Tahan na, Nene

           “Ma, kailangan ko ng magulang na dadalo po sa meeting bukas,” sabi ko sa Mama ko na kasalukuyang naglalaba ng mga panahong iyon.

            “Alam mo naman na maraming ginagawa rito sa bahay. Wala rin mag-aalaga kay bunso. Saka dati naman pag may meeting okey naman na wala ako,” sagot ni Mama ng hindi inaalis ang mata sa nilalabhan.

            “Ma naman, kahit ngayon lang, oh. Kasi po…”

            “Ne, high skul ka na. Hindi ka pa rin ba makaintindi na pag sinabi kong hindi pwede, hindi pwede!” sigaw ni Mama at diniinan ang pagkakasabi ng huling dalawang salita.

            “Okey po. Pasensya na po. Alis na po ako,” at tumalikod na ko at naglakad papunta sa pinto.

            “Maaga pa,ah. Nag-almusal ka na ba?”

            “Opo,” pagsisinungaling ko. Wala talaga akong ganang kumain ng mga oras na iyon. “May dadaanan pa po ako.”

            “Sige.”

            Hayyyyy. Nasa labas na ko ng bahay at naglalakad papunta sa eskwela. Tama si Mama. Maaga pa. Alas-singko medya pa lang ng umaga pero kinailangan kong umalis ng bahay ng maaga. Isa sa dahilan ko ay para hindi ako malate. Ngunit sa totoo lang, alas-syete pa ng umaga ang pasok ko sa skul.

            “Ne, saan ka? Sa National High School ka di ba? Sakay ka na!” sigaw ng mamang driver ng traysikel.

            “Hindi po ako sasakay. Salamat na lang po.” At kumaripas na ng takbo ang traysikel. Sa totoo lang, gusto ko talaga sumakay. Yun ay kung libre. Yan ang pinaka-dahilan ko kung bakit maaga ako. Hindi ako humihingi ng baon kay Mama. Inaantay ko na lang siya na mag-abot ng baon. Pag wala siyang inabot, isa lang ibig sabihin noon – naghihigpit na naman kami ng sinturon. Magtitipid kami sa mga gastos sa bahay. Pangalawa, ibig sabihin noon, nasa pinakailalim ako ng listahan niya ng mga “budget priority” at hindi na bago sa akin ang bagay na yun. Panganay ako sa anim na magkakapatid. At mas kailangan ng kapatid ko ang baon at pagkain kaysa sa akin.

            Krrrrrrrrrru. Kumakalam na ang sikmura ko. Nagra-rally na sa gutom. Pero di ko alintana ang gutom. Tumingin lang ako sa mga sasakyang dumadaan. At hinayaan kong liparin ng malamig na hangin ang buhok ko na nagtatago ng luha sa mga mata ko. Labing-limang taon gulang na ko at magtatapos na sa high school. At sa apat na taon na iyon, nakasanayan ko na ang maglakad papasok ng eskwelahan na inaabot ng isang oras. Nasanay na kong ganito. Ang tumayo sa sarili kong paa. Oo, may pamilya ako pero hindi ko maramdamang bahagi ako nito. Anak lang ako sa labas ng bagong pamilya ng nanay ko – at nag-iisa lang ako.  

            “Oh, Nene! Naglalakad ka naman?”

            Nakilala ko ang boses na iyon. “Nay Bella! Magandang umaga po!” Nakita ko ang isang matabang babaeng na nasa L-300 na sasakyan . Siya ang may-ari ng malaking tindahan sa tabi ng paaralan ko.

            “Magandang umaga rin, Nene. Sumabay ka na sa amin. Hindi naman gaanong puno yung loob ng sasakyan.”

            “Naku, salamat po.” Hindi na ko nagpakipot pa. Buti na lang napadaan si Aling Bella. Siya ang laging sumasaklolo sa kin pag naglalakad ako.

            Pagbukas ko ng sasakyan, nakita ko ang kaklase kong si Vince na natutulog  sa upuan. Lagi siyang kasama ng nanay niya pag namamalengke.

            “Ne, nakapag-almusal ka na ba?” tanong ni Mang Joseph, ang asawa ni Aling Bella.

            “Parang di pa kayo nasanay  ‘Tay. Sermon ang almusal ko bago pumasok sa eskwela,” biro ko.

            “Kaw talaga, Ne. Sa bahay ka na mag-almusal.”

            “Salamat po, Nay, Tay! You’re my hero!” masaya kong sinabi sa kanila.

            Pagdating ko sa kanila,umasiste na ko sa pagbaba ng mga gamit. Sa totoo lang, kinuha na kong assistant ng mga magulang ni Vince. Naikwento kasi niya ang buhay ko. Madalas na rin akong makita ng mga magulang niya sa daan bago niya pa ikwento ang tungkol sa akin. Naawa ang mag-asawa sa akin at kinupkop nila ako. At bilang ganti sa ginawa nilang kabutihan, tumutulong ako sa tindahan nila. Masaya na ko sa libreng pagkain at sakay. At higit sa lahat, ang mainit nilang pagtanggap at pag-aalala na di ko nakukuha sa bahay.

            “Tol, wag mo titigan ang pagkain. Baka malusaw,” pang-aasar ni Vince.

            Nagulat naman ako. At dali-daling sumubo ng pagkain – tortang talong at sinangag ang  almusal.

            “Mukhang malalim ang iniisip mo, Tol. Pasensya na kung nagulat kita.”

            “Naku, wala yun!  Bilisan mo na lang yung pagkain mo at baka malate pa tayo. Maliligo ka pa, eh.”

            “Hindi ba pumayag si nanay mo na pumunta sa skul bukas para sa awarding?” pag-aalalang tanong ni Vince.

            Hindi ako sumagot at kumain lang. Sa isip ko, isa lang masasabi ko:  ano pa bang bago? Lagi naman. Kahit noong mga araw na nag-eenrol ako, ako lang mag-isa. Ganoon na lang ang inggit ko kay Vince. Buti pa siya, andyan ang mga magulang niya. Walang pinalalampas na activities at meeting ang nanay niya. Todo suporta rin ito sa lahat ng mga ginagawa nito. Malayung – malayo si Mama kay Aling Bella.  

            “Ne, kung gusto mo, ako na lang ang pupunta para sa iyo. Intindihin mo na lang ang nanay mo. Mahirap talaga ang maging ina lalo kung marami kayo,” sabi ni Aling Bella. “Saka, para mo rin akong pangalawang ina. At alam ko rin na isa kang mabuting bata. Ituloy mo lang ang nasimulan mo. Hindi man nagsasalita ang nanay mo, sigurado naman ako na proud sya sa mga achievements mo.”

            Biglang tumulo ang isang butil ng tubig mula sa mata ko. “Ay, naku. Na-touch naman po ako dun, Nay. Alam nyo ba, nagpapasalamat po ako sa kabutihan ng pamilya nyo sa akin. Salamat po kasi… kahit paano, nararamdaman ko na napupunan yung isang parte ng pagkatao ko na kulang sa akin.”

            Biglang tumahimik ang lahat at walang sinuman ang nagsalita. Maya-maya’y may bumasag sa nakakabinging katahimikan. “And the winner for Best Actress Award, walang iba kundi si Alex Jenina Alcantara!” sigaw ni Vince.

            Nagtawanan kaming lahat sa mesa. “Ano ka ba, Vince? Nagmo-moment ako rito,eh. Walang basagan ng trip,” sabi ko sa kanya.

            “Nag-aalmusal po kasi tayo. Wala tayo sa soap opera. Sige, maliligo na ko, Tol! Baka mamaya, dramahan mo ko ‘pag na-late tayo.”

            Ngumiti lang ako at sinundan ko sya ng tingin habang paalis siya sa mesa. Ang matalik kong kaibigan, slash kuya, slash classmate – yan si Vince para sa akin. Kapag alam niyang may dinadamdam ako, andyan siya sa tabi ko. Kapag nahihirapan ako o may bumabastos sa akin sa kanto, pinagtatanggol nya ko. Sana nga may kuya ako na gaya niya.

            SA CLASSROOM. “Class, eto na announcement ng Top Ten natin,” pagsisimula ni Sir Ren, ang class adviser namin.

            Lahat ng mata at tainga ay nakahanda na sa sasabihin ng aming dakilang ama sa klaseng kinabibilangan ko. Sinimulan na niya basahin ang mga pangalan sa listahan niya na naka-powerpoint pa. Hindi ko alam kung kasama pa ko sa Top Ten. Oo, matataas ang marka ko sa mga quizzes at exam. Ang hindi ko alam ay yung mga grado sa pinasang projects plus yung sa final exam. Bakit? Tatlong araw akong hindi nakapasok dahil may sakit ang stepfather ko. Kaya umextra muna ako sa karinderya na malapit sa bahay namin. Tumulong pa ko sa bahay. Sa totoo lang, si Vince ang nag-abot ng letter mula kay Sir Ren na pinapupunta si Mama. Una, dahil sa absent ako ng tatlong araw. Pangalawa, dahil sa awarding sa Biyernes. Pero hindi ko na inabot kay Mama ang sulat.

            “Top 3, Vince C. Maximo,” pag-anunsyo ng guro.

            “Yes! Sa wakas,nasa Top 3 na ko!” sigaw niVince.

            “Oy, magpaburger ka naman!”  sigaw ng Class Vice President Drei namin.

            “Oo, nga! Burger! Burger!” sabi pa ng ibang kaklase namin.

           “Saka na, pag naging principal na ko ng skul!” sagot naman ni Vince. Nagtawanan lang ang lahat sa classroom.

           “Ehem.” Malakas na sabi ng adviser namin. Biglang tumahimik na ang klase. “Congaratulations, Vince. Ngayon, Top 1 at Top 2 na lang ang hindi ko nasasabi. At dalawa sa Top 5 natin last grading period ang hindi ko pa nababanggit.”

           Napalunok ako. Top 1 ako dati. Ewan ko lang ngayon. Ang tinutukoy na isa pang estudyante ni sir ay si Apple. Hay. Hindi na ako aasang ako pa rin ang Top 1. Isa pa, mahusay naman talaga  siya. Pero ayos lang sa akin, wala naman halaga kay Mama ang standing ko.

