Ang Aking Knight in Cute Armor

   

   

 

 

 

 

                     Grabe ang pagod ko ngayong araw na ito. Pauwi na ko galing sa trabaho nang maisipan kong magpahangin muna sa plasa. Wala naman akong pasok bukas saka sandali lang naman eh. Umupo ako sa hagdan na malapit sa bantayog ni Rizal. Kakaunti na lang ang mga tao sa oras na ito. May nagtitinda ng balot, chicharon,lugaw at kung anu-ano pa. Mayroon din mga maliliit na grupo ng kabataan, pamilya at ilang magkasintahan. Hay… Kakainggit. Masarap sanang tumambay dito kung may kasama. Paano’y pangsecond shift ako, alas dos hanggang alas diyes.  Sino pa ba ang pwede kong yayain sa ganitong oras? Hindi pwede si Lea, baka tulog na yung bestfriend ko na yun.  Hindi rin naman pwede si James, baka may ginagawa pa yun. Pero hindi naman siguro masama kung magpapasundo ako. Ano kaya?

                     Itetext ko na sana siya nang may nakaagaw ng pansin ko sa hindi kalayuan. Isang babae at lalaki na kumakain ng burger sa isang bench. Tantsa ko’y magkasintahan sila. Nakaakbay kasi yung lalaki sa babae at nagsusubuan pa sila. Ang sweet naman! Pero, parang pamilyar sa akin ang mukha ng lalaki. Kamukha siya nung boyfriend ko.  Hmm… Hindi naman siguro. May tiwala naman ako sa kanya eh. Makauwi na nga lang, baka namimiss ko lang siya  kaya ganito.

                      Tumayo ako at naglakad papunta sa bilihan ng kwek-kwek na medyo malapit sa dalawa. Habang kumakain ako, napatitig ako sa mukha ng lalaki. Nabitawan ko ang hawak kong stick. Hindi ako maaaring magkamali. Si James! Pero bakit? Sinubukan kong palisin ang mga alinlangang namuo sa aking isipan. Mahal ako ni James. Hindi naman niya ako ipagpapalit sa iba dahil wala naman akong naging pagkukulang sa aming relasyon. Baka naman bestfriend niya lang yun. Or childhood friend at ganun na talaga ang turingan nila. Ngunit nagulat na lang ako ng halikan niya ang babae. Hindi ko na napigilan ang paglaglag ng luha mula sa aking mga mata.

                    “Miss, ok ka lang ba?” tanong ni manong na nagtitinda ng kwek-kwek. Hindi ako sumagot. Parang wala lang akong narinig. Hindi ko mailarawan ang sakit na nararamdaman ko. Sa dinami-dami ng lalaking pwedeng manakit sa akin, bakit siya pa? Pwede naman ang holdaper o kahit sinong kriminal, pero siya pa! And worst, super sakit.

                     Wala sa loob ko na lumapit sa dalawa. Napatigil sila sa pagtatawanan.

                     “Ninz …” hindi na niya natapos ang sasabihin dahil ubod lakas ko siyang sinampal. Nagulat ang babaeng kasama niya.

                     “Ang kapal ng mukha mo! Di ko inakalang magagawa mo sa kin to, James. Bakit? Saan ba ko nagkulang?” Pinunasan ko ang magkabilang pisngi ko bago muling magsalita. “Minahal kita James. Naglalaan naman ako ng time pero bakit? Sana, sinabi mo na lang na ayaw mo na sa akin kaysa naman sa ganito.”

                     Tinitigan ko siya sa kanyang mga mata. Sinubukan kong hanapin ang pagsisi mula roon ngunit bigo ako. Mukhang mas mahal niya ang babaeng kasama  kaysa sa akin. Bumuntong-hininga ako at inipon muna ang lahat ng lakas ng loob ko. “Mahal kita. Pero, mas gugustuhin kong tapusin na ang relasyon natin para maging malaya ka na kahit nasasaktan man ako. Sana maging masaya ka.” Tumalikod na ko at umalis habang umiiyak. Hindi ko na sila nilingon pa. Gusto ko ng umuwi at magpahinga.

                     Kinabukasan. Tanghali na ko nagising. Pumunta ako ng banyo at naghilamos. Tinitigan ko ang aking sarili sa salamin. Namaga ang mata ko dahil sa kakaiyak kagabi. Pero napagisip-isip ko na hindi ko siya dapat iyakan. Isa lang naman ang ibig sabihin kung bakit nangyari ito – hindi kami ang para sa isa’t isa. Mabuti pa’y lumabas na lang ako. Makapaglakad-lakad. Nagsuot ako ng shades para hindi halata ang mga mugto kong mata.

                     Sa SM, tumingin-tingin muna ako sa mga shops. Wala akong nagustuhang bilhin kaya pumunta na lang ako sa KFC para kumain. Hay… Hindi pa rin mabura sa isip ko ang nangyari kagabi. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin pa ang sugat na ginawa niya. Kainis! Makapaglaro na nga lang sa arcade.

                     Papunta ako roon nang may tumawag sa akin. Wow, ang cute naman ng estrangherong ito – pwede na ang deskripsyon na white at handsome. Hindi nga lang pwede ang “tall” kasi di naman siya matangkad. Nakasuot siya ng isang itim na cap, light pink na necktie, asul na maong pants at ang itim na polo shirt nito na may nakasulat na I’m yours, Forever. Nasa loob siya ng isang stuff toy store. Hindi naman siguro masamang makipagkilala. Kaya pumasok ako at lumapit sa kanya.

