas ang kalungkutan sa iyong mga mata. Nung nagpapalipad ka naman ng saranggola, para namang nasiyahan ako ng makita ko ang mga ngiti mo. At gusto ko palaging makita iyon. Hinabol ko ang saranggola mo dahil ayaw kong mainis o malungkot ka.”

            “Huh? Anong ibig mong sabihin?” pagtataka ko.

            “Hindi aksidenteng nakuha ko ang saranggola mo. Hinabol ko rin ito nang hindi mo napapansin. Naisip ko na pagkakataon ko na para makilala ka. At yun nga ang nangyari. Ayoko nang palampasin ang pagkakataong iyon. Dahil… baka mawala ka pa sa akin.” Lumayo siya ng kaunti sa akin at may kinuha sa bulsa niya habang hawak ng isa niyang kamay ang isang kamay ko.

            “Ms. Bella Arnaiz, sana tanggapin mo ako bilang boyfriend mo at pumayag na maging ‘future wife’ ko…”  Inilabas niya ang isang singsing. “Hindi kita sasaktan at gagawin ko ang lahat para lagi kong makita ang saya sa iyong mga mata at labi. Dahil mahal na mahal kita, mula noon hanggang ngayon at magpakailaman.”

            Natameme naman ako sa sinabi niya. Akala ko biro lang. “Nanaginip ba ako?” wala sa loob kong sagot sa kanya.

            Isinuot niya yung singsing sa daliri ko at tumayo. Hinawakan niya ang pisngi ko at dahan-dahang inilapit ang mukha niya. Napapikit na lang ako nang lumapat ang mga labi niya sa akin. Oo, parang dampi lang pero higit pa roon ang nararamdaman ko. Tumigil siya at lumayo. Tinitigan niya ako. “Ngayon, tingin mo ba nananaginip ka pa?”

            Ngumiti ako sa kanya. “Hindi. Tingin ko patay na ako… Nasa langit na ako dahil sa’yo.” Niyakap ko siya at binulungan, “Oo, tinatanggap ko na. Mahal din kasi kita.”

            “Talaga?”

            “Oo, ang bagal mo kasi. Akala ko nga iba ang gusto mo, eh. Baka katulad ka ng iba na sa sobrang gwapo, lalaki pala ang gusto.”

            “Ganun ba? Bakla pala. Pakasal na tayo bukas nang makita mo kung sino ang bakla.”

            Sasagot pa lang sana ako pero hinalikan niya ako. Oo, PDA na kami pero ok lang. Abala naman ang mga tao sa paligid namin dahil sa pagtingin sa maliwanag na fountain. Mahal ko siya. At sigurado na ko na siya na ang aking Mr.Right… wala nang eepal pa. Dahil gaya ng sabi niya dati, hindi ko na dapat pakaawalan ang taong mahalaga sa akin.

           

 



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:

A)  Ako si Nina, Laking Laguna (Freestyle Blog)

B) Himig ng Manlalakbay (Tula)

C) Madyik Sapatos (Kwentong Pambata)

Salamat po sa inyong suporta. 🙂



Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Maikling Kwento” ng Saranggola Blog Awards 4.

Saranggola Blog Awards

Ang Saranggola Blog Awards 4 ay hatid ng mga sumusunod:

DMCI Homes

Mobeeu

TARAGIS