Bertdey ni Butchoy

“Yehey! Mama, Papa, bertdey ko na!” sigaw ni Butchoy habang nagmamadaling maglakad papunta sa kusina.

“Butchoy, dahan-dahan ka lang, yung paa mo,” sabi ni Aling Cel.

Lumapit si Mang Daniel sa bunsong anak, “Choy, ilang taon ka na ngayon?”

Inipit ni Butchoy ang isang saklay sa kanyang kaliwang braso at inangat ang 2 kamay. Ipinakita niya ang anim na daliri. “Papa, six na ko !” Pagkababa ng mga kamay, tumingin siya sa ama. “Papa, may cake po ba ako?”

Tumingin si Mang Daniel sa asawa. Napalingon naman si Aling Cel sa anak. “Choy, spaghetti na lang ni Aling Pacing sa tindahan yung handa natin tapos fried chicken.”

Biglang lumungkot ang mukha ni Butchoy. “Wala pong cake?”

“Choy, mahal ang cake, eh. Saka wala pa si Ate mo,” sabi ng tatay niya habang hinahaplos-haplos ang ulo ng anak.

“Ok po, Papa. Papasok na ko ng skul. Babay po!” humalik muna siya sa pisngi ng ama at hinalika din ang ina na di kalayuan sa kanila. “Babay, Mama!”

“Kain ka muna, Buchoy.”

“Humingi na ko ng pandesal kay Kuya Eben po.”

“Sige, ingat ka, ah. Dahan-dahan sa skul.”

“Opo,” sabi ni Butchoy at umalis na.

Sinundan lang ng tingin ni Mang Daniel ang naglalakad na anak. Bunso sa apat na anak nila si Butchoy. Dahil sa aksidenteng nangyari, nakasaklay na ang mabait nilang bunso. Kinder pa lang si Butchoy dahil ayaw nilang mapwersa ang anak sa pag-aaral. Buti malapit lang sa bahay nila ang skul ng anak.

“Cel, agahan ko ang uwi mamaya. Ako na bibili ng spaghetti diyan kay Aling Pacing. Tapos babale ako kay boss mamaya.”

“Sige, kahit mga apat na raan lang. Pambaon at pamasahe nung dalawang high school mo. Sa Sabado pa raw kasi ang uwi ni Ana”.

“Di ko alam, Cel. Alam mo naman si boss, medyo makunat. Pero titingnan ko, ah.”

“Okey lang, Daniel. Kukuha ako ng labada diyan sa kabila para maibili man lang ng bagong tsinelas si Butchoy. Kawawa naman ang anak mo, pudpod na ang tsinelas.”

“Cel, sana maka-recover na anak mo. Sana, ako na lang ang napilayan at hindi siya.”

“Wag mong sabihin yan Daniel. Walang may gusto sa pangyayaring iyon. May awa ang Diyos. Gagaling din siya.” Niyakap ni Cel ang asawa na noo’y nakatayo pa rin sa kanilang pintuan.

“Yung sahod ni Ana, pambayad lang sa bahay at kuryente. Yung kinikita ko naman, pambayad lang sa tindahan at mga utang. Cel, ang hirap. Buti andyan ang mga anak natin. Lalo na si Butchoy. Sila na lang ang iniisip ko kaya pinipilit ko pa rin magsumikap. Pinilit kong tigilan ang mga bisyo ko, ang paninigarilyo at pag-inom ko ng alak para sa kanila. Kasi…” sambit ni Mang Daniel na bakas ang hirap sa boses.

“Kasi mahal mo sila at ayaw mo silang nahihirapan. At para sa akin, sapat na iyon Daniel.”

“Salamat, Cel. Mahal na mahal ko kayo. Ay ! Malapit na nga pala mag-alas otso. Sige aalis na ko,” at hinalikan niya ang asawa sa may pisngi.

 Sa skul ni Butchoy.

“Butchoy pilay!” tawag ng bata habang nagsusulat si Butchoy. Hindi kumibo o lumingon si Butchoy.

“Pilay!” tawag pa ng isa. “Bingi ka ba, pilay?”

Tumigil ang kamay ni Butchoy sapagsusulat. “Isusumbong ko kayo kay titser. Salbahe kayo. Hindi ko naman kayo inaaway, ah.”