                     “Hi!” ang ekspresyon na nakita ko sa mga mata niya.

                     “Hi!” ang sagot ko.

                     “Bakit ka malungkot, Miss? Gusto mo ba ng kaibigan? Available ako. Handa akong makinig sa anumang hinain mo. Gusto kong gumaan ang loob mo.”

                     Nice. Mukhang siya ang kelangan ko sa panahong ito. Hindi ko pa kayang sabihin kay Lea kung anong nangyari dahil busy ito. Hmm… I’ll give it a try. Maya-maya’y lumabas na kami sa store ng bago kong kakilala – si Prince. Pumunta kami sa isang tahimik na lugar. Dun sa park ng isang subdivision. Sinabi ko sa kanya kung anong nangyari sa akin. Kung bakit nga ba ako malungkot. Kung bakit ako nag-iisa.  Niyakap ko siya at umiyak. Kahit nakinig lamang siya at hinayaang umiyak ako sa kanyang balikat, parang gumaan na ang pakiramdam ko. Masaya ako dahil nakakilala ako ng isang bagong kaibigan.

                     Pag-uwi ko ng bahay, ipinakilala ko siya sa parents ko. Natuwa ang mga magulang ko. Ang cute naman daw ni Prince. Pagkakain ko ng hapunan, isinama ko siya sa aking kwarto. Inilibot ko siya sa aking roon at muling nakipagkwentuhan. Hindi ako makapaniwala. Parang nakarecover ako agad. First love ko si James. First boyfriend. First kiss. At ang malala, first heartbreak. Pero ok lang, andito naman ang pinaka-cute kong friend. Salamat kay Prince, ang aking knight in cute armor na siyang nagligtas sa akin mula sa mala-monster kong kalungkutan.

                     Kinabukasan, sinalubong ko ang umaga ng may ngiti sa aking mukha. “Good morning, Prince!” bati ko ngunit wala akong sagot na narinig. Tulog pa ang knight ko na katabi ko sa buong gabi. Sabagay, masyado pang maaga ang gising ko. First shift na kasi ako. Dapat ay makapunta na ko sa pick-up point bago mag- 4:30. Inayos ko ang aking higaan at kinumutan si Prince. Nagmamadali akong pumunta sa CR para  maligo. Binilisan ko rin ang pagbibihis, baka mahuli ako. Lumapit ako kay Prince at dinampian ko siya ng halik sa mukha. “Babalik ako mamaya Prince. Diyan ka lang, papasok na ko. Bye.”

                     Pagdating ko sa company, walang bakas ng break-up na nakita sa aking mukha. Ang ganda pati ng mood ko. I feel so inspired sa araw na ito.

                     “Uy, Ninz! Blooming ah,” sabi ni Joan, isa sa mga kasama ko sa linya.

                     “Ahm, thanks pero di mo naman ako kailangang bolahin. Wala pang sahod. Hindi pa kita maililibre ng cheese burger,” ang naisagot ko.

                     “Sus! Hindi bola yun. Totoo naman, eh. Kamusta na ba kayo ng jowa mo?”

                     “Break na kami nung Sabado lang.”

                     Nagulat ang kausap ko. “Talaga? Anong nangyari?”

                     “Mahabang kwento.”

                     “Ikwento mo naman sa akin. Teka, kung nagbreak kayo, bakit ka naman masaya?” curious na tanong niya.

                     “Secret. Mamaya na natin pag-usapan. Malapit na magbell.” At tinungo na namin ang harapan ng linya.

                     Pag-uwi ko sa bahay mula sa trabaho, nakita ko si Prince. Nakaupo sa aking higaan,nakangiti. “Welcome home. Napagod ka ba?”

                     “Hindi ako napagod Prince, kasi isang ngiti mo lang, tanggal na. Pati ang gutom ko.” Natawa na lang ako sa nasabi ko. Ang cheesy!!! Eww. Hindi naman ako mahilig sa ganung lines pero kinikilig naman ako kapag nasasabihan ng boyfriend ko ng ganun. Bad trip! Naalala ko na naman siya. Makapagshower na nga lang . At pumunta na ako sa banyo.

                     Pagkatapos, kinuha ko ang bago kong bili na DVD tape, In the Name of Love ang title. Si Angel Locsin at Aga Mulach ang bida sa pelikulang ito. Pinanood namin ni Prince ang pelikula. In fairness, ang ganda ng movie. Isang love story na kung saan handang magsakripisyo ang bawat isa alang-alang sa kanilang minamahal, kahit buhay pa nila ang kanilang isugal. Naiyak ako. Sana, ganun din ang una kong minahal. Anyway, I need to forget and move on. May ipa naman, eh.

                     I love the movie. Pero mas masarap sanang manood kung kasama ko ang mahal ko. Hay… nga pala, andito si Prince. Nakalimutan ko. Para kaming magboyfriend dahil yakap ko siya habang nanonood kanina. Pero, hindi ko naman masasabi na lovers kami kahit magkasama kami sa kwarto ko. Sapat na ang manatili siya sa aking tabi dahil hindi ako nakakadama ng pag-iisa at pagkalungkot. Tingin ko’y makakaya kong harapin ang bawat bukas ng walang alinlangan, basta kasama ko siya bukod sa mga taong malalapit sa aking puso.