           Binuksan ko ang notebook ko at nakita ko ang isang larawan. Eto yung larawan na kuha namin noong recognition ko nung nasa unang baitang palang ako – first honor ako nung mga panahon na iyon. Nakita ko ang saya sa mga ngiti ni Mama. Mukhang nagkakamali ako sa iniisip ko. Marahil nga hindi binibigyang pansin ni Mama sa pag-aaral. Pero sa tingin ko, kaya ganoon ay dahil sa may tiwala siya sa akin at naniniwala siya na kaya ko.   

           “Uunahin ko na ang Top 1. And Top 1 goes to … Jenina!”

           Nabigla ako ng marinig ko ang aking pangalan. Nagpalakpakan ang mga kaklase ko. Lumapit naman si Apple at kinamayan ako. Hindi naman kami magkalaban kasi para ko na siyang kapatid. Masayang kasama ang mga kaklase ko. Bukod kasi sa halos magkakasing edad kami, nagkakasundo rin kami sa ibang bagay, parang si Vince.

           Nakaramdam ako ng tapik sa balikat ko. Nilingon ko kung sinong may gawa nun – si Sir pala. “Sir, salamat po!”

           “Para saan naman, Ne? Sa pagiging Top 1? Ginawa mo ang makakaya mo. Oo, may absent ka pero natapos mo naman ang exams at projects. Excuse ka naman  sa mga activities kaya wala ring bawas o di makakaapekto sa grades mo. Ne, pinagsumikapan mong manatili sa Top 3 ng klase kahit may problema kaya di mo ko dapat pasalamatan.”

           “Sir, nagpapasalamat po ako kasi pag kailangan ko ng consultation sa mga subjects at sa iba pang problema, nandyan kayo. Salamat po,” mangiyak-ngiyak talaga ako. Siguro, masyado lang ako na-stress nitong mga nagdaang araw kaya ganito ako. Akala ko, mag-isa lang ako noon, pero eto, napapaligiran ako ng pamilya ko dito sa skul. Andyan din sina Vince at mga magulang nito. May graduation pa naman. Hindi naman masama kung hindi pumunta si Mama.

           KINABUKASAN. Maaga akong bumangon para magluto ng agahan. Hinanda ko na rin ang baon at uniporme ng mga kapatid ko. Pumunta ako sa silid-tulugan. Tulog pa rin naman sina Mama at Papa. Tiningnan ko lang si Mama. Bakas sa mukha niya ang pagod at problema. Tama ang sabi ni Nay Bella. Tapos, nagtatampo pa ko sa kanya. Sorry, Mama kung mali yung mga iniisip ko po. Minsan kasi, pakiramdam ko, hindi nyo ko mahal. Sabagay, mas kailangan ng mga kapatid ko ang atensyon nyo po. Pero sana, kahit minsan lang, mahatak ko kayo sa skul para makita at malaman nyo po ang bunga ng pagsusumikap ko sa skul para sa inyo.  At lumabas na ko ng kwarto. Pumunta na lang ako sa hapag-kainan at nagsulat ng note kay Mama na maaga akong papasok ulit ng skul.

           Pag-alis ko ng bahay, una kong pinuntahan sina Vince at tumulung-tulong sa tindahan. Busog naman ako kaya hindi na ko kumain. Sa skul naman, nagrereview lang ako ng mga pinag-aralan sa tatlong araw na wala ako. Hindi ako maaaring magpabaya dahil kailangan ko masungkit ang scholarship para sa pag-aaral ko. Para sa hinaharap ko at ng pamilya ko. Para maiahon ko sila sa kahirapan. Biglang may tumulong luha mula sa mata ko. Bakit ba ganito ang mata ko? Pwede ba tumigil ka? Hindi ko notes ‘to. Saway ko, pero naiiyak talaga ako, eh. Naaalala ko kasi yung mga panahon na umaakyat ako sa stage nung elementary pa ko at nakakasama ko pa si Mama. Tapos kukuhaan nya ko ng picture habang suot yung medal ko at kasama yung guro ko.

           Pero ngayong high skul na ko, ni anino ni Mama, wala. At nasanay na rin naman ako na kung hindi nanay ni Vince ang nagsasabit, yung adviser ko. Sinasabi ko na lang sa sarili ko, ganyan talaga ang buhay – may mga pagkakataong di talaga aayon ang lahat sa kagustuhan natin. Pero hindi ibig sabihin na dapat na tayong tumigil sa kinalalagyan natin bagkus ay magpatuloy.

           “Tol, naiyak ka na naman diyan. Eto panyo ko, wag mong gawing tissue ang notebook ko. Mahirap magre-write,” sabi ni Vince na katabi ko na pala.

           “Tol, kaw pala. Pasensya na, di kita napansin agad.” Pinunasan ko yung bakas ng pag-eemote ko. At iniaabot ang notebook sa kanya. “Kunin mo na ‘tong notebook mo. Tapos na ko magreview, salamat.”

           Bago pa ko makalabas ng classroom, dumating ang iba ko pang mga kaklase. Lumapit sa akin si Apple. “Jen, magsisimula na ang program. Bakit namumula ang mata mo?” Tumingin siya kay Vince. “Tsk. Tsk. Ano na naman ginawa mo kay Jen?”

           “Uy, di ko yan iaano,” sabi ni Vince.

           “Naku, Apple. Wala ‘to. Napuwing lang ako,” pagsisinungaling ko. Pinisil lang ni Apple ang pisngi ko.

           “Jen, di ka magaling magsinungaling. Dito naman kami, saka si Sir Ren. Madami kaming magchicheer sa’yo. Kukuhanan ka naming ng picture. Syempre, proud kami na bibigyan ka ng award ni mayor para sa pagiging “Most Outstanding Student” kasama pa ang pag-abot sa’yo ng certificate sa pagkapanalo mo sa Division Math Quiz Bee,” sabi ni Apple.

           “Alam ko, at nagpapasalamat ako sa inyong lahat. Alam ko, matagal pa ang graduation pero isa lang sasabihin ko, masaya ako dahil kasama ko kayo,” at muli na namang tumulo ang luha ko.

           Dumating si Sir Ren at lumapit sa akin. Mukhang narinig niya ang mga sinabi ko. Hinaplos niya ang ulo ko. “Tahan na, Nene. Andito lang kami. Kami ang pamilya mo sa skul na ‘to. Hindi lang eto basta paaralan dahil parang ito na rin ang pangalawa ninyong tahanan.”

           “Opo, Sir. Salamat.”

           “Saka andito rin ako, si Nanay at si Tatay. Lagi ngang sinasabi sa’yo ni Tatay di ba, feel at home.”

           “Oo na. Teka, asan ang nanay mo?” pagtataka ko.

           “Andito ako. Ne, may supresa kami sa’yo,” sabi ni Nay Bella na nasa pintuan.

           “Ano naman po yun?”

           “Ate!” sabi ng anim na taong gulang kong kapatid habang tumatakbo palapit sa akin. Sa pagkagulat ko, lumuhod ako at niyakap ang kapatid ko.

           “O, Mikoy, bakit ka andito?”

           “Kasama ko si Mama pati si Papa,” sagot ni Mikoy.

           “Saan?”

           Itinuro ni Mikoy kung nasaan sina Mama at Papa. Nakita ko sila sa labas ng room. Lumabas ako at nilapitan sila. Bitbit ni Mama si bunso. “Ma, kala ko ba hindi kayo pupunta? Tapos kasama mo pa si Papa.”

           “Pumunta ang teacher mo at si Aling Bella sa bahay kanina. Bakit hindi mo man lang sinabi sa akin na may awarding ka ngayon?”

           Yumuko ako at inipon ang lahat ng lakas ng loob ko bago ako nakasagot. “Alam ko naman kasi na abala kayo kaya nung sinabi nyo na wag akong makulit, tumigil na ko. Saka, nasanay na po ako.”

           “Sori, anak kung hindi kita nasasamahan, ah. Alam mo naman sa bahay,” sabi ni Mama.

           “Okey lang po yun,” parang walang pagsidlan ang saya ko. “Ang mahalaga ay nandito na kayo. Salamat po sa pagpunta, Mama, Papa.”

           “Naku, proud ako sa’yo anak. Ngayon nga lang ako nakapunta sa skul mo,” sabi naman ni Papa.

           Tumingin ako kina sa guro at kay Nay Bella. “Sir, Nay, salamat po. The best po talaga kayong dalawa!”

           “Wala yun, Ne. Sya, tumahan ka na. Malapit na magsimula ang program. Pumunta na tayo roon. Baka mainip yang si Vince, siya na ang kukuha ng award mo,” sabi ni Aling Bella.

           “Ay naku! Nanay naman,eh. Meron din naman akong award,” sabi ni Vince. “Punta na nga tayo dun, Tol.”

           Naglakad kami papunta sa court kung saan andun ang program. Masayang-masaya ako dahil kasama ko ngayon ang aking pamilya – si Mama, si Papa, ang dalawa sa kapatid ko, si Aling Bella, si Vince, si Sir Ren at mga kaklase ko. Para sa akin, ang pamilya ko ang nagbibigay sa akin ng lakas para tuparin ang aking mga pangarap. Nasa bahay man ako, o nasa paaralan, masasabi kong may matatawag akong tahanan. Hindi ito nasusukat sa pagiging magkadugo, sa dami ng isang pamilya o sa tagal ng pagsasama. Lalong hindi lang ito basta bahay na tinitirhan ng isang pamilya. Dahil walang halaga ang isang magarang bahay na wala namang puso. Ang tahanan ay hindi nasusukat bagkus ito ang siyang bumubuo sa pagkatao mo.

*********************************************************

Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Maikling Kwento” ng Saranggola Blog Awards 5



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:

A) Bertdey ni Butchoy (SBA 2013 Entry: Kwentong Pambata)

B) Sa Tatlong Anghel ng Buhay ko  (SBA 2013 Entry: Sanaysay)

C) Alaala ng Kamusmusan (SBA 2013 Entry: Tula)

Sana suportahan nyo ako at maraming salamat . 🙂



 NAIS KO RIN PONG PASALAMATAN ANG MGA SPONSORS:

 

Advertisements
Published in: on October 15, 2013 at 12:23 pm  Comments (1)  

Ang Aking Mr. Right

             “Miss, miss!” mahinang sabi ng isang lalaking parang malapit lang sa akin. Sino kaya ang tinatawag nun?

            “Miss, pwede bang makuha ang number mo?” habang tinatapik ang kaliwang balikat ko.