“Pilay ka kasi. Hahaha!” at nagtawanan na ang mga bata na nasa clasroom. Napaiyak na lang si Butchoy. Gusto niya na hampasin ang mga bata  ng  saklay niya pero alam niya na masama yun.

“Magsitigil na kayo mga bata.” Napatigil ang mga bata. Dumating na pala ang titser nila na lumabas lang saglit. “Hindi maganda ang ginagawa nyong ‘yan. Ganyan ba ang turo ng mga magulang ninyo sa inyo?”

Yumuko ang mga bata at umiling. “Hindi po, mam.”

“Hindi pala, eh. Paano kung kayo ang naging pilay? Gusto n’yo bang ganyan din ang gawin sa inyo?” tanong  ng guro habang tinitingnan ang mga bata.

“ Hindi po,” muling sagot ng mga bata.

“Ok, mabuti naman. Anong sasabihin nyo ngayon kay Butchoy?”

“Sorry, Butchoy,” sabay-sabay na sabi ng mga kaklase.

Lumapit ang unang batang nang-asar, “Butchoy, sorry ah.”

“Okey lang. Sana wag mo na ulitin,” sabi ni Butchoy na may luha pa rin sa mga mata.

“Oo, Butchoy.”

“Mabuti naman at nagkabati na kayo. Mga bata, nga pala, birthday ni Butchoy ngayon. Kantahan nyo siya ng happy birthday,” sabi ng guro. At kinantahan nga ng mga bata si Butchoy. Pagkatapos nilang kumanta’y naglabas ng spaghetti ang guro para sa recess ng mga bata. Nawala na ang lungkot sa mukha ni Butchoy. Masaya silang kumain at naglaro pagkatapos.

Nang mag-uwian na sina Butchoy, nakita niya sa labas ng room niya ang nanay niya. Inalalayan siya nito hanggang sa makarating sila sa pupuntahan. Inakala ni Butchoy na pauwi na sila, ngunit hindi pala. Nasa harapan na sila ng simbahan.

“Mama, hindi naman Linggo ngayon di ba?” pagtatakang tanong ng bata.

“Anak, birthday mo. Magpapasalamat tayo kay Lord sa lahat ng biyaya niya sa’yo ngayong taon na ito,” paliwanag ni Aling Cel.

“Okey, po,” at pumasok na sila ng simbahan. Pagkatapos nila magsimba, dumaan sila sa kanto para bumili ng fried chicken.  Anim na fried chicken ang binili ni Aling Cel. Dumaan din sila sa tindahan para bumili ng bigas. Nang makarating na sila sa bahay, andoon na si Mang Daniel na nakapaghain  na ng spaghetti na binili kina Aling Pacing.

“Wow, spaghetti! Salamat, Papa.”

“Eto pa anak.” Inilabas niya ang isang paper bag. “Para sa’yo, Butchoy. Regalo namin ni Mama.”

Dahan-dahang kinuha ng bata ang paper bag. Binuksan niya ito at natuwa sa laman. “Ay, Spiderman na tsinelas! Tenk you po.” At isinuot niya ang bagong tsinelas.

Maya-maya’y dumating na ang dalawang kuya ni Butchoy. “Choy, may surprise pa kami sa’yo,” sabi ng Kuya Alfred niya.

“Talaga? Ano po yun?” tanong niya sa mga kuya niya.

“Happy Birthday to you, happy birthday to you…” nilingon ni Butchoy ang pinanggagalingan ng boses na iyon sa may pinto. “Happy birthday, happy birthday… happy birthday Butchoy.”

“Ate Ana! Wow! Cake ko yan?” namimilog ang mata ni Butchoy habang nakatingin sa ate at cake na hawak nito.

“Syempre sa’yo. Tingnan mo, oh. Andito ang pangalan mo. Tapos, may number six na  kandila. O, hipan mo na yung kandila,” sabi ni Ana.

“Butchoy, wish ka muna. Sabihin mo sana may bago ka toys,” sabi ng Kuya Eben niya.