                     Madalas ko siyang kinukwentuhan. Minsa’y kasama ko rin siya pag pumupunta ako sa probinsya. Isinasama ko rin siya kapag nagbibike ako. Kapag namamasyal ako sa mall o naglalakad–lakad, siya ang ginagawa kong escort at bodyguard. Pag nakikita siya ng mga bata, pare-pareho lang ang naririnig ko – ang cute naman! Lagi ko naman nasasabi sa isip ko na “Wow! Hearthrob pala ang escort ko”. Madalas ko rin siyang yakapin, hawakan at halikan pero never naman siyang nangyakap o humalik sa kin. But I’m 100% sure, hindi siya bakla.

                     Lumipas ang maraming araw, linggo at buwan. Nagtuloy-tuloy pa rin naman ang ikot ng aking normal at magulong mundo. Trabaho, pamilya, gimik, hobbies at mga kaibigan…no love life. Kahit kasama ko si Prince, I’m still single and available. We can never be together as lovers pero pwede naman kaming magkasama ng matagal. Ni minsan ay wala akong narinig sa kanya na anumang salita. Ni hindi rin siya gumagalaw. How I wish na sana, nagagawa niya ang mga bagay na iyon. Na sana … pareho kami. But not. Imposible. Si Prince ay isa lamang puting teddy bear na nabili ko sa stuff toy store. Naisip ko na hindi ako masasaktan ng isang teddy bear, kaya naisip kong gawin siyang kaibigan. Oo, hindi ako niya ko nasasaktan but the problem is, he can never talk nor love me back. Ganumpaman, masaya ako na dumating siya sa buhay ko. Mananatiling nakatatak sa aking puso at isip na may isang Prince na nagrescue sa akin mula sa aking unang pagkabigo sa pag-ibig. Hindi ko siya ipagpapalit sa ibang stuff toy kahit mas cute at mas cuddly pa sa kanya. Dahil para sa akin, si Prince lang aking one and only knight… in cute armor.

Advertisements
Published in: on October 15, 2011 at 12:40 pm  Comments (15)  
Tags: , , , , ,

Ang Regalo ko Kay Mama

 

       “Birthday na ni Mama bukas!” sabi ni Noel habang tinitingnan ang kalendaryo. “Ito na ang panahon para i-lechon si Piggy!”

       Binuksan niya ang kanyang cabinet kung saan nakatago ang kanyang alkansyang baboy. “Piggy, kukunin ko na ang ipon ko, ah. Bibili ako ng regalo kay Mama ngayon.”

       Nang bilangin niya kung magkano ang naipon niya, nasiyahan siya dahil sobra pa iyon na pambili ng daster ng ina. Lumabas siya ng kwarto dala ang ipon niya at nagpaalam sa ina, “Mama, labas muna po ako. May pupuntahan lang ako.”

       “O, sige Noel. Umuwi ka ng maaga,” ang sagot ni Aling Lyn na abala sa paglilinis ng kusina.

       Habang naglalakad, iniisip ni Noel kung paano niya sosopresahin ang ina bukas. Nais niyang mapasaya ito sa kaarawan nito.

       Batid niya ang paghihirap ng kanyang mga magulang, lalo na ni Aling Lyn upang mapalaki lamang siya ng maayos. Palaging abala sa trabaho ang kanyang ama kaya ang nanay niya ang laging umaasikaso sa kanya. Araw-araw ay gumugising ito ng maaga para magluto ng pagkain, maglaba, at maglinis ng bahay. Kapag nagkakaroon ng meeting ang mga magulang; at pag may sinasalihan siyang contest o program sa school, naroon lagi ang kanyang ina para suportahan siya. Pati sa mga assignments at projects, tumutulong din ito.

       At para masuklian ang pagmamahal ng mga ito sa sarili niyang paraan, nag-aaral siya ng mabuti at umiiwas na maging pasaway. Tuwing tapos na ang grading period at kuhanan ng kard, lagi siyang nasa Top 3 ng klase. Masunurin siya sa lahat ng inuutos at sinasabi ng mga magulang. Lubos na nagpapasalamat sa Diyos ang mag-asawa dahil nabigyan sila ng anak na gaya ni Noel.

       Papunta na siya ng palengke nang madaanan niya ang bahay ng Tiya Ana niya. Naisip niyang magpatulong sa kanyang tiyahin dahil baka may maganda itong mungkahi para sa kaarawan ng ina.

       Kumatok si Noel. “Tao po! Tao po! Tiya Ana, andito po ba kayo?”

       Bumukas ang pinto. “O, Noel! Napadaan ka, ata. Halika, pasok ka muna,” ang sabi ng butihing matanda.

       Pagpasok nila nakita niya ang pinsan niya na nakahiga sa higaan. May nakalagay na towel sa noo nito at parang may-sakit.

       “Tiya, magpapatulong po sana ako sa inyo dahil kaarawan ni Mama bukas. Pero, mukhang may problema po kayo dito sa bahay,” malungkot niyang sabi habang nilalapitan ang pinsang si Mimay.

       “Ah, oo nga. Kaarawan nga pala ni Lyn bukas. Pasensya ka na Noel, kung pinag-alala pa kita. Kagabi pa nilalagnat si Mimay. Hindi ako makabili ng gamot dahil malayo ang bilihan. Di ko maiwan si Mimay ng mag-isa dito. Wala rin akong sapat na pera para pambili ng gamot,” ang sabi ng tiyahin niya habang pinupunasan ang anak.

       “Ganun po ba?” Naawa si Noel sa pinsan nito. “Tiya, alis muna po ako. Babalik din ako.” At dali-dali itong umalis.