            Lumingon ako sa kanya at tinaasan ng kilay. “Sori, hindi ako namimigay ng number ko sa iba. Maghanap ka ng ibang kukuhanan ng number.”

            “Suplada mo naman!”

            “Suplada? Kung ayaw mo mag-eskandalo ako dito, tantanan mo ako!” Tumahimik ang mahaderong lalaki at lumipat ng upuan.

            Tumingin lang ako sa labas ng bintana. Kung hindi nga lang coding ngayon, hindi sana ako nakasakay sa bus na ito ngayon pauwi.

            Maya-maya pa’y may narinig akong sinabi sa radio ng bus. “Para sa mga nalulungkot ngayong gabi at mga sugatang puso, narito ang isang kanta mula sa Moonstar 88.”

            Ay naku. Pag minamalas ka nga naman. Musical pa lang, alam ko na ang pamagat ng kanta – Ang Pag-ibig kong Ito. Tsk. Tsk. Emo ba ko?

“Umiiyak ang aking pusong nagdurusa
 Ngunit ayokong may makakita

 Kahit anong sakit ang aking naranasan
 ‘Yan ay ayokong kanyang malaman”

            Sa totoo lang, maganda talaga yung kanta. Kaso, naiinis ako. Tinatamaan kasi ako. Yung para bang bull’s eye sa larong dart.

“Mga araw na nagdaan,
Kailanma’y hindi malilimutan
Kay tamis na raw ng pagmamahalan
Ang akala ko’y walang hangganan”

            “Mahal kita, Bella. Happy monthsary!” ang sabi ni Bryan habang hinahaplos–haplos niya pa ang pisngi ko. Nasa plasa kami nung gabing iyon. Ika-anim na buwan na namin bilang magkasintahan. Medyo matagal na rin at habang tumatagal, lalo ko siyang minamahal.

            “Ako rin Bry, mahal na mahal kita. Happy monthsary din!” at niyakap ko siya. Maya-maya pa ay lumayo siya ng kaunti at hinalikan niya ko. Kabilugan ng buwan, at ang hangin ay may kalamigan. Parang sa isang kanta lang na bigla kong naalala. Sana di na matapos ito. Sana, makasama ko pa siya ng mas matagal. Sana, siya nga si Mr. Right ko. Pero nagkamali ako.

            Isang araw. Namamasyal ako noon sa Mall of Asia, naghahanap kasi ako ng ireregalo ko sa birthday niya. Hay. Matagal ko na rin kasi siyang hindi nakikita. Masyado akong naging abala sa trabaho. At para makabawi ako, gusto ko siyang bigyan ng magandang regalo. Napagod naman ako sa kakaikot kaya pumunta muna ako sa baywalk. Tamang tambay lang. Nag-iisip pa ako kung anung pipiliin ko sa mga nakita ko kanina nang biglang may nahagip ang paningin ko sa hindi kalayuan.

            Isang babae at lalaki na nagsusubuan pa ng hotdog sandwich. Yung babae, may hawak na isang palumpon ng pulang rosas. Nagtatawanan pa sila. Tapos, may kinuha yung lalaki mula sa bulsa niya 0at lumuhod.

            Wow! Ang sweet! Pero mas maganda kung sa isang mas romantic place. Ayun, tuwang-tuwa yung girlfriend niya ata sa proposal niya. At base sa nakita ko, tinanggap yun ng babae. Tumayo ang lalaki at niyakap yung girlfriend niya. Tapos naghalikan sila ng matagal. Yuck, PDA talaga?

            Mukhang umabot ata sa kanila yung iniisip ko kaya tumigil sila. Naglakad sila papunta sa direksyon ko. Kumunot naman ang noo ko. Parang kamukha ng boyfriend ko yun ah. Hindi pala ‘parang’. Boyfriend ko pala talaga yung mokong na yun! Arrrrrrrgh!

            Hindi ako umalis sa kinatatayuan ko. Bahala nang magkapatayan! Nang dumaan sila sa tapat ko, bigla kong tinabig si Bryan. Napatingin sila sa akin.

            “Oops, sorry. Sinasadya ko.” Halatang nagulat ang BF ko. “Nga pala, congratulations sa inyong dalawa. Maging masaya sana kayo.” Hinugot ko ang kwintas na may pendant pa na B&B, pinagawa namin dati yun para sa unang monthsary namin. Kinuha ko ang isang kamay ni Bryan at inilagay yung kwintas. “Sana, sinabi mo sa akin.” Gusto kong maiyak pero pinigilan ko. Bago pa siya magsalita ay naglakad na ko palayo.

            “Bella, saglit lang,” nagsalita rin siya sa wakas.

            Tumigil ako sa paglalakad. “Ah, oo nga pala, may nakalimutan ko.” Hindi pa naman ako masyadong malayo sa kanila kaya lumingon ako. “Miss, ingat ka sa kasama mo. Baka mamaya, iwanan ka nang walang pasabi!” Nilakasan ko talaga yun.

            Naglakad na ko nang mabilis. Wala na kong pakelam kung anong nangyayari sa kanila. Ang mahalaga, makalayo na ako. Kamalas-malasan pa. Hindi pa ko nakakarating sa parking lot kung nasaan ang kotse ko, bigla namang umulan. Sabay sa pagtulo ng luha ko, ang malakas na buhos nito. Sabagay, hindi masyadong obvious na umiiyak ako. Bigla akong tumigil sa paglalakad at hinayaan ko na lang na magpaulan ako nung mga oras na yun. 

“Ang pag-ibig kong ito
Luha ang tanging nakamit buhat sa’yo
Kaya’t sa Maykapal
Tuwina’y dalangin ko
Sana’y… kapalaran ko ay magbago”

            Galit na galit ako. Gusto kong sumigaw pero di ko magawa. Nagmukha akong tanga nung mga oras na yun. At hanggang ngayon, parang ramdam ko pa rin ang sakit ng ginawa ni Bryan. Ilang buwan na ang nakakaraan pero bakit ganun? Andito pa rin ang sakit. Naramdaman ko na lang na parang nagbabadyang pumatak na naman ang mga luha ko.

            “Kuya, para!!!!” Muntik na kong lumampas sa bababaan ko. At tumigil nga ang bus.

            Sa wakas, nakauwi rin ako. Kailan kaya darating ang lalaking para sa akin? Sana dumating na siya, para di naman ako ganito. Baka mag-antay lang ako sa wala.

            Kinabukasan, pumunta ako sa Luneta Park. Tamang-lakad kahit wala akong kasama. Nakakainggit ang mga magkasintahan na nakaupo sa may damuhan, naglalakad sa daan, at nagkukuhaan ng larawan gamit ang mga cellphone at camera nila.

           May mga pamilya ring masayang naroroon. Kumakain, nag-uusap, at kung anu-ano pa. Sana ako rin… kung meron pa nga akong pamilya. Yumao na ang mga magulang ko. Nag-asawa na ang ate ko at namalagi na sa Amerika kasama ang sarili niyang pamilya. Buti pa sila. Kasa-kasama na nila ang mga napili nilang maging kasama sa buhay. Biruin mo, kahit wala na sina Mama at Papa, magkasama pa rin sila. Ako? Wala. Mag-isa. Pero sa  totoo lang, mas maigi ang ganito kaysa naman mayroon akong salawahang BF.

            Nang hindi na gaanong mainit, nagpunta ako malapit sa Quirino Grand Stand. May mga nakita akong nagtitinda at mga nagpapalipad ng iba’t ibang saranggola. Hmm… alam ko na ang magandang gawin. Hinugot ko ang nag-iisang perang papel na nasa bulsa ko, isang daang piso. Ayokong magdala ng wallet kapag namamasyal ako. Baka mamaya mawala pa o madukutan ako. Ayun, nakabili ako ng saranggola na malaki at parang agila.

            Ginaya ko kung paano magpalipad ang mga bata. Noong una, nahirapan ako. Pero, mga ilang sandali lang, nakaya ko na yung ginagawa ng mga taong nasa paligid. Natuwa naman ako dahil mataas na ang lipad ng saranggola ko.

            Nang mga oras na iyon, walang paglagyan ang sayang nararamdaman ko. Pakiramdam ko, para na rin akong lumilipad. Hindi ko na napansin na sa pagtaas ng lipad ng saranggola ko ay unti-unti na ring nauubos ang pisi sa pagkakarolyo nito. Maya-maya pa’y lumakas ang hangin. Biglang tinangay ng hangin ang saranggola ko. Kainis naman, hindi pala mahigpit ang pagkakatali ng pisi sa hawakan.

            Takbo, takbo. Hinihingal na ko pero tuloy lang ang pagtakbo ko. Pinagtitinginan na rin ako ng mga tao pero masyado akong abala sa paghabol ng saranggola ko. Alam ko kaya ko ‘yon makuha basta bilisan ko lang ang pagtakbo.

            Nakarating ako sa hagdan. Nagdahan-dahan ako dahil baka malaglag ako. Siyempre, mas importante naman ang buhay ko kaysa sa saranggolang iyon. Natanaw ko na malapit nang tumawid ng kalsada ang saranggola ko. Grabe, ano ba yan! Tao ka bang saranggola ka? Ayaw mo ba sa akin? Bakit ka ganyan? Pinapalipad lang kita. Hindi ba ako pwedeng maging masaya?

            Natigil lang ang pagdadrama ko nang may lumapit na lalaki papunta sa direksyon ko. Hawak niya na ang tali ng saranggola ko. Buti naman may nagmagandang-loob na tulungan ako. Sa totoo lang, napako ako sa kinatatayuan ko. Gwapo yung lalaki. Para siyang artista.

            “Miss, sa’yo ba ‘tong saranggolang ito?” tanong ng Adonis na nasa harapan ko. Binigyan ko na siya ng pangalan. Mukha kasi siyang si Adonis na diyos ng kagwapuhan. Yung tipong isang ngiti niya lang, makalaglag panty na.

            “Miss??? Ayos ka lang ba?” nagtanong ulit siya.

            Tila ba namula naman ako. Para kasing nahalata niyang natulala ako sa kanya. Buti hindi tumulo ang laway ko. “Ahm, oo. Sa akin nga yan. Kanina pa nga ako natakbo kakahabol diyan.” Sa wakas, nakapagsalita na rin ako.