Lumapit si Butchoy sa cake at tinitigan ito. Chocolate cake, at nakasulat ang “Happy Birthday Butchoy!” sa ibabaw ng cake at may nakalagay na Ben 10 na design sa gilid nito. “Ayoko po ng toys! Pwede naman ako manghiram,eh!”

Lumapit at inakbayan pa siya ng isang kuya niya. “Wish ka na lang na sana, dumami baon mo, o kaya naman bagong damit”.

Umiling si Butchoy. “Kuya, ayoko rin nun.” Inantay ng lahat ang sagot ni Butchoy. “Sana po, hindi mahirapan sina Mama at Papa. Sana, di na ko pilay para di ako inaaway at inaasar. Sana, nakakatakbo na rin ako para makipaghabulan kina kuya. Sana po, lagi tayo magkakasama.”  At hinipan niya na ang kandila na nasa cake.

Naluha si Aling Cel sa sinabi ng anak at niyakap ito. “Butchoy, anak, mahal na mahal ka namin kahit pilay ka man , bulag o pangit ka pa.”

Sumimangot si Butchoy. “Mama, di ako pangit. Pogi kaya ako. Di ba, Papa?”

Napangiti si Mang Daniel. “Oo, naman. Pogi ka,Butchoy. Mana ka sa akin,eh.” Lumapit si Mang Daniel sa mag-ina at niyakap angmga ito.

“Labyu, Mama. Labyu, Papa.” Tumingin siya sa ate niya habang yakap siya ng mga magulang. “Labyu, Ate Ana. Saka tenk you sa cake.”

Naluha naman si Ana. “Kaw pa, bunso ka namin. Kaya nga ako umuwi kasi birthday mo,  at dinala ko yung promise kong  cake.”

“Paano naman kami ?” sabi ni Eben.

“Syempre, lab ko rin kayo mga kuya.”

“Sya, tama na nga yan.” Tumayo si  Mang Daniel. “Kumain na tayo. Happy Birthday ulit, Butchoy.”

Sa murang edad ni Butchoy, alam niya na mahal siya ng pamilya niya. At mahal niya rin ang mga ito. Naisip niya rin na parang pansamantalang bahay niya ang skul kung saan ang mga kaklase niya ay parang kapatid niya at ang titser nya ay parang nanay. Pero, wala pa ring papalit sa tahanang kinabibilangan niya na kasama niya ay ang kanyang buong pamilya.

***********************************************************

Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Kwentong Pambata” ng Saranggola Blog Awards 5



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:
A) Tahan na,  Nene (SBA 2013 Entry: Maikling Kwento)
B) Sa Tatlong Anghel ng Buhay ko  (SBA 2013 Entry: Sanaysay)
C) Alaala ng Kamusmusan (SBA 2013 Entry: Tula)
Sana suportahan nyo ako at maraming salamat . 🙂


 NAIS KO RIN PONG PASALAMATAN ANG MGA SPONSORS:

 

Advertisements
Published in: on October 14, 2013 at 12:53 am  Comments (2)  
Tags: , , , ,

Madyik Sapatos

             “Uy, field trip na natin bukas!” sabi ni Jane.

            “Oo nga, eh. Dami nating pupuntahan. May Museong Pambata, Avilon Zoo, at Luneta Park. Sasama ka ba Lance?” sabi naman ni Patrick.

            “Ah… eh…,” naputol ang sinasabi ni Lance nang sumingit si Chloe.

            “Si Lance? Sasama? Imposible. Wala nga siyang pambili ng sapatos, eh. Pamfield trip pa kaya?”

            Napahiya si Lance pero sinubukan niyang sumagot, “Hindi, ah. Aalis kami ni Mama. Mamasyal kami.”

            “Owws, baka naman mamamasyal kayo sa Payatas para maghahanap ng bagong sapatos. Hahahaha!” pang-iinsulto ni Chloe.

            Maiiyak na sana si Lance pero biglang dumating ang guro nila. Bumalik ang mga bata sa kani-kanilang upuan. Pagkalapag ng mga gamit na dala ng guro ay bumati ito sa mga bata.

            Tumayo ang mga bata sa klase at sabay-sabay na nagsabing, “Magandang umaga rin po, binibining Vito.”

            “Maari na kayong magsi-upo.”

            “Salamat po,” at umupo na ang mga bata.