       Makalipas ang ilang sandali, dumating si Noel hawak ang isang supot at inabotsa tiyahin.

       Nagulat na lamang si Tiya Ana ng makita kung ano ang nasa loob ng supot. “Naku, nag-abala ka pa, Noel! Salamat dito sa gamot at goto na binili mo.”

       “Wala pong anuman, Tiya.”

       “Teka, at saan mo naman nakuha ang perang pambili ng mga ito?”

       Yumuko si Noel. “Sa ipon ko po. Bibili sana ako ng daster para kay Mama.”

       “Ganun ba, Noel? Hindi ka na dapat bumili pa ng gamot. Paano ang regalo mo sa nanay mo?”

       Nag-angat ng ulo si Noel at ngumiti. “Tiya, ok lang po yun sa akin. Mas kailangan ni Mimay ang gamot. Pwede ko namang bigyan si Mama ng ibang regalo.”

       Natuwa si Tiya Ana sa pamangkin. “Napakabait mong bata, Noel. Napakaswerte ng iyong ina dahil nagkaroon siya ng mabait at gwapong anak na gaya mo.”

       “Tiya, binola pa ko. Alam ko naman na gwapo ako, matagal na.”

       Nagkatawanan sila magtiyahin. Sa isip ni Noel,di nga siya nakabili ng gusto niyang regalo pero kahit papaano’y napasaya at natulungan niya si Tiya Ana.

       “Nga pala, alis na po ako. May mga gagawin pa po ako sa bahay.”

       “Sige, Noel. Salamat uli. Pakisabi sa nanay mo, happy birthday, ah. Dadaan kami sa inyo kapag mabuti na ang pakiramdam ni Mimay.”

       “Opo. Sana gumaling na po si Mimay,” at umuwi na si Noel.

       Kinabukasan, tinanghali na ng gising si Aling Lyn. Nang siya’y lumabas ng silid, ginala niya ang mga mata sa buong kabahayan. Nilampaso ang sahig. Napunasan na ang mga kasangkapan, pati ang bintana. Pati ang labas, halatang diniligan ang mga halaman at winalisan ang mga kalat.

       Pagpunta niya ng kusina, nakita niyang may nakahanda ng pagkain at may isang kartolina.

       “Happy Birthday, Mama!” ang bati ni Noel at ni Mang Isko.

       Niyakap at hinagkan niya ang kanyang mag-ama. Naluluha pa ito ng umalis sa pagkakayakap.

       “Ma, happy birthday. Alam mo ba, napaka-sweet talaga ng anak mo. Siya halos ang gumawa ng lahat. Pero siyempre, di ako papatalo. Ako naman ang naghanda ng pagkain.”

       Ngumiti si Aling Lyn. Hinaplos ang ulo ng anak. “Talaga? Ang bait naman ng anak ko.”

       “Mama, meron po akong regalo sa inyo.” Inilabas niya ang isang kard at bugkos ng bulaklak.

       “Ako rin, Ma. May regalo rin ako.” Iniabot naman ni Mang Isko ang isang kahon na may lamang damit.

       “Salamat, salamat sa inyong dalawa. Alam ninyo, kahit wala kayong ibigay na regalo ay masaya na ko. Makasama ko lang kayong dalawa ay kontento na ko dahil kayo ang mga pinakamahalagang tao sa buhay ko,” ang sabi ni Aling Lyn habang tinitingnan ang mga regalo.

       “Mahal na mahal namin po kayo, Mama.” At hinalikan ni Noel ang pisngi ng ina.

       “Nga pala, may bisita pa pala tayo,” ang sabi ng ama ni Noel.

       “Happy birthday, Lyn,” ang bati ni Tiya Ana.

       Lumapit si Mimay at yumakap kay Aling Lyn. “Happy birthday po, tita.”

       “May dala nga pala akong turon. Dumaan kasi si Noel sa bahay kahapon. Saka ko lang naalala na kaarawan mo pala ngayon,” ang sabi ni Tiya Ana habang nilalagay sa mesa ang turon.

       “Bakit naman napadaan si Noel sa inyo?” pagtataka niya.

       “Di ba nasabi ni Noel sa iyo? May sakit si Mimay kahapon. Tapos ibinili niya ng gamot at goto ang ipon niya. Dapat sana’y ibibili niya ang naipon niyang pera ng daster kahapon.”

       “Opo, tita. Ang bait nga po ni Kuya Noel.” Tumingin si Mimay kay Noel. “Kuya, salamat ah.”

       “Wala yun, Mimay. Mabuti naman at magaling ka na,” ang sabi ni Noel.

       “Mukhang maraming sopresa sa akin ang anak kong ito, ah,” natutuwang sabi ni Aling Lyn. “Mabuti pa’y kumain na tayo bago pa lumamig ang mga pagkain.”

       At masayang nagsalu-salo sina Aling Lyn, Mang Isko, Tiya Ana, Mimay at Noel. Napakasaya ni Noel. Higit pa sa inaasahan niya ang mga nangyari. Bukod pa roon ay napakarami niyang napaligaya sa simpleng paraan. Sana nga laging ganito, masaya sila at magkakasama.

 



 

Published in: on October 15, 2010 at 2:49 pm  Comments (2)  
Tags: , , , ,

Ang Kinang at Panglaw ng Isang Bituin



       “Inay! Inay!” ang sigaw ni Lea habang papalapit sa bahay mula sa paaralan.