            Lumapit ako para kunin ang pisi ng pasaway kong saranggola. “Salamat.” At sandaling tumigil ang oras nang magkahawak ang aming mga kamay. Parang ayaw niyang bitiwan ang pisi. Ako naman, ayoko pang bitawan ang kamay niya. Nasa langit na ata ako!

            Bigla na lang nabasag ang pagmomoment ko nang magsalita siya. “Sa susunod, huwag kang aanga-anga.” Kumunot ang noo ko sa sinabi niyang iyon. “Kung ayaw mo mawala sa iyo ang isang mahalagang bagay, sa una pa lang pahalagahan mo na ito.”

            Bigla ko na lang kinuha yung pisi sa kamay niya. Antagal pala naming magkaholding hands. Arrghh… Hindi ako papatalo sa lalaking ito, pero naisip ko na dapat pa rin akong maging mabait sa kanya. “Salamat ulit sa pagtulong para makuha ito. Pero hindi ko naman sinasadya na humulagpos ang tali. Hindi ko kasalanan na di pala nakabuhol yun ng mahigpit.”

            “Ganyan din ba ang sasabihin mo ‘pag nawala sa iyo ang taong mahal mo?” seryosong tanong ng lalaking ito.

            Inis. Parang sinampal ako nang marinig ko iyon. “Hindi ko kasalanan ang pag-iwan sa akin ng BF ko. Hindi ko ginusto na bigyan ako ng proyekto ng boss ko na naging dahilan para mabawasan ang panahon ko sa kanya.” Naalala ko si Bryan. Tinetext ko siya. Dumadalaw ako kahit paano sa bahay niya. Saan ba ko nagkulang?

            “Naging tapat ako sa kanya. Nagsumikap para maging handa sa oras na magdesisyon kami na lumagay sa tahimik. Pero anong nangyari? Wala man lang siyang pasabi na may iba na siyang nagugustuhan. At ang masama pa, nakita ko pa nang niyaya niyang magpakasal ang babaeng iyon.”

            Oops! Nadulas na ako. Nadala lang ako nararamdaman ko kanina. Natauhan ako. Bakit kailangan pang sa estrangherong ito ako maglabas ng sama ng loob? “Ay, pasensya na. Nadala lang ako.”

            “Ayos lang, miss. Hindi masama ang magsabi nang sama ng loob. Dahil ‘pag hindi mo nilabas yan, mahihirapan ka lang. Kanina pa nga kita napapansin,” ang sabi niya.

            “Huh? Kanina pa?” Nabigla ako sa sinabi niya. Kanina pa ko rito pero parang hindi ko naman siya nakita. Sa gwapo niyang iyon, hindi ko siya mapapansin?

            “Ah, kalimutan mo na yun. Pasensya na rin sa sinabi ko kanina. Payo ko lang, kung importante sa’yo, gawin mo ang makakaya mo para hindi mawala sa iyo. Para hindi ka naghahabol. Dahil kung hindi, baka huli na ang lahat at tuluyan na itong mawala sa iyo.”

            Ano siya pari? Sermunan daw ba ako. “Kung hindi talaga siya para sa akin, eh di wag. Marami pa namang pogi diyan sa tabi-tabi.”

            “Hindi ba pwedeng yung nasa harapan mo na lang?”

            Bigla akong napangiti. Ayos ang lalaking  ‘tong makabanat ah. Bago pa ako makapagkomento, nagsalita ulit siya.

            “Ako nga pala si James. Pwede ko bang makuha ang pangalan mo?”

            Ayos. Ang lalaki nga naman. Tarayan ko nga ito. “Hindi pwede. Pag kinuha mo ang pangalan ko, eh di wala na kong pangalan.”

            “Wag kang mag-alala. Kahit kunin ko yan, hindi ko papalitan ang pangalan ko ng pangalan mo. Pero, ilalagay ko ang pangalan mo sa puso ko at papalitan ko ang apelyido mo ng apelyido ko.”

            Bigla akong kinilig. Landi!!! Teka, baka eto ang paraan niya para makabihag ng babae. Hmp! Porket gwapo siya at maganda ang pick-up line niya, maiinlove na ko sa kanya? Ayoko nga. Dagdag pa ko sa milyun-milyong babaeng nababaliw sa kanya at… lolokohin niya.

            “Oo, binalik mo ang saranggola ko pero, hindi ibig sabihin nun, ibibigay ko ang pangalan ko. Hindi dahil gusto mo, makukuha mo,” at tumalikod na ko sa kanya para maglakad palayo.

            “Teka, linya yan ni Bea, ah. Pwes, ako naman si John Lloyd. Dahil gusto ko, makukuha ko. At magpupursige ako.” Hala, nahuli ako dun. Hindi ko siya pinansin. Hindi pa ako nakakalayo pero narinig ko siyang sumigaw, “Hindi pa ito ang huli nating pagkikita. At pag nangyari iyon, ibibigay mo na ang pangalan mo.”

            Bahala ka diyan. Hindi ikaw si Nostradamus para masabi kung anong mangyayari. Hay naku, maayos na nga itong saranggola, baka bumagsak pa. Pagkatapos kong ayusin ang saranggola, umuwi na ko sa tinutuluyan kong condo.

            Nang makahiga na ako, hindi ko pa rin matanggal sa isip ko ang lalaking iyon. Bukod sa gwapo, mabait pa. Sayang medyo mayabang, eh. Pero, artista nga kaya siya? At eto pa, ni kailan man, hindi pa ko kinilig ng ganito. Hindi pa mabura sa malandi kong imahinasyon yung mukha niya, yung labi niya, yung katawan niya at yung … teka, pababa ata ng pababa. Hay naku, makatulog na nga. Umalis ka nga James sa utak ko. Sabagay, tama siya. Kung ako si Bea, siya si John Llyod… sa pangarap nga lang. At, nakatulog na ako.

            Lumipas ang dalawang araw, kahit abala ako, lagi ko pa rin naaalala yung lalaking iyon. Magkikita pa kaya kami?

            “Bella, sama ka sa amin. Gagala kami sa Luneta. Marami pa namang event ngayon doon,” yaya ng kaibigan kong si Angel.

            “Ah… hindi ko alam eh. Pilitin mo muna ako.”

            “Pag hindi ka sumama, papasalvage kita!”

            “Hala! Huwag naman. Sabi ko pilitin mo ‘ko, hindi bantaan!”

            Natawa siya. “Halika na nga.”

            At yun nga, nasa Luneta na kami. Lima kami. Kasama ni Angel yung BF niya. Yung isa namang katrabaho namin may ka-date. Ayos… solo ako. Nagyaya pa sila. Pinagmasdan ko ang Dancing Fountain sa Luneta. Wow! Ang ganda naman. Hindi ko namalayang naiwanan na nila ako. Kainis. Lowbat pa ko, pa’no ko sila itetext? Pag minamalas ka nga naman. Sige na nga, tatambay na lang ako dito.

            *Click! Click!* Nabigla ako dahil sa liwanag mula sa camera. Dapat bang isama ako? “Ay, kabayo! Mawalang galang na po! Pwede ba, wag mo itapat sa akin yang bastos mong camera!”

            “Ay, pasensya na miss. Akala ko artista ka, eh,” at ibinaba niya yung camera. Susungitan ko pa nga lang siya pero natigilan ako nang makita ko ang  mukha niya.

            “Sabi ko na sa’yo, magkikita pa tayo. Pwede ko na bang malaman ang pangalan mo?”

            “James?”

            “Wow! Tanda mo pa pala ang pangalan ko.”

            Sa lahat pa ng taong pwedeng makita ko, siya pa. “Oo. Teka, bakit ka ba nandito?”

            “Bakit? Ikaw lang ba may karapatang mamasyal dito?”

            “Hay, naku. Sira na nga ang gabi ko, sinira mo pang lalo. Makaalis na nga!”

            Tumalikod na ko pero naramdaman kong pinigilan ako ng kamay niya. “Sandali lang! Kung galit ka sa ginawa ko o sadyang bad trip ka, sa akin mo na lang ibuhos.”

            Aba, natouch naman ako. Ok na sana, kaso sinabi niyang, “Hindi ko maatim na pumangit ka dahil nakabusangot yang mukha mo.”

            “Ang kapal naman ng mukha mo! Kala mo kung sino kang gwapo… Pare-pareho lang naman kayong mga lalaki, ginagawa ninyo lang palipas oras ang mga babae! Pagkatapos paglaruan, itatapon na lang na parang basura!”

            “Whoa… sandali lang. Hindi ako katulad ng iniisip mo. Pwede namang maging kaibigan mo lang ako. Para kahit paano, hindi ka nag-iisa.” Hinaplos niya ang aking mukha at pinunasan ang luha ko. Hindi ko pala napansin na may tumulong luha mula sa aking mga mata.

            “Alam kong may itinatago kang hinanakit. Ayos lang kahit magalit ka sa akin. O sigawan mo ko. Gawin mo. Para mabawasan ang nararamdaman mo.”

            Tinitigan ko lang siya. Parang natameme ako sa sinabi niya. Bigla ulit siyang nagsalita. “Oo, hindi mo ko kilala. Pero hindi ko malaman sa sarili ko kung bakit hindi ko matiis na makitang nalulungkot ka. Sige lang, gawin mo ang makakagaan sa pakiramdam mo.”

            Nginitian ko siya. Tama siya. Kung tutuusin, may choice naman ako. Pwedeng hanggang kaibigan lang naman siya. Naramdaman ko ang sincerity niya sa sinabi niya. “Salamat. Ako nga pala si Bella. Bella Arnaiz.”

            “James. James Laurence Canta. Salamat. Ibig sabihin ba niyan magkaibigan na tayo?”

            “Ahm… oo. Pasensya ka na. Siguro nga, mukha akong man-hater pero…”

            “Wag ka na magsalita. Alam ko. Hindi mo na kailangan sabihin dahil naiintindihan kita.”

            “Salamat ulit.”

            “Salamat din, Bella.”

            “Para saan?” kumunot ang noo ko. Bakit siya magpapasalamat? Ano ba ginawa ko?

            “Dahil binigyan mo ako ng pagkakataon. Dahil ibinigay mo ang pangalan mo. Dahil… naramdaman ko na kahit paano, nagiging Superman ako sa isang Louise na gaya mo.”