            Maya-maya pa’y nagsimula na ang klase. Nakatingin lang si Lance sa bintanang katabi ng kanyang upuan. Iniisip niya yung nangyari kanina.

            Naputol ang kanyang pagmumuni-muni nang makarinig siya ng boses mula sa kanyang gilid. “Lance, pwede ba kitang maistorbo?”

            “Ma’am?” gulat niya.

            “Kanina ka pa ata wala sa sarili mo.”

            Yumuko si Lance. “Pasensya na po, Ma’am Lea.”

            “Ayos lang iyon, Lance. Napansin ko kasi na kanina ka pa nakatingin sa bintana. May maikli tayong quiz pero hindi ka pa nakilos kaya lumapit na ko.”

            Luminga-linga siya at nakitang nagsusulat na ang iba niyang kaklase. “Pasensya na po.” Dali-dali niyang kinuha ang papel at lapis sa kanyang bag.

            “Ganito Lance, kakausapin kita mamaya pagkatapos ng klase. Nasa pisara yung gagawin mo.”

            Nagsimula ng gawin ni Lance ang ipinapagawa ng guro niya. Pagkatapos ng klase, pumunta na siya sa opisina ni Bb. Vito.

            “Ngayon Lance, puwede ko bang malaman ang problema mo? Baka matulungan kita,” nakatuon ang mga mata ni Bb. Vito kay Lance.

            “Ma’am, bukas na po ang field trip pero hindi ako makakasama.”

            “Gusto mo bang sumama sa field trip?”

            “Opo, Ma’am. Pero wala pong pera ang mga magulang ko para sa field trip,” malungkot na tugon ni Lance.

            “Lance… Naiintindihan kita. Huwag kang mag-alala, bibigyan na lang kita ng espesyal na proyekto bilang kapalit ng hindi mo pagsama.”

            “Opo, Ma’am.”

            “Mabait kang bata Lance. Siyam na taon ka pa lang pero naiintindihan mo na ang lagay ng pamilya mo. Mag-aral ka lang ng mabuti at gumawa ng mga tamang desisyon. Darating ang araw, mapupuntahan mo na ang lahat ng gusto mong puntahan.”

            Tila nabuhayan ng loob si Lance. “Talaga Ma’am Lea? Kahit sa Disneyland po?”

            Ngumiti ang guro. “Oo, Lance. Kaya mag-aral ka ng mabuti. Saka huwag kang malungkot. Malay mo, makasama ka bukas. Sige Lance, makakauwi ka na. Alam kong malayo pa ang lalakarin mo pauwi.”

            Napakunot-noo si Lance sa huling sinabi ng guro. “Sige po Ma’am, uwi na ako. Salamat po.”

            Naglalakad na siya pauwi sa kanila. Nasa isip pa rin niya ang sinabi ng guro kanina. “Paano naman kaya ako makakasama? Parang imposible naman ang sinabi ni Ma’am. Hay, naku!” napakamot na lang siya.

            Dahil sa inis niya at gutom, kinuha niya ang tinapay mula sa loob ng kanyang bag. Kakainin na sana niya ito nang may makitang matandang babae na mukhang nanghihina sa tabi ng daan.  

           “Kawawa naman si Lola,” ang nasabi ni Lance sa sarili. Lumapit siya rito at iniabot ang tinapay. Kinuha niya ang bote niya sa bag na may laman pang tubig at ibinigay rin dito. “Lola, kain na po kayo.”

            “Salamat, totoy. Maswerte ang mga magulang mo dahil may anak silang katulad mo.”

            “Wala po yun lola. Sige po, uuwi na po ako.”

            Paalis na sana siya nang tawagin siya ng matanda. Inilabas ng matanda ang isang pares ng itim na rubber shoes.

            Nagliwanag ang mga mata ni Lance nang makita niya ang sapatos. Maganda naman ito lalo kapag nalinisan. “Lola, ibibigay niyo ba talaga ‘yan sa akin?”

            “Oo naman, toy.” Sabay abot ng mga sapatos kay Lance.

            “Salamat po!” Tuwang-tuwa niyang sinabi  sa matanda.

            “Totoy, gamitin mo ang sapatos na iyan para puntahan ang gusto mo. Mag-ingat ka lang sa paggamit nito.”