       Dumungaw si Aling Tonyang sa kanilang bintana. “O, anak, bakit? May nangyari ba?” bakas ang pag-alala sa mukha nito.

       “Inay!” pumasok ito sa bahay at nagmano sa ina. “Ako ang valedictorian sa graduation!”

       Natuwa si Aling Tonyang at niyakap ng mahigpit ang anak. “Anak, natutuwa ako dahil nagbunga ang mga paghihirap mo sa eskwela. Tiyak na matutuwa rin ang tatay mo pag nalaman niya ito.”

       “Opo, Inay!” dahan-dahan umalis sa pagkakayakap si Lea sa ina. “Inay, magbibihis na ko para mailako ko na po yung mga niluto ninyong banana cue at turon. Susunduin ko na rin sina Jun, Sam at Isay.”

       “O, sige anak. Daanan mo na rin si Tiyo Dennis mo at sabihin na ihahatid ko bukas yung mga gulay na pinapakuha niya.”

       “Opo, Inay!”

       Si Lea ang panganay sa apat na anak ng mag-asawang Cesar at Tonyang. Si Mang Cesar ay isang maintenance crew sa Mabenza Industry na kilala dahil sa paggawa ng mga appliances sa kanilang bayan. Ang kanyang may-bahay naman na si Aling Tonyang ay nagtatanim ng sari-saring gulay at prutas sa kanilang bakanteng lote na kanyang inilalako sa palengke at inihahain sa kanilang hapag. Gumagawa rin siya ng meryenda tulad ng banana cue, turon at lumpia na itinitinda ni Lea pagkagaling sa eskwela.

       Maliit man ang kinikita ng mga magulang, ang lahat ng pangangailangan nilang mga magkakapatid ay naibibigay ng mga ito. Oo, hindi kagandahan at kalakihan ang bahay nila na yari sa tagpi-tagping kahoy at yero, pero ang tahanang binuo ng kanyang mga magulang ay sapat na upang mabuhay sila ng matiwasay at masaya.

       Pagkatapos ng graduation, umuwi ang buong pamilya ni Lea sa bahay at masayang pinagsaluhan ang pansit at lumpia na nakahain sa mesa.

       “Lea, masayang-masaya talaga kami ng nanay mo at nakatapos ka na ng high school. Hindi lang yun, valedictorian ka pa anak. Manang-mana ka talaga sa akin,” masayang sabi ni Mang Cesar.

       “Hmm… Maniwala naman ako. Kung hindi ako nagkakamali ay mahilig ka lumiban sa klase dahil palagi mong inaasikaso ang bukid,” ang sinabi ni aling Tonyang.

       “Eh, noong mga araw na yun ay puro pakopya lang sa blackboard ang titser. Ano naman ang matutunan ko roon? Mga anak, ganito yun. Mahilig akong magbasa nung kabataan ko pa. Mapadyaryo, komiks, at libro, di ko yan pinapalampas. Nagsumikap akong mag-aral sa bahay dahil hindi lahat ng bagay ay kayang ituro ng titser ko. Marami akong katanungan na minsan ay hindi niya masagot.”

       “Po? Pwede ba yun, Itay?” sambit ni Sam.

        “Oo naman, Sam. Kaya’t minabuti ko na hanapin ang mga sagot sa sarili kong paraan. Totoo ang sinabi ng nanay nyo. Mas inasikaso ko ang pagtulong sa mga lolo at lola nyo sa bukid ngunit, ito ang tandaan nyo – hindi ako nagpabaya sa pag-aaral. Gaya mo Sam, naging first honor ako nung nasa elementary ako. At …”

       Naputol ang sinasabi ni Mang Cesar ng tumayo si Aling Tonyang at may kinuha mula sa isang cabinet. “At gaya ng ate mo, naging valedictorian din ang tatay nyo nung nasa high skul siya. Lea, ito ang regalo naming ng tatay mo. Sana pagpasensyahan mo na to.”

       Ngumiti ng matamis si Lea habang kinukuha sa ina ang kahon nababalutan ng pulang supot. Naiiyak siya ng makita niya ang isang pares ng sapatos. “Inay, Itay, salamat po sa regalo nyo. Mahal na mahal ko kayo.”

       “Ate, gagalingan ko rin sa skul. Tutulungan ko rin si Itay,” sabi ni Isay.

       “Ako rin, Ate!” sigaw ni Jun.

       “Mga anak, anuman ang mangyari, ipangako nyo sa kin na magtatapos kayo sa pag-aaral dahil yan lang ang tangi naming maipamamana ng nanay nyo sa inyo.”

       “Opo, Itay! Pangako!” sabay-sabay na sagot ng mga bata.

       “At mahalin nyo ang isa’t isa. Walang ibang tutulong sa inyo kundi kayo-kayo lang din. Magsumikap kayo at hindi magtatagal maaabot ninyo ang inyong pangarap kahit gaano man ito kataas.”

       “Talaga, Itay? Kasi gusto ko po maging engineer. Yung gumagawa ng bahay at building,” ang sabi ni Sam.

       “Karpintero yun ah,” biro ni Jun.

       “Kuya, sabi ni Teacher Ella, yung engineer ay gumagawa ng bahay,” paliwanag ni Sam.

       Natawa na lamang si Mang Cesar. Tumayo ito sa inuupuan at pinalapit ang mga anak. Niyakap niya ang mga ito kasama si Aling Tonyang – isang masayang alaala na babaunin nila habang sila’y tumatanda.