            At dun nga nagsimula ang storya namin… bilang magkaibigan. Madalas kaming magtext. Hiningi niya kasi yung number ko. Syempre binigay ko, pagkakataon ko na to eh… na may makausap na gaya niya. Minsan, parang ang gaan talaga ng pakiramdam ko sa kanya. Hindi dahil sa pinagnanasaan ko siya. Kundi dahil sa binibigyan niya ng liwanag ang araw ko, pati na rin ang nakakaantok kong mga gabi. Malambing siya. Maaalalahanin. Sweet. Macho at malaki ang… puso. 

            Madalas kaming kumain sa labas, manood ng sine at mamasyal sa Luneta. Nagawa kong makapag-move on dahil sa kanya. At isa iyon sa ipinagpapasalamat ko. Simula noon, hindi na ako naiinggit sa ibang magkasintahan na nagdadate. Sa totoo lang, kami na ang kinaiinggitan. Gusto ko na ngang hambalusin yung mga babaeng nagpapa-pansin sa kanya. Kung pwede nga lang siya lagyan ng dog collar, ginawa ko na. Oo, hindi siya aso. Pero gusto kong makita nila na akin siya. Kaso wala akong karapatan para gawin iyon. Lalo na ang magselos. Dahil, hindi kami. Sana nga kami na lang pero hindi naman niya ako nililigawan. Pag tinatanong ko siya tungkol sa buhay pag-ibig, isa lang ang isinasagot niya – malapit na.

            Hay, ang swerte naman ng kung sinumang babae iyon. Sana… ako na lang. Sana, siya na lang ang makatuluyan ko. Sana nga ligawan niya na ako. Para kasing kami pero walang pormalidad. Hindi ko talaga alam kung ano kami. Magkaibigan nga ba kami o magka-ibigan? Parang hindi na ko sanay nang wala siya.

            Isang gabi, habang nasa Luneta kami napansin ko na parang may kakaiba sa kanya.

            “James, may problema ba? Parang hindi ka kasi mapakali.”

            “Ahm, oo. Hindi ko kasi alam kung paano ako magtatapat sa isang babaeng gusto ko. Kaibigan ko siya na minsan nang nasaktan. At ayokong muli siyang masaktan. Hindi ko alam kung paano siya magtitiwala ulit lalo na’t parang mukha akong babaero sa paningin niya.”

            Ouch! Eto na nga ba ang sinasabi ko. “Ah… Wala naman masama kung susubukan mo. Malay mo, inaantay ka lang niya… na magsabi, manligaw. Paano mo malalaman kung wala kang gagawin?” Hay, grabe! Ang hirap magpayo lalo na kung alam mong parang nasasaktan ka dahil iba ang gusto niya.

            “Talaga?  Paano kung kunwari, ako… nanligaw ako sa iyo. Ok lang ba? Ano ang magiging reaksyon mo?”

            Nananadya ba siya? Kung hindi ko lang ‘to kaibigan, hinalikan ko na ito. Este, inupakan pala. Huminga muna ako ng malalim saka sumagot, “Depende sa gagawin mo. Kung sakaling liligawan mo ko, gusto kong maramdaman na ako lang ang mundo mo. Oo, malaking bagay ang hinihingi ko pero malaki rin naman ang itataya ko – ang puso ko. At maging ang isip at kaluluwa ko.”

            “Puwes, Ms. Bella Arnaiz, hindi lang kaibigan ang tingin ko sa’yo. At hindi ako umasa na hanggang magkaibigan lang tayo.” Saglit siyang tumigil at hinawakan ang kamay ko. “Una pa lang kitang makita rito sa Luneta Park noon, parang nakuha mo na ang interes ko. Hindi ko malaman kung bakit, pero gusto kita lapitan at makilala pa. At malaman kung anong nagtutulak sa ‘kin para gawin iyon.”

            Praktis ba ito? Pero mukha naman siyang seryoso. Gusto ko sana magsalita pero muli siyang nagsalita. “Noong panahon na mag-isa ka lang sa Luneta at naglalakad, gusto ko malaman kung bakit nababakas ang kalungkutan sa iyong mga mata. Nung nagpapalipad ka naman ng saranggola, para namang nasiyahan ako ng makita ko ang mga ngiti mo. At gusto ko palaging makita iyon. Hinabol ko ang saranggola mo dahil ayaw kong mainis o malungkot ka.”

            “Huh? Anong ibig mong sabihin?” pagtataka ko.

            “Hindi aksidenteng nakuha ko ang saranggola mo. Hinabol ko rin ito nang hindi mo napapansin. Naisip ko na pagkakataon ko na para makilala ka. At yun nga ang nangyari. Ayoko nang palampasin ang pagkakataong iyon. Dahil… baka mawala ka pa sa akin.” Lumayo siya ng kaunti sa akin at may kinuha sa bulsa niya habang hawak ng isa niyang kamay ang isang kamay ko.

            “Ms. Bella Arnaiz, sana tanggapin mo ako bilang boyfriend mo at pumayag na maging ‘future wife’ ko…”  Inilabas niya ang isang singsing. “Hindi kita sasaktan at gagawin ko ang lahat para lagi kong makita ang saya sa iyong mga mata at labi. Dahil mahal na mahal kita, mula noon hanggang ngayon at magpakailaman.”

            Natameme naman ako sa sinabi niya. Akala ko biro lang. “Nanaginip ba ako?” wala sa loob kong sagot sa kanya.

            Isinuot niya yung singsing sa daliri ko at tumayo. Hinawakan niya ang pisngi ko at dahan-dahang inilapit ang mukha niya. Napapikit na lang ako nang lumapat ang mga labi niya sa akin. Oo, parang dampi lang pero higit pa roon ang nararamdaman ko. Tumigil siya at lumayo. Tinitigan niya ako. “Ngayon, tingin mo ba nananaginip ka pa?”

            Ngumiti ako sa kanya. “Hindi. Tingin ko patay na ako… Nasa langit na ako dahil sa’yo.” Niyakap ko siya at binulungan, “Oo, tinatanggap ko na. Mahal din kasi kita.”

            “Talaga?”

            “Oo, ang bagal mo kasi. Akala ko nga iba ang gusto mo, eh. Baka katulad ka ng iba na sa sobrang gwapo, lalaki pala ang gusto.”

            “Ganun ba? Bakla pala. Pakasal na tayo bukas nang makita mo kung sino ang bakla.”

            Sasagot pa lang sana ako pero hinalikan niya ako. Oo, PDA na kami pero ok lang. Abala naman ang mga tao sa paligid namin dahil sa pagtingin sa maliwanag na fountain. Mahal ko siya. At sigurado na ko na siya na ang aking Mr.Right… wala nang eepal pa. Dahil gaya ng sabi niya dati, hindi ko na dapat pakaawalan ang taong mahalaga sa akin.

           

 



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:

A)  Ako si Nina, Laking Laguna (Freestyle Blog)

B) Himig ng Manlalakbay (Tula)

C) Madyik Sapatos (Kwentong Pambata)

Salamat po sa inyong suporta. 🙂



Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Maikling Kwento” ng Saranggola Blog Awards 4.

Saranggola Blog Awards

Ang Saranggola Blog Awards 4 ay hatid ng mga sumusunod:

DMCI Homes

Mobeeu

TARAGIS

Ang Aking Knight in Cute Armor

   

   

 

 

 

 

                     Grabe ang pagod ko ngayong araw na ito. Pauwi na ko galing sa trabaho nang maisipan kong magpahangin muna sa plasa. Wala naman akong pasok bukas saka sandali lang naman eh. Umupo ako sa hagdan na malapit sa bantayog ni Rizal. Kakaunti na lang ang mga tao sa oras na ito. May nagtitinda ng balot, chicharon,lugaw at kung anu-ano pa. Mayroon din mga maliliit na grupo ng kabataan, pamilya at ilang magkasintahan. Hay… Kakainggit. Masarap sanang tumambay dito kung may kasama. Paano’y pangsecond shift ako, alas dos hanggang alas diyes.  Sino pa ba ang pwede kong yayain sa ganitong oras? Hindi pwede si Lea, baka tulog na yung bestfriend ko na yun.  Hindi rin naman pwede si James, baka may ginagawa pa yun. Pero hindi naman siguro masama kung magpapasundo ako. Ano kaya?

                     Itetext ko na sana siya nang may nakaagaw ng pansin ko sa hindi kalayuan. Isang babae at lalaki na kumakain ng burger sa isang bench. Tantsa ko’y magkasintahan sila. Nakaakbay kasi yung lalaki sa babae at nagsusubuan pa sila. Ang sweet naman! Pero, parang pamilyar sa akin ang mukha ng lalaki. Kamukha siya nung boyfriend ko.  Hmm… Hindi naman siguro. May tiwala naman ako sa kanya eh. Makauwi na nga lang, baka namimiss ko lang siya  kaya ganito.

                      Tumayo ako at naglakad papunta sa bilihan ng kwek-kwek na medyo malapit sa dalawa. Habang kumakain ako, napatitig ako sa mukha ng lalaki. Nabitawan ko ang hawak kong stick. Hindi ako maaaring magkamali. Si James! Pero bakit? Sinubukan kong palisin ang mga alinlangang namuo sa aking isipan. Mahal ako ni James. Hindi naman niya ako ipagpapalit sa iba dahil wala naman akong naging pagkukulang sa aming relasyon. Baka naman bestfriend niya lang yun. Or childhood friend at ganun na talaga ang turingan nila. Ngunit nagulat na lang ako ng halikan niya ang babae. Hindi ko na napigilan ang paglaglag ng luha mula sa aking mga mata.

                    “Miss, ok ka lang ba?” tanong ni manong na nagtitinda ng kwek-kwek. Hindi ako sumagot. Parang wala lang akong narinig. Hindi ko mailarawan ang sakit na nararamdaman ko. Sa dinami-dami ng lalaking pwedeng manakit sa akin, bakit siya pa? Pwede naman ang holdaper o kahit sinong kriminal, pero siya pa! And worst, super sakit.

                     Wala sa loob ko na lumapit sa dalawa. Napatigil sila sa pagtatawanan.

                     “Ninz …” hindi na niya natapos ang sasabihin dahil ubod lakas ko siyang sinampal. Nagulat ang babaeng kasama niya.

                     “Ang kapal ng mukha mo! Di ko inakalang magagawa mo sa kin to, James. Bakit? Saan ba ko nagkulang?” Pinunasan ko ang magkabilang pisngi ko bago muling magsalita. “Minahal kita James. Naglalaan naman ako ng time pero bakit? Sana, sinabi mo na lang na ayaw mo na sa akin kaysa naman sa ganito.”

                     Tinitigan ko siya sa kanyang mga mata. Sinubukan kong hanapin ang pagsisi mula roon ngunit bigo ako. Mukhang mas mahal niya ang babaeng kasama  kaysa sa akin. Bumuntong-hininga ako at inipon muna ang lahat ng lakas ng loob ko. “Mahal kita. Pero, mas gugustuhin kong tapusin na ang relasyon natin para maging malaya ka na kahit nasasaktan man ako. Sana maging masaya ka.” Tumalikod na ko at umalis habang umiiyak. Hindi ko na sila nilingon pa. Gusto ko ng umuwi at magpahinga.

                     Kinabukasan. Tanghali na ko nagising. Pumunta ako ng banyo at naghilamos. Tinitigan ko ang aking sarili sa salamin. Namaga ang mata ko dahil sa kakaiyak kagabi. Pero napagisip-isip ko na hindi ko siya dapat iyakan. Isa lang naman ang ibig sabihin kung bakit nangyari ito – hindi kami ang para sa isa’t isa. Mabuti pa’y lumabas na lang ako. Makapaglakad-lakad. Nagsuot ako ng shades para hindi halata ang mga mugto kong mata.

                     Sa SM, tumingin-tingin muna ako sa mga shops. Wala akong nagustuhang bilhin kaya pumunta na lang ako sa KFC para kumain. Hay… Hindi pa rin mabura sa isip ko ang nangyari kagabi. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin pa ang sugat na ginawa niya. Kainis! Makapaglaro na nga lang sa arcade.

                     Papunta ako roon nang may tumawag sa akin. Wow, ang cute naman ng estrangherong ito – pwede na ang deskripsyon na white at handsome. Hindi nga lang pwede ang “tall” kasi di naman siya matangkad. Nakasuot siya ng isang itim na cap, light pink na necktie, asul na maong pants at ang itim na polo shirt nito na may nakasulat na I’m yours, Forever. Nasa loob siya ng isang stuff toy store. Hindi naman siguro masamang makipagkilala. Kaya pumasok ako at lumapit sa kanya.

                     “Hi!” ang ekspresyon na nakita ko sa mga mata niya.

                     “Hi!” ang sagot ko.

                     “Bakit ka malungkot, Miss? Gusto mo ba ng kaibigan? Available ako. Handa akong makinig sa anumang hinain mo. Gusto kong gumaan ang loob mo.”

                     Nice. Mukhang siya ang kelangan ko sa panahong ito. Hindi ko pa kayang sabihin kay Lea kung anong nangyari dahil busy ito. Hmm… I’ll give it a try. Maya-maya’y lumabas na kami sa store ng bago kong kakilala – si Prince. Pumunta kami sa isang tahimik na lugar. Dun sa park ng isang subdivision. Sinabi ko sa kanya kung anong nangyari sa akin. Kung bakit nga ba ako malungkot. Kung bakit ako nag-iisa.  Niyakap ko siya at umiyak. Kahit nakinig lamang siya at hinayaang umiyak ako sa kanyang balikat, parang gumaan na ang pakiramdam ko. Masaya ako dahil nakakilala ako ng isang bagong kaibigan.

                     Pag-uwi ko ng bahay, ipinakilala ko siya sa parents ko. Natuwa ang mga magulang ko. Ang cute naman daw ni Prince. Pagkakain ko ng hapunan, isinama ko siya sa aking kwarto. Inilibot ko siya sa aking roon at muling nakipagkwentuhan. Hindi ako makapaniwala. Parang nakarecover ako agad. First love ko si James. First boyfriend. First kiss. At ang malala, first heartbreak. Pero ok lang, andito naman ang pinaka-cute kong friend. Salamat kay Prince, ang aking knight in cute armor na siyang nagligtas sa akin mula sa mala-monster kong kalungkutan.

                     Kinabukasan, sinalubong ko ang umaga ng may ngiti sa aking mukha. “Good morning, Prince!” bati ko ngunit wala akong sagot na narinig. Tulog pa ang knight ko na katabi ko sa buong gabi. Sabagay, masyado pang maaga ang gising ko. First shift na kasi ako. Dapat ay makapunta na ko sa pick-up point bago mag- 4:30. Inayos ko ang aking higaan at kinumutan si Prince. Nagmamadali akong pumunta sa CR para  maligo. Binilisan ko rin ang pagbibihis, baka mahuli ako. Lumapit ako kay Prince at dinampian ko siya ng halik sa mukha. “Babalik ako mamaya Prince. Diyan ka lang, papasok na ko. Bye.”

                     Pagdating ko sa company, walang bakas ng break-up na nakita sa aking mukha. Ang ganda pati ng mood ko. I feel so inspired sa araw na ito.

                     “Uy, Ninz! Blooming ah,” sabi ni Joan, isa sa mga kasama ko sa linya.

                     “Ahm, thanks pero di mo naman ako kailangang bolahin. Wala pang sahod. Hindi pa kita maililibre ng cheese burger,” ang naisagot ko.

                     “Sus! Hindi bola yun. Totoo naman, eh. Kamusta na ba kayo ng jowa mo?”

                     “Break na kami nung Sabado lang.”

                     Nagulat ang kausap ko. “Talaga? Anong nangyari?”

                     “Mahabang kwento.”

                     “Ikwento mo naman sa akin. Teka, kung nagbreak kayo, bakit ka naman masaya?” curious na tanong niya.

                     “Secret. Mamaya na natin pag-usapan. Malapit na magbell.” At tinungo na namin ang harapan ng linya.

                     Pag-uwi ko sa bahay mula sa trabaho, nakita ko si Prince. Nakaupo sa aking higaan,nakangiti. “Welcome home. Napagod ka ba?”

                     “Hindi ako napagod Prince, kasi isang ngiti mo lang, tanggal na. Pati ang gutom ko.” Natawa na lang ako sa nasabi ko. Ang cheesy!!! Eww. Hindi naman ako mahilig sa ganung lines pero kinikilig naman ako kapag nasasabihan ng boyfriend ko ng ganun. Bad trip! Naalala ko na naman siya. Makapagshower na nga lang . At pumunta na ako sa banyo.

                     Pagkatapos, kinuha ko ang bago kong bili na DVD tape, In the Name of Love ang title. Si Angel Locsin at Aga Mulach ang bida sa pelikulang ito. Pinanood namin ni Prince ang pelikula. In fairness, ang ganda ng movie. Isang love story na kung saan handang magsakripisyo ang bawat isa alang-alang sa kanilang minamahal, kahit buhay pa nila ang kanilang isugal. Naiyak ako. Sana, ganun din ang una kong minahal. Anyway, I need to forget and move on. May ipa naman, eh.

                     I love the movie. Pero mas masarap sanang manood kung kasama ko ang mahal ko. Hay… nga pala, andito si Prince. Nakalimutan ko. Para kaming magboyfriend dahil yakap ko siya habang nanonood kanina. Pero, hindi ko naman masasabi na lovers kami kahit magkasama kami sa kwarto ko. Sapat na ang manatili siya sa aking tabi dahil hindi ako nakakadama ng pag-iisa at pagkalungkot. Tingin ko’y makakaya kong harapin ang bawat bukas ng walang alinlangan, basta kasama ko siya bukod sa mga taong malalapit sa aking puso.

                     Madalas ko siyang kinukwentuhan. Minsa’y kasama ko rin siya pag pumupunta ako sa probinsya. Isinasama ko rin siya kapag nagbibike ako. Kapag namamasyal ako sa mall o naglalakad–lakad, siya ang ginagawa kong escort at bodyguard. Pag nakikita siya ng mga bata, pare-pareho lang ang naririnig ko – ang cute naman! Lagi ko naman nasasabi sa isip ko na “Wow! Hearthrob pala ang escort ko”. Madalas ko rin siyang yakapin, hawakan at halikan pero never naman siyang nangyakap o humalik sa kin. But I’m 100% sure, hindi siya bakla.

                     Lumipas ang maraming araw, linggo at buwan. Nagtuloy-tuloy pa rin naman ang ikot ng aking normal at magulong mundo. Trabaho, pamilya, gimik, hobbies at mga kaibigan…no love life. Kahit kasama ko si Prince, I’m still single and available. We can never be together as lovers pero pwede naman kaming magkasama ng matagal. Ni minsan ay wala akong narinig sa kanya na anumang salita. Ni hindi rin siya gumagalaw. How I wish na sana, nagagawa niya ang mga bagay na iyon. Na sana … pareho kami. But not. Imposible. Si Prince ay isa lamang puting teddy bear na nabili ko sa stuff toy store. Naisip ko na hindi ako masasaktan ng isang teddy bear, kaya naisip kong gawin siyang kaibigan. Oo, hindi ako niya ko nasasaktan but the problem is, he can never talk nor love me back. Ganumpaman, masaya ako na dumating siya sa buhay ko. Mananatiling nakatatak sa aking puso at isip na may isang Prince na nagrescue sa akin mula sa aking unang pagkabigo sa pag-ibig. Hindi ko siya ipagpapalit sa ibang stuff toy kahit mas cute at mas cuddly pa sa kanya. Dahil para sa akin, si Prince lang aking one and only knight… in cute armor.

Published in: on October 15, 2011 at 12:40 pm  Comments (15)  
Tags: , , , , ,

Ang Kinang at Panglaw ng Isang Bituin



       “Inay! Inay!” ang sigaw ni Lea habang papalapit sa bahay mula sa paaralan.

       Dumungaw si Aling Tonyang sa kanilang bintana. “O, anak, bakit? May nangyari ba?” bakas ang pag-alala sa mukha nito.

       “Inay!” pumasok ito sa bahay at nagmano sa ina. “Ako ang valedictorian sa graduation!”

       Natuwa si Aling Tonyang at niyakap ng mahigpit ang anak. “Anak, natutuwa ako dahil nagbunga ang mga paghihirap mo sa eskwela. Tiyak na matutuwa rin ang tatay mo pag nalaman niya ito.”

       “Opo, Inay!” dahan-dahan umalis sa pagkakayakap si Lea sa ina. “Inay, magbibihis na ko para mailako ko na po yung mga niluto ninyong banana cue at turon. Susunduin ko na rin sina Jun, Sam at Isay.”

       “O, sige anak. Daanan mo na rin si Tiyo Dennis mo at sabihin na ihahatid ko bukas yung mga gulay na pinapakuha niya.”

       “Opo, Inay!”

       Si Lea ang panganay sa apat na anak ng mag-asawang Cesar at Tonyang. Si Mang Cesar ay isang maintenance crew sa Mabenza Industry na kilala dahil sa paggawa ng mga appliances sa kanilang bayan. Ang kanyang may-bahay naman na si Aling Tonyang ay nagtatanim ng sari-saring gulay at prutas sa kanilang bakanteng lote na kanyang inilalako sa palengke at inihahain sa kanilang hapag. Gumagawa rin siya ng meryenda tulad ng banana cue, turon at lumpia na itinitinda ni Lea pagkagaling sa eskwela.

       Maliit man ang kinikita ng mga magulang, ang lahat ng pangangailangan nilang mga magkakapatid ay naibibigay ng mga ito. Oo, hindi kagandahan at kalakihan ang bahay nila na yari sa tagpi-tagping kahoy at yero, pero ang tahanang binuo ng kanyang mga magulang ay sapat na upang mabuhay sila ng matiwasay at masaya.

       Pagkatapos ng graduation, umuwi ang buong pamilya ni Lea sa bahay at masayang pinagsaluhan ang pansit at lumpia na nakahain sa mesa.

       “Lea, masayang-masaya talaga kami ng nanay mo at nakatapos ka na ng high school. Hindi lang yun, valedictorian ka pa anak. Manang-mana ka talaga sa akin,” masayang sabi ni Mang Cesar.

       “Hmm… Maniwala naman ako. Kung hindi ako nagkakamali ay mahilig ka lumiban sa klase dahil palagi mong inaasikaso ang bukid,” ang sinabi ni aling Tonyang.

       “Eh, noong mga araw na yun ay puro pakopya lang sa blackboard ang titser. Ano naman ang matutunan ko roon? Mga anak, ganito yun. Mahilig akong magbasa nung kabataan ko pa. Mapadyaryo, komiks, at libro, di ko yan pinapalampas. Nagsumikap akong mag-aral sa bahay dahil hindi lahat ng bagay ay kayang ituro ng titser ko. Marami akong katanungan na minsan ay hindi niya masagot.”

       “Po? Pwede ba yun, Itay?” sambit ni Sam.

        “Oo naman, Sam. Kaya’t minabuti ko na hanapin ang mga sagot sa sarili kong paraan. Totoo ang sinabi ng nanay nyo. Mas inasikaso ko ang pagtulong sa mga lolo at lola nyo sa bukid ngunit, ito ang tandaan nyo – hindi ako nagpabaya sa pag-aaral. Gaya mo Sam, naging first honor ako nung nasa elementary ako. At …”

       Naputol ang sinasabi ni Mang Cesar ng tumayo si Aling Tonyang at may kinuha mula sa isang cabinet. “At gaya ng ate mo, naging valedictorian din ang tatay nyo nung nasa high skul siya. Lea, ito ang regalo naming ng tatay mo. Sana pagpasensyahan mo na to.”

       Ngumiti ng matamis si Lea habang kinukuha sa ina ang kahon nababalutan ng pulang supot. Naiiyak siya ng makita niya ang isang pares ng sapatos. “Inay, Itay, salamat po sa regalo nyo. Mahal na mahal ko kayo.”

       “Ate, gagalingan ko rin sa skul. Tutulungan ko rin si Itay,” sabi ni Isay.

       “Ako rin, Ate!” sigaw ni Jun.

       “Mga anak, anuman ang mangyari, ipangako nyo sa kin na magtatapos kayo sa pag-aaral dahil yan lang ang tangi naming maipamamana ng nanay nyo sa inyo.”

       “Opo, Itay! Pangako!” sabay-sabay na sagot ng mga bata.

       “At mahalin nyo ang isa’t isa. Walang ibang tutulong sa inyo kundi kayo-kayo lang din. Magsumikap kayo at hindi magtatagal maaabot ninyo ang inyong pangarap kahit gaano man ito kataas.”

       “Talaga, Itay? Kasi gusto ko po maging engineer. Yung gumagawa ng bahay at building,” ang sabi ni Sam.

       “Karpintero yun ah,” biro ni Jun.

       “Kuya, sabi ni Teacher Ella, yung engineer ay gumagawa ng bahay,” paliwanag ni Sam.

       Natawa na lamang si Mang Cesar. Tumayo ito sa inuupuan at pinalapit ang mga anak. Niyakap niya ang mga ito kasama si Aling Tonyang – isang masayang alaala na babaunin nila habang sila’y tumatanda.

       Gaano man kasaya ang isang pamilya, may mga panahon na dumadanas ito ng paghihirap at pagsubok. Ito ang mga yugto sa buhay na kailangang magpakatatag at magsumikap para malampsan ang kasalukayang kondisyon. Ganoon ang nangyari kina Mang Cesar at sa pamilya niya.

       Isang araw, maaga siyang umuwi buhat sa trabaho. Malungkot siya at tila ba may mabigat na problemang dinadala. Kinagabihan, sa kanilang silid ay kinausap niya ang asawa.

       “Tonyang, nagsara na ang pagawaan. Kailangan ko ng makahanap ng panibagong trabaho nang hindi ako maging pabigat sa pamilyang ito.”

       Niyakap ni Aling Tonyang ang asawa at sinabi, “Cesar, wag kang magsalita ng ganyan. Hindi ka magiging pabigat sa pamilyang ito. Di magtatagal ay makakahanap ka rin ng trabaho. Kung hindi nama’y pwede mo akong tulungan sa palengke.”

       “Salamat at naiintindihan mo ako, Tonyang.” Subalit hindi pa rin nawala ang agam-agam sa isip niya. “Sana nga makahanap na ko ng maayos na trabaho. Papasok na si Lea sa kolehiyo sa isang buwan. Alam mo namang magastos sa kolehiyo. Kahit wala na siyang babayaran sa tuition ay baka hindi pa sapat ang naipon natin para sa pag-aaral niya.”

       “Hindi sapat ang magtulong lang tayo sa palengke. Mahirap na ang panahon ngayon at dumadami na rin ang mga nagtitinda sa palengke kaya kailangan talagang makahanap ako ng trabaho” dagdag pa nito.

       Sinubukan ni Aling Tonyang na palakasin ang loob ng asawa. “Siguro nga tama ka pero meron pa naman tayong panahon para makapag-ipon. Wag kang mag-alala, di Niya tayo pababayaan.”

       “Oo, mabuti’t nandyan ka sa tabi ko Tonyang,” at ginawaran niya ng halik ang asawa bago sila natulog.

       Mabilis na dumaan ang mga araw. Hindi makahanap ng bagong trabaho si Mang Cesar. Saanman siya magaplay, hirap sa paghanap ng trabaho ang kanyang nasasalubong – pagkaubos ng bakanteng trabaho; pagtaas ng mga standards sa ilang kompanya pagdating sa edad, tinapos na kurso, at experience records; pagbagsak ng kompanya at kung anu-ano pa. Sa kabila ng lahat, pinilit ni Mang Cesar na maging matatag para sa kanyang pamilya. Alam niyang hindi siya dapat mawalan ng pag-asa dahil mas kailangan siya ng kanyang mga mahal sa buhay, lalo na ng kanyang mga anak.

       Isang gabi, nakita ang anak na nakadungaw sa bintana. “Lea, hindi ka pa ba inaantok?”

       “O, Itay! Ah, hindi pa po ako inaantok eh. Alam nyo naman ako…”

       “Mukhang malalim ang iniisip mo.”

       Wala siyang nakuhang sagot mula sa anak. Tila ba hindi sya narinig nito. Huminga muna siya ng malalim bago muling nagsalita. “Lea, alam mo bang ang buhay ng tao ay parang isang bituin?” tanong ni Mang Cesar habang katabi ang anak.

       Napakunot-noo si Lea. “Paano nyo naman po nasabi, Itay?”

       “Ganito yun,anak. Sa una, hindi siya masyadong napapansin dahil sa distansya at sa liit niya ngunit sa paglipas ng panahon, lalaki ito at magiging isa sa mga pinakamanining na ilaw sa kalangitan. At bilang inyong ama, responsibilidad ko ang gabayan at tulungan kayo hanggang sa marating ninyo ang panahong yon.”

       “Pero paano po kapag dumating ang panahon na mawala kayo ni Inay sa tabi ko? Hindi ko po alam ang gagawin. Maliliit pa ang iba kong kapatid. Parang hindi ko po kaya.” Nagsimula ng mangilid ang mga luha sa kanyang mga mata.

       “Lea, gaya ng tao, naglalaho rin ang kinang ng isang bituin at tuluyan itong namamanglaw. Hindi na maiiwasan yun.”

       Tumingin siya sa anak. “Kung sakali mang mangyari sa amin iyon, lagi mo lang tandaan na tulad na bituin, gagabayan ka pa rin namin. Kailangan mong maging malakas hindi lamang para sa iyong mga kapatid kundi para rin sa iyong sarili.”

       “Pero Itay…”

       “Lea, marami ka pang pagdadaanan bago maging isang maniningning na bituin. Nakasalalay ang iyong kinang sa mga desisyong gagawin mo. Hindi magtatagal, maaabot mo ang iyong mga pangarap.” Niyakap niya si Lea ng mahigpit.

       Lumipas pa ang mga araw. Sinubukan niyang ituon ang kanyang atensyon sa pagtulong kay Aling Tonyang sa paglalako sa palengke ngunit lalo lang siya nahirapan sa pinagdadaanan. Naging ng matumal nilang benta. Marami na silang kakompetisya at tumaas pa ang presyo ng bilihin.

       Ganumpaman, hindi siya nawalan ng pag-asa. Sinubukan niyang mamasukan sa isang construction site kahit medyo may katandaaan na siya. Noong una’y halos mabuwal siya dahil sa bigat ng trabaho – pagbubuhat ng semento, hollowblocks, at iba pang materyales; paghahalo ng semento, at kung anu-ano pa. Minsan, napapaluhod na siya sa sakit ng katawan. Sa kabila ng lahat, pilit niyang ininda ang lahat para lamang sa kanyang pamilya.

       Nagdaan pa ang mga araw at lalong sinubsob ni Mang Cesar ang sarili sa trabaho. Madalas na ang kanyang pag-oovertime. Maghahatinggabi na kung siya’y umuwi. Pagdating sa bahay, hindi na siya kumakain at diretso ng natutulog. Sa umaga naman, pinapagod naman niya ang katawan sa pagtulong sa palengke bago pumasok sa trabaho.

       “Itay, ayos lang sana kung magtrabaho kayo pero wag naman po sana kayong sosobra sa inyong limitasyon. Matanda na po kayo, baka mamaya …” ang nasabi ni Lea isang gabi ng dumating ang ama buhat sa trabaho.

       “Anak, kung anuman ang ginagawa ko, ang lahat ng ito ay para sa inyo, para sa pag-aaral nyo, para sa kinabukasan ninyong magkakapatid. Wag mo kong alalahanin anak, malakas pa ko, hindi pa ko katulad ng iba na uugod-ugod.” ang sinabi lamang nito.

       Niyakap ni Lea ang ama. “Pero Itay, aanhin ko po ang magandang bukas kung wala naman po kayo sa tabi ko.”

       Napangiti naman si Mang Cesar sa tinuran ng anak. “Hay, talaga ‘tong anak ko, o. Basta anak, ipangako mo sa kin na anuman ang mangyari, mag-aaral kang mabuti ah.”

       “Syempre naman po. Kayo ni Inay ang inspirasyon ko. At kanino pa ba ako magmamana ng kasipagan at katalinuhan? Di ba sa inyo lang ni Inay?” pabiro nitong sabi. “Mahal na mahal ko po kayo ni Inay.”

       “Ikaw din anak, mahal na mahal ka namin ng Inay mo.” Ang huling sinabi nito bago tuluyang pumasok si Lea sa kwarto para matulog.

       Unang araw sa buwan ng Hunyo – dumating na ang araw na kailangan ng umalis ni Lea para mailipat na ang mga gamit nya sa dorm. Naasikaso na nilang mag-ina ang mga kelangan upang makapasok siya sa Maynila. Matagal na niyang naipagpaalam sa ama ang pag-alis ngunit gusto sana niyang makita ito bago yumaon. Hindi naman niya magawang makapagpaalam ng personal sa ama dahil bigla itong nadestino sa Cebu. Mabigat man ang kalooban, umalis si Lea baon ang matinding pagnanasang magpagtagumapayan ang bagong mundo na papasukin niya – ang buhay college.

       Mabilis na lumipas ang tatlong buwan. Naging maayos ang pag-aaral ni Lea sa kolehiyo. At kahit abala, hindi niya nakakalimutang sumulat sa ina. Kung meron nga lang siyang cellphone gaya ng mga nakikilala niya sa unibersidad ay araw-araw niyang itetext ang pamilya upang balitaan at kamustahin ito. Hindi naman siya gaanong nahihirapan pagdating sa mga projects at iba pang kelangan dahil buwanan siyang pinapadalhan ng allowance at sulat ng ina.

       Buwanan kung umuwi si Mang Cesar. Ang sahod na inuuwi niya sa bahay ang pinapadala kay Lea. Samantalang ang kinikita naman ni Aling Tonyang ay napupunta sa mga kapatid niya at iba pang gastusin sa bahay. Pero sa ikaapat na buwan, hindi na ganoon ang nangyari. Hindi umuwi si Mang Cesar. Nagtaka si Aling Tonyang. Inisip niya na baka nadelay lang ang asawa sa pag-uwi nito kahit hindi siya gaanong kampante sa ideyang iyon.

       Kinagabihan, umuwi si Aling Tonyang mula sa magdamag na pagtitinda sa palengke. Papalapit pa lang siya sa bakuran nila’y sinalubong na siya isang lalaki na nakakunot-noo at hindi mapakali.

       “Magandang gabi po, kayo po ba si Aling Tonyang, yung asawa ni Mang Cesar?” ang tanong ng lalaki.

       Ibinaba muna ni Aling Tonyang ang mga dalahin bago hinarap ang nagtatanong. “Oo, ako nga yung asawa ni Cesar. Bakit? Anong kailangan nila?”

       “Ako po si Tonyo, katrabaho po ako ni Mang Cesar.” Binuhat niya ang mga dalahin ng matanda.

       “Ah, ganun ba? Salamat Tonyo sa pagbibit ng mga dalahin ko. Nga pala, bakit di mo kasama si Cesar sa pag-uwi?”

       Hindi umimik ang lalaki na ipinagtaka niya. Maya-maya pa ay nakarating na sila sa pintuan ng bahay. Dali-daling sinalubong ng mga bata ang ina at kinuha ang mga dalahin nito.

       “Salamat, Tonyo. Ano nga pala ang sadya mo rito? Kamusta si Cesar?”

       “Aling Tonyang, kaya po ako naririto ay para sabihin ang nangyari sa asawa nyo po. Wag po sana kayong mabibigla sa sasabihin ko.”

       Biglang kinabahan si Aling Tonyang. “Bakit? May nangyari ba kay Cesar? Ano yon Tonyo? Nasan siya?” Maiyak-iyak na sabi ng matanda.

       “Mabuti pa po ay sa loob na lang ng bahay natin pag-usapan.”

       Lumipas ang isang linggo. Kahit isang kanto na lang ang layo ni Lea sa bahay nila, pakiramdam niya’y ang tagal-tagal pa rin ng byahe. Sabik na siyang makita ang kanyang pamilya, lalo na ang ama nito. Hindi niya maisip kung ano ang sasabihin nito lalo na kapag nalamang College Scholar siya. Mataas ang nakuha niyang average na di baba sa 1.5. Gusto niyang mayakap ang ama at ikwento ang una niyang semester sa kolehiyo.

       Ngunit ganoon na lamang ang kanyang panlulumo nang tumambad sa kanya isang mahabang kahon na nasa loob ng kanilang bahay. Parang gumuho ang kanyang mundo nang mapagsino niya ang nasa loob ng kahon – iyon ay walang iba kundi ang kanyang ama na sana’y yayakapin at pasasalamatan niya. Hindi niya na napigilan pang tumulo ang kanyang mga luha.

       Nalaman niya mula sa ina na namatay ang ama sa isang aksidente sa construction site. Nasa ikatlo itong palapag nang mahulog ito sa hagdanan dahil sa pagkahilo. Ganumpaman, hindi sila masyadong mamomoblema dahil may insurance naman ang ama.

       Saglit na nagpaalam si Lea at lumayo sa kinaroroonan ng puting kahon. Kay daming gumugulo sa kanyang isipan. Hindi niya alam kung saan siya kukuha ng lakas upang ipagpatuloy ang buhay. Paano na ang kanyang pamilya? Anon a ang bukas na naghihintay sa kanila?

       Maya-maya’y pinagmasdan niya ang kalangitang nagsisilbing himlayan ng mga bituing kasa-kasama ng buwan sa pagbibigay liwanag sa gabing madilim at malumbay. Naalala niya ang sinabi ng ama, “Lea, marami ka pang pagdadaanan bago maging isang maniningning na bituin. Nakasalalay ang iyong kinang sa mga desisyong gagawin mo. Hindi magtatagal, maaabot mo ang iyong mga pangarap.”

       Sayang, ilang taon na lang at maaabot niya na ang kanyang kaningningan bilang isang bituin ngunit wala na ang ama sa kanyang tabi. Pero, kailangang ipagpatuloy ang buhay. Balang araw, magiging doktor siya. Tutulungan niya ang ina sa pagpapaaral ng kanyang kapatid Magsisilbi siyang bituin na gagabay sa mga taong kulang sa kaalaman o hindi nagpapahalaga sa kanilang kalusugan. Ang pagpapakita at pagpapaintindi sa kanila ng kahalagahan ng kalusugan ang magiging pangunahin niyang layunin upang mabawasan ang bilang ng mga namamatay sa sakit o malulubhang karamdaman.

       Maya-maya’y naibaling niya ang atensyon sa isang kumikislap na bituin. “Itay, alam ko po na kahit wala na kayo, isa po kayo sa mga bituin na gumagabay sa akin. Wag po kayong mag-alala, aalagaan ko po si Inay. Pati na ang mga bata. Gaya ng pangako ko po sa inyo, sisikapin ko pong makatapos ng aking pag-aaral. Magiging isang maniningning na bituin ako balang araw. Maaabot ko rin po ang mga pangarap ko…sa tulong ninyo, ng Panginoon at ng aking mga minamahal sa buhay.”

       At ganoon nga ang kanyang ginawa. Upang matustusan ang mga pangangailangan, kumuha siya ng mga pagsusulit para makakuha ng scholarship sa paaralan at pinalad naman siya. Ang lahat ng panggastos niya ay kinukuha niya sa allowance na kasama sa scholarship.

       Para makatulong din sa ina, pumasok siyang waitress sa isang fastfood. Mula umaga hanggang hapon, aral. Pagdating ng ala singko, trabaho naman ang aasikasuhin niya. Hatinggabi na siya nakakabalik sa dorm at nakakapagpahinga. Pagod at puyat man, gumigising siya ng maaga upang makapag-aral at gawin ang iba pang dapat niyang gawin.

       Di nagtagal, nakatapos na si Lea. Kumuha siya ng licensure exam at sa wakas, doktor na siya. Nakilala siya sa buong bansa dahil sa kanyang husay at galing bilang isang surgeon. Napagtapos na rin niya ng pag-aaral ang lahat nga kapatid habang naipagpatayo naman niya ng sariling grocery store ang ina.

       Isang gabi, muli niyang tinunghayan ang asul na kalangitan mula sa kanyang asotea. Sadyang kay ganda nitong pagmasdan ang buwan at mga bituin. At ngayon, isa na siya sa maningning na bituin sa kanyang laranga – tulad ng pangako sa kanyang ama.

       “Itay, wala man kayo sa aking tabi ay alam kong masaya po kayo. Isa na kong maniningning na bituin, Itay,” mangiyak-ngiyak niyang sabi. “Ganundin po sina Jun, Sam, at Isay. Kahit namanglaw man kayo sa mundong ito, hindi pa rin kayo nawala sa aming mga puso’t isipan. Para sa amin, kayo ang aming bituin. Gaya ng talang gumabay sa tatlong hari sa kapanganakan ni Hesus, ginabayan po kami sa aming paglalakbay. Salamat po, Itay.”