            “Opo, lola. Sige po, aalis na ko. Salamat po ulit,” pagkasabi nito’y nagtatakbo na si Lance pauwi sa kanila.

            Pag-uwi niya sa bahay, ipinakita niya sa mga magulang ang sapatos. Ikinuwento niya kung saan niya ito nakita. Nung una, hindi naniniwala ang mga magulang niya. Hindi kalaunan, nakumbinsi niya rin ang ina at ama.

            Bago siya matulog, nilinisan niya ang sapatos at nagmukha naman itong bago. Kinuha niya ang isang papel sa bag na naglalaman ng mga detalye sa lakbay-aral bukas. Maya-maya pa’y nakatulog na siya.

           Kinabukasan, nagbihis siya ng maayos at isinuot ang bagong sapatos. Nagpaalam muna siya sa ina na mamasyal siya sa labas. Pumunta siya ng paaralan pero mukhang nakaalis na ang mga kaklase niya. Tinitigan niya ang gabay na nasa papel. Sa Museong Pambata ang unang punta ng mga estudyante.                 

           “Sana makapunta rin ako sa museong ito.” Nagulat si Lance nang mapansin niyang parang naglalaho siya. Pagmulat niya ng mata, napansin niyang wala na siya sa harap ng eskwelahan.

           “Huh? Nasaan na ko?” Naglakad-lakad siya. “Teka…” Tiningnan niya ang nakasulat sa isang pader na pinapasukan ng mga estudyante. “Museong Pambata! Wow, andito na pala ako! Paano ako nakarating dito?” Saglit siyang napaisip. “Hindi kaya dahil ito sa sapatos? Subukan ko nga ulit.”

           Pumikit siya at humiling, “Sana nasa Avilon Zoo na ako at kasama ang mga kaklase ko.” Bigla na namang naglaho si Lance.

Maya-maya pa ay nakarating na siya sa zoo. “Lance!” Napamulat siya ng mata ng marinig niya ang isang pamilyar na boses.

            “Patrick?”

            Tumakbo si Patrick palapit sa kanya. “Paano ka nakarating dito? Hindi ka naman kasama kanina, ah.”

            “Ah, eh… hindi ko rin alam eh,” sagot ni Lance.

            “Mga bata, pumunta na kayo rito. Baka mawala pa kayo,” ang sigaw ni Ma’am Lea.

            “Halika na Lance, sumama ka na sa amin.”

            Habang naggagala sa loob ng zoo, naisip ni Lance na may madyik nga ang sapatos. Pwede siyang makapunta kahit saan. Ganumpaman, nagpatingin-tingin muna siya sa mga hayop na naroroon. Makalipas ang ilang saglit, sinabi ng guro nila na may tatlumpung minuto pa bago umalis ang bus.

            “Gala pa tayo, Patrick!”

            “Sige, Lance. Pero dapat, hindi tayo gaanong lumayo. Baka mawala tayo.”

            “Wag ka mag-alala, ako ang bahala,” sabay akbay niya kay Patrick. Nag-iikot sila nang may madanggil siya na isang bata. “Ay, sori!”

            “Bulag ka ba? Hindi ka kasi natingin sa dinadaanan mo!” Nagkatinginan sila ng batang nabangga niya. “Lance?” Si Chloe pala ang nakabangga niya.

            “Hindi ba mamasyal kayo ng nanay mo? Bakit ka nandito? Naiwan ba kayo ng trak ng basura na susundo sa inyo?” dagdag nito.

            “Trak pala ng basura, ha.” *ummpp!* Tinapakan niya ang sapatos ni Chloe. “Uy, pasensya na. Nadumihan ko yang puting-puti mong sapatos,”pang-aasar niya kay Chloe.

            “Ano ba! Bakit mo dinumihan ang sapatos ko?”

            “Yan ang bagay sa iyo. Ngayon, sabihin mo sa akin, sinong mas maganda ang sapatos sa atin?”

            Inis na umalis si Chloe at tumakbo palayo pero natalisod siya. Tumawa si Lance ng malakas at sumigaw, “Buti nga sa’yo!”