       Gaano man kasaya ang isang pamilya, may mga panahon na dumadanas ito ng paghihirap at pagsubok. Ito ang mga yugto sa buhay na kailangang magpakatatag at magsumikap para malampsan ang kasalukayang kondisyon. Ganoon ang nangyari kina Mang Cesar at sa pamilya niya.

       Isang araw, maaga siyang umuwi buhat sa trabaho. Malungkot siya at tila ba may mabigat na problemang dinadala. Kinagabihan, sa kanilang silid ay kinausap niya ang asawa.

       “Tonyang, nagsara na ang pagawaan. Kailangan ko ng makahanap ng panibagong trabaho nang hindi ako maging pabigat sa pamilyang ito.”

       Niyakap ni Aling Tonyang ang asawa at sinabi, “Cesar, wag kang magsalita ng ganyan. Hindi ka magiging pabigat sa pamilyang ito. Di magtatagal ay makakahanap ka rin ng trabaho. Kung hindi nama’y pwede mo akong tulungan sa palengke.”

       “Salamat at naiintindihan mo ako, Tonyang.” Subalit hindi pa rin nawala ang agam-agam sa isip niya. “Sana nga makahanap na ko ng maayos na trabaho. Papasok na si Lea sa kolehiyo sa isang buwan. Alam mo namang magastos sa kolehiyo. Kahit wala na siyang babayaran sa tuition ay baka hindi pa sapat ang naipon natin para sa pag-aaral niya.”

       “Hindi sapat ang magtulong lang tayo sa palengke. Mahirap na ang panahon ngayon at dumadami na rin ang mga nagtitinda sa palengke kaya kailangan talagang makahanap ako ng trabaho” dagdag pa nito.

       Sinubukan ni Aling Tonyang na palakasin ang loob ng asawa. “Siguro nga tama ka pero meron pa naman tayong panahon para makapag-ipon. Wag kang mag-alala, di Niya tayo pababayaan.”

       “Oo, mabuti’t nandyan ka sa tabi ko Tonyang,” at ginawaran niya ng halik ang asawa bago sila natulog.

       Mabilis na dumaan ang mga araw. Hindi makahanap ng bagong trabaho si Mang Cesar. Saanman siya magaplay, hirap sa paghanap ng trabaho ang kanyang nasasalubong – pagkaubos ng bakanteng trabaho; pagtaas ng mga standards sa ilang kompanya pagdating sa edad, tinapos na kurso, at experience records; pagbagsak ng kompanya at kung anu-ano pa. Sa kabila ng lahat, pinilit ni Mang Cesar na maging matatag para sa kanyang pamilya. Alam niyang hindi siya dapat mawalan ng pag-asa dahil mas kailangan siya ng kanyang mga mahal sa buhay, lalo na ng kanyang mga anak.

       Isang gabi, nakita ang anak na nakadungaw sa bintana. “Lea, hindi ka pa ba inaantok?”

       “O, Itay! Ah, hindi pa po ako inaantok eh. Alam nyo naman ako…”

       “Mukhang malalim ang iniisip mo.”

       Wala siyang nakuhang sagot mula sa anak. Tila ba hindi sya narinig nito. Huminga muna siya ng malalim bago muling nagsalita. “Lea, alam mo bang ang buhay ng tao ay parang isang bituin?” tanong ni Mang Cesar habang katabi ang anak.

       Napakunot-noo si Lea. “Paano nyo naman po nasabi, Itay?”

       “Ganito yun,anak. Sa una, hindi siya masyadong napapansin dahil sa distansya at sa liit niya ngunit sa paglipas ng panahon, lalaki ito at magiging isa sa mga pinakamanining na ilaw sa kalangitan. At bilang inyong ama, responsibilidad ko ang gabayan at tulungan kayo hanggang sa marating ninyo ang panahong yon.”

       “Pero paano po kapag dumating ang panahon na mawala kayo ni Inay sa tabi ko? Hindi ko po alam ang gagawin. Maliliit pa ang iba kong kapatid. Parang hindi ko po kaya.” Nagsimula ng mangilid ang mga luha sa kanyang mga mata.

       “Lea, gaya ng tao, naglalaho rin ang kinang ng isang bituin at tuluyan itong namamanglaw. Hindi na maiiwasan yun.”

       Tumingin siya sa anak. “Kung sakali mang mangyari sa amin iyon, lagi mo lang tandaan na tulad na bituin, gagabayan ka pa rin namin. Kailangan mong maging malakas hindi lamang para sa iyong mga kapatid kundi para rin sa iyong sarili.”

       “Pero Itay…”

       “Lea, marami ka pang pagdadaanan bago maging isang maniningning na bituin. Nakasalalay ang iyong kinang sa mga desisyong gagawin mo. Hindi magtatagal, maaabot mo ang iyong mga pangarap.” Niyakap niya si Lea ng mahigpit.

       Lumipas pa ang mga araw. Sinubukan niyang ituon ang kanyang atensyon sa pagtulong kay Aling Tonyang sa paglalako sa palengke ngunit lalo lang siya nahirapan sa pinagdadaanan. Naging ng matumal nilang benta. Marami na silang kakompetisya at tumaas pa ang presyo ng bilihin.

       Ganumpaman, hindi siya nawalan ng pag-asa. Sinubukan niyang mamasukan sa isang construction site kahit medyo may katandaaan na siya. Noong una’y halos mabuwal siya dahil sa bigat ng trabaho – pagbubuhat ng semento, hollowblocks, at iba pang materyales; paghahalo ng semento, at kung anu-ano pa. Minsan, napapaluhod na siya sa sakit ng katawan. Sa kabila ng lahat, pilit niyang ininda ang lahat para lamang sa kanyang pamilya.

       Nagdaan pa ang mga araw at lalong sinubsob ni Mang Cesar ang sarili sa trabaho. Madalas na ang kanyang pag-oovertime. Maghahatinggabi na kung siya’y umuwi. Pagdating sa bahay, hindi na siya kumakain at diretso ng natutulog. Sa umaga naman, pinapagod naman niya ang katawan sa pagtulong sa palengke bago pumasok sa trabaho.

       “Itay, ayos lang sana kung magtrabaho kayo pero wag naman po sana kayong sosobra sa inyong limitasyon. Matanda na po kayo, baka mamaya …” ang nasabi ni Lea isang gabi ng dumating ang ama buhat sa trabaho.

       “Anak, kung anuman ang ginagawa ko, ang lahat ng ito ay para sa inyo, para sa pag-aaral nyo, para sa kinabukasan ninyong magkakapatid. Wag mo kong alalahanin anak, malakas pa ko, hindi pa ko katulad ng iba na uugod-ugod.” ang sinabi lamang nito.

       Niyakap ni Lea ang ama. “Pero Itay, aanhin ko po ang magandang bukas kung wala naman po kayo sa tabi ko.”

       Napangiti naman si Mang Cesar sa tinuran ng anak. “Hay, talaga ‘tong anak ko, o. Basta anak, ipangako mo sa kin na anuman ang mangyari, mag-aaral kang mabuti ah.”

       “Syempre naman po. Kayo ni Inay ang inspirasyon ko. At kanino pa ba ako magmamana ng kasipagan at katalinuhan? Di ba sa inyo lang ni Inay?” pabiro nitong sabi. “Mahal na mahal ko po kayo ni Inay.”

       “Ikaw din anak, mahal na mahal ka namin ng Inay mo.” Ang huling sinabi nito bago tuluyang pumasok si Lea sa kwarto para matulog.

       Unang araw sa buwan ng Hunyo – dumating na ang araw na kailangan ng umalis ni Lea para mailipat na ang mga gamit nya sa dorm. Naasikaso na nilang mag-ina ang mga kelangan upang makapasok siya sa Maynila. Matagal na niyang naipagpaalam sa ama ang pag-alis ngunit gusto sana niyang makita ito bago yumaon. Hindi naman niya magawang makapagpaalam ng personal sa ama dahil bigla itong nadestino sa Cebu. Mabigat man ang kalooban, umalis si Lea baon ang matinding pagnanasang magpagtagumapayan ang bagong mundo na papasukin niya – ang buhay college.

       Mabilis na lumipas ang tatlong buwan. Naging maayos ang pag-aaral ni Lea sa kolehiyo. At kahit abala, hindi niya nakakalimutang sumulat sa ina. Kung meron nga lang siyang cellphone gaya ng mga nakikilala niya sa unibersidad ay araw-araw niyang itetext ang pamilya upang balitaan at kamustahin ito. Hindi naman siya gaanong nahihirapan pagdating sa mga projects at iba pang kelangan dahil buwanan siyang pinapadalhan ng allowance at sulat ng ina.

       Buwanan kung umuwi si Mang Cesar. Ang sahod na inuuwi niya sa bahay ang pinapadala kay Lea. Samantalang ang kinikita naman ni Aling Tonyang ay napupunta sa mga kapatid niya at iba pang gastusin sa bahay. Pero sa ikaapat na buwan, hindi na ganoon ang nangyari. Hindi umuwi si Mang Cesar. Nagtaka si Aling Tonyang. Inisip niya na baka nadelay lang ang asawa sa pag-uwi nito kahit hindi siya gaanong kampante sa ideyang iyon.

       Kinagabihan, umuwi si Aling Tonyang mula sa magdamag na pagtitinda sa palengke. Papalapit pa lang siya sa bakuran nila’y sinalubong na siya isang lalaki na nakakunot-noo at hindi mapakali.

       “Magandang gabi po, kayo po ba si Aling Tonyang, yung asawa ni Mang Cesar?” ang tanong ng lalaki.

       Ibinaba muna ni Aling Tonyang ang mga dalahin bago hinarap ang nagtatanong. “Oo, ako nga yung asawa ni Cesar. Bakit? Anong kailangan nila?”

       “Ako po si Tonyo, katrabaho po ako ni Mang Cesar.” Binuhat niya ang mga dalahin ng matanda.

       “Ah, ganun ba? Salamat Tonyo sa pagbibit ng mga dalahin ko. Nga pala, bakit di mo kasama si Cesar sa pag-uwi?”

       Hindi umimik ang lalaki na ipinagtaka niya. Maya-maya pa ay nakarating na sila sa pintuan ng bahay. Dali-daling sinalubong ng mga bata ang ina at kinuha ang mga dalahin nito.

       “Salamat, Tonyo. Ano nga pala ang sadya mo rito? Kamusta si Cesar?”

       “Aling Tonyang, kaya po ako naririto ay para sabihin ang nangyari sa asawa nyo po. Wag po sana kayong mabibigla sa sasabihin ko.”

       Biglang kinabahan si Aling Tonyang. “Bakit? May nangyari ba kay Cesar? Ano yon Tonyo? Nasan siya?” Maiyak-iyak na sabi ng matanda.

       “Mabuti pa po ay sa loob na lang ng bahay natin pag-usapan.”

       Lumipas ang isang linggo. Kahit isang kanto na lang ang layo ni Lea sa bahay nila, pakiramdam niya’y ang tagal-tagal pa rin ng byahe. Sabik na siyang makita ang kanyang pamilya, lalo na ang ama nito. Hindi niya maisip kung ano ang sasabihin nito lalo na kapag nalamang College Scholar siya. Mataas ang nakuha niyang average na di baba sa 1.5. Gusto niyang mayakap ang ama at ikwento ang una niyang semester sa kolehiyo.

       Ngunit ganoon na lamang ang kanyang panlulumo nang tumambad sa kanya isang mahabang kahon na nasa loob ng kanilang bahay. Parang gumuho ang kanyang mundo nang mapagsino niya ang nasa loob ng kahon – iyon ay walang iba kundi ang kanyang ama na sana’y yayakapin at pasasalamatan niya. Hindi niya na napigilan pang tumulo ang kanyang mga luha.

       Nalaman niya mula sa ina na namatay ang ama sa isang aksidente sa construction site. Nasa ikatlo itong palapag nang mahulog ito sa hagdanan dahil sa pagkahilo. Ganumpaman, hindi sila masyadong mamomoblema dahil may insurance naman ang ama.

       Saglit na nagpaalam si Lea at lumayo sa kinaroroonan ng puting kahon. Kay daming gumugulo sa kanyang isipan. Hindi niya alam kung saan siya kukuha ng lakas upang ipagpatuloy ang buhay. Paano na ang kanyang pamilya? Anon a ang bukas na naghihintay sa kanila?

       Maya-maya’y pinagmasdan niya ang kalangitang nagsisilbing himlayan ng mga bituing kasa-kasama ng buwan sa pagbibigay liwanag sa gabing madilim at malumbay. Naalala niya ang sinabi ng ama, “Lea, marami ka pang pagdadaanan bago maging isang maniningning na bituin. Nakasalalay ang iyong kinang sa mga desisyong gagawin mo. Hindi magtatagal, maaabot mo ang iyong mga pangarap.”

       Sayang, ilang taon na lang at maaabot niya na ang kanyang kaningningan bilang isang bituin ngunit wala na ang ama sa kanyang tabi. Pero, kailangang ipagpatuloy ang buhay. Balang araw, magiging doktor siya. Tutulungan niya ang ina sa pagpapaaral ng kanyang kapatid Magsisilbi siyang bituin na gagabay sa mga taong kulang sa kaalaman o hindi nagpapahalaga sa kanilang kalusugan. Ang pagpapakita at pagpapaintindi sa kanila ng kahalagahan ng kalusugan ang magiging pangunahin niyang layunin upang mabawasan ang bilang ng mga namamatay sa sakit o malulubhang karamdaman.

       Maya-maya’y naibaling niya ang atensyon sa isang kumikislap na bituin. “Itay, alam ko po na kahit wala na kayo, isa po kayo sa mga bituin na gumagabay sa akin. Wag po kayong mag-alala, aalagaan ko po si Inay. Pati na ang mga bata. Gaya ng pangako ko po sa inyo, sisikapin ko pong makatapos ng aking pag-aaral. Magiging isang maniningning na bituin ako balang araw. Maaabot ko rin po ang mga pangarap ko…sa tulong ninyo, ng Panginoon at ng aking mga minamahal sa buhay.”

       At ganoon nga ang kanyang ginawa. Upang matustusan ang mga pangangailangan, kumuha siya ng mga pagsusulit para makakuha ng scholarship sa paaralan at pinalad naman siya. Ang lahat ng panggastos niya ay kinukuha niya sa allowance na kasama sa scholarship.

       Para makatulong din sa ina, pumasok siyang waitress sa isang fastfood. Mula umaga hanggang hapon, aral. Pagdating ng ala singko, trabaho naman ang aasikasuhin niya. Hatinggabi na siya nakakabalik sa dorm at nakakapagpahinga. Pagod at puyat man, gumigising siya ng maaga upang makapag-aral at gawin ang iba pang dapat niyang gawin.

       Di nagtagal, nakatapos na si Lea. Kumuha siya ng licensure exam at sa wakas, doktor na siya. Nakilala siya sa buong bansa dahil sa kanyang husay at galing bilang isang surgeon. Napagtapos na rin niya ng pag-aaral ang lahat nga kapatid habang naipagpatayo naman niya ng sariling grocery store ang ina.

       Isang gabi, muli niyang tinunghayan ang asul na kalangitan mula sa kanyang asotea. Sadyang kay ganda nitong pagmasdan ang buwan at mga bituin. At ngayon, isa na siya sa maningning na bituin sa kanyang laranga – tulad ng pangako sa kanyang ama.

       “Itay, wala man kayo sa aking tabi ay alam kong masaya po kayo. Isa na kong maniningning na bituin, Itay,” mangiyak-ngiyak niyang sabi. “Ganundin po sina Jun, Sam, at Isay. Kahit namanglaw man kayo sa mundong ito, hindi pa rin kayo nawala sa aming mga puso’t isipan. Para sa amin, kayo ang aming bituin. Gaya ng talang gumabay sa tatlong hari sa kapanganakan ni Hesus, ginabayan po kami sa aming paglalakbay. Salamat po, Itay.”