            “Lance, kawawa naman  si Chloe. Dapat hindi mo ginawa yun.”

            “Lagi niya ako inaaway. Buti nga sa  kanya.”

            “Pero mali pa rin iyon,” sabi ni Patrick.

            “Eh di magsama kayo. Kaya ko mamasyal mag-isa!” Naglakad na siya palayo.

            “Lance!”

            Nagpagagala-gala siya sa loob ng zoo. Nang mabagot siya, humiling siya na makapunta sa Luneta Park. Doon siya nagtata-takbo, naglaro, at namasyal. Nakita rin niya ang mga kaklase pero hindi niya ito pinansin.

            Pumunta siya sa isang palaruan sa loob ng parke. Aakyat na siya ng padulasan nang sinabihan siya ng isang babae. “Bata, kailangan mong iwanan yung sapatos mo sa lagayan.”

            Inis man si Lance, sumunod na lang siya. Nawili siya roon sa palaruan. Nang maisipan niya ng umuwi, pinuntahan niya ang lagayan ng sapatos, pero wala ang isang kapares nito. Hinanap niya ang isang kapares ng sapatos ngunit wala ito roon. Nagtanong siya sa babae na naroroon pero wala raw itong alam.

            Sinubukan niyang humiling na umuwi na ngunit walang nangyayari. Hindi siya makakauwi hangga’t wala yung isa pang kapares ng sapatos.

Malungkot na naglakad-lakad si Lance kahit isang paa lang ang suot niyang sapatos. Gabi na. Nakita niya ang iba niyang kaklase na masayang-masaya. May naglalaro, nagkukuhaan ng larawan, at kumakain.   

            *Krrruuu* Kumakalam na ang sikmura niya. Hindi pa nga pala siya kumakain simula pa kanina. Umupo si Lance sa damuhan na malapit sa Dancing Fountains.

           “Lord, gusto ko na pong makauwi. Magpapakabait na po ako. Hindi na po ako uulit,” umiiyak na sabi ni Lance.

           “Lance, ‘wag ka nang umiyak.”

           Nasa harapan niya si Ma’am Lea. Napayakap si Lance sa guro at umiyak nang umiyak. “Ma’am, gusto ko na po umuwi. Nawawala po yung isang kapares ng sapatos ko. Tapos inaway ko pa sina Chloe at Patrick. Patawad po!”

           “Halika, sumabay ka na sa amin. Ihahatid na rin kita sa inyo.”

           Tumahan si Lance at sinamahan siya ng guro papunta sa bus. Naroon si Chloe. Humingi siya ng tawad dito at pati na rin kay Patrick. Sa loob ng bus, binigyan siya ni Chloe ng pagkain. Humingi rin ito ng paumanhin sa kanya. Naiiyak naman si Lance habang nakain. Naisip niyang wala palang maitutulong ang pagiging masama o ang pagganti sa kapwa.

           Pag-uwi niya sa bahay, sinalubong siya ng mga nag-aalalang magulang. Humingi rin siya ng tawad sa mga ito. Ipinaliwanag ni Bb. Vito ang nangyari kay Lance. Buti na lang, nandoon ang guro niya, dahil baka hindi naman maniwala ang nanay at tatay niya sa sasabihin niya.

           Nagpasalamat siya sa guro niya bago ito umalis. Hindi pa nagtatagal, sinubukan niyang habulin ang guro para tanungin tungkol sa proyekto. Ngunit hindi niya na ito naabutan. Nang isasara niya na ang pinto ng bakod nila, may nakita siyang isang pares ng sapatos sa lapag.

           “Salamat po Lord, sa mga sapatos na ito. Kahit wala po itong madyik, alam kong makakapunta pa rin ako sa ibang lugar dahil sa sapatos na ito. At magsusumikap ako, hindi lang para sa akin, kundi para sa bukas ng pamilya ko.”



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:

A) Ang Aking Mr. Right (Maikling Kwento)

B) Himig ng Manlalakbay (Tula)

C) Ako si Nina, Laking Laguna (Freestyle Blog)

 

Salamat po sa inyong suporta. 🙂



Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Kwentong Pambata” ng Saranggola Blog Awards 4.

Saranggola Blog Awards

       Ang Saranggola Blog Awards 4 ay hatid ng mga sumusunod:

DMCI Homes

Mobeeu

TARAGIS

Published in: on October 15, 2012 at 11:19 am  Comments (2)  
Tags: , , ,

Ang Eroplano ni Carlo

                       

                     “Lando, andyan na yung taxi. Ipababa mo na yung  ibang gamit mo,” sabi ni Lola Mely.

                      “Opo, Nay. Sandali lang,” sagot ni Mang Lando habang chinecheck kung nakaayos na ang lahat ng gamit niya.

                      Ngayon ang alis ni Mang Lando papuntang Dubai. Nakuha siyang general foreman ng isang kompanya para sa malaking project dun. Dalawang taon ang kontrata niya roon. Ang sahod niya ay doble ng kinikita niya sa dating pinapasukan. Kahit malaki man ang sahod, malungkot si Mang Lando.

                      Inabot niya ang picture frame na may picture nilang tatlo – siya, ang asawa niyang si Ella, at ang anak niyang si Carlo. Dalawang taon siyang mawawalay sa kanyang mag-ina. Dalawang taon din niyang di masusubaybayan ang paglaki ng kaisa-isang anak na lalaki.

                      “Pa, andun na sa taxi ang iba mong gamit.”

                      “Salamat, Ma.” Nilingon nito ang asawa na noo’y nasa pinto ng kanilang silid. “Parang ayokong umalis, Ma. Hindi ko ata kayang mahiwalay sa inyo ni Carlo ng dalawang taon.”

                      “Pa, ganun din naman ang nararamdaman namin ng anak mo. Lalo na si Carlo. Andun siya sa kwarto, umiiyak.”

                      Niyakap niya si Aling Ella. “Hayaan mo, Ma. Kakausapin ko siya. Pabuhat mo na lang kay Nestor tong mga gamit ko at ilagay na sa taxi.”

                      Humiwalay sa pagkakayakap ito at dinampian ng halik ang asawa sa labi. “Sige,Pa.”

                      Pinuntahan ni Mang Lando ang anak at nakita itong humahagulgol sa higaan nito. Pitong taon na si Carlo. Mahihirapan siyang ipaiintindi rito ang pag-alis niya. Nasanay kasi itong kasama siya. Tuwing day-off niya ay ipinapasyal niya ito. Minsan naman ay naglalaro sila pagkagaling nito sa trabaho. Sa oras na umalis siya, hindi na nila iyon magagawa.

                      Napabuntong-hininga siya at bumalik sa kwarto nilang mag-asawa. Maya-maya pa’y bumalik siya na may dalang laruan at nilapitan ang anak.

                      “Carlo, tahan na. Andito si Papa.”

                      Umangat ang mukha ni Carlo na basang-basa ng luha. “Papa…”

                      Binuhat niya ang anak at pinunasan ang mukha nito. “Big boy ka na Carlo. Dapat hindi ka na umiiyak. Papangit ka niyan.”

                      Hindi pa rin tumigilang pag-iyak nito kahit biniro niya na ito. Niyakap niya ang anak. “Anak, mamimiss ka ni Papa. Sandali lang naman ako roon.”

                      “Ayoko, Papa. Matagal ang two years po. Hindi yun sandal lang.”

                      Napangiti si Mang Lando. “Alam ko, anak. Pero kailangang magwork ni Papa. Para makapag-aral ka. Para mas marami ang damit at toys mo. Ibibili ka rin ni Mama ng laptop at sarili mong phone. Ayaw mo ba nun?”

                      Pinunasan ni Carlo ang mukha niya. “Gusto ko po. Pero gusto ko rin na kasama ko kayo.”

                      “Anak, please understand. Di ba smart ka?”

                      “Opo, pero…”

                      “Tingnan mo, Carlo. May ibibigay ako sa iyo.” Inilabas nito ang isang laruang eroplano. “Gusto ko, ingatan mo tong airplane. Diyan ako sasakay mamaya.”

                      “Talaga Papa? Sama mo ko.”

                      “Anak,hindi pwede. Magwowork ako. Hayaan mo, sasakay tayo diyan pag-uwi ko. Pupunta tayo ng Disneyland.”

                      “Papa, sige na. Please?”

                      “Carlo, magagalit na ko. Gusto mo bang paluin kita?”

                      Sumimangot ito. “Ok, Papa. Hindi na po ako mangungulit.”

                      Hinaplos niya ang ulo ng anak. “Don’t worry, babalik ako. Basta, alagaan mo tong airplane hanggang sa umuwi ako. Isipin mo na lang na nakasakay ako diyan. Wag mong pababayaang masira. Sige ka, pag nasira yan, baka mag-crash ang airplane sinasakyan ko at hindi na ko makabalik. Ok?”

                      “Ok, Papa. Promise! Pero promise mo rin na lagi po kayong tatawag.”

                      “Promise, Carlo. Papakabitan ko kay Mama mo ng internet yung computer para makapagusap tayo at makita ko kayo.”

                      “Yehey! Ingat, Papa. Mamimiss ko kayo.”

                      “Take care of Mama habang wala ako. Wag mo siyang paiiyakin. Kaw muna ang knight ng Mama mo. At yung promise mo, aalagaan mo rin yung plane.”

                      “Opo, Papa.”

                      Ilang sandali pa’y nakaalis na ang taxi ni Mang Lando. Nasa labas sina Carlo, at ang iba pa nilang kamag-anak. Malungkot pa rin si Carlo pero yakap niya ang eroplanong bigay ng Papa niya.

                      “Bye, Papa. Aalagaan ko ang airplane na ito.” At pumasok na siya sa bahay.

                      Sa pag-alis ng ama, unti-unting nag-adjust si Carlo upang maibsan ang pangungulila niya dito. Madalas niyang nilalaro ang eroplanong ibinigay ng ama kahit marami pa siyang laruan tulad ng mga action figures, robots, at kotse.

                      Ganumpaman, maingat siya sa paglalaro nito. Hindi niya rin ito inilalabas ng bahay. Pagkatapos niya itong paglaruan ay pinupunasan niya ito at inilalagay sa kanyang study table. Nais niyang tuparin ang binitiwan niyang salita sa ama – na aalagaan niya ang eroplanong iyon hanggang sa pagbalik nito. Ngunit, hindi sa lahat ng oras ay siya lamang ang makakapaglaro nito.

                      Isang hapon, pumunta ang mga kaeskwela ni Carlo para gumawa ng kanilang group project. Sa sala niya napagpasyahan gawin ang project.

                      “Sandali lang ha, kukunin ko lang yung iba pa nating gagamitin sa kwarto ko,” sabi ni Carlo

                       “Ok. Salamat, Carlo. Aayusin na rin namin yung iba pang dala namin para sa project,” ang sabi naman ni Jake na siyang lider nila sa grupo. Pagkasabi nito’y umakyat na papunta sa kwarto niya si Carlo.

                      Kinuha ni Carlo ang pentel pen, glue gun, mga pangkulay, dyaryo at iba pang gagamitin para sa kanilang project. Anim sila sa grupo. Bukod sa kanya at kay Jake, kasama niya rin sa grupo sina Dennis, Mark, Jeremy, at Romy. Ang project nila ay isang diorama na inassign sa kanila ng guro nila sa science. Nang makuha niya na ang lahat ng kailangan ay lumabas na siya ng kwarto. Pagkababa niya’y sinimulan na nila ang paggawa ng project.

                Sumapit ang alas-kwatro ng hapon ngunit wala pa si Aling Ella. Maya-maya’y tumayo na si Carlo. “Jake, pahinga muna kayo. Kukuha lang ako ng mamemeryenda sa kitchen. Pwede kayong manood ng tv kung gusto ninyo.”

                “Pwede rin bang tingnan ang room mo?” tanong ni Romy.

                “Sure. Pero tingin lang,” sagot ni Carlo at pumunta na siya sa kusina.

                      Kumuha siya ng tinapay at ham sa refrigerator nila. Gagawa siya ng ham sandwich. Nagtimpla muna siya ng juice bago niluto ang ham. Habang busy sa paghahanda ng meryenda, pumunta sa kwarto ang mga kaklase niya.

                      Namangha ang mga kaklase niya dahil maimis ang kwarto. Ginagala-gala ni Jeremy ang mga mata sa kwarto ni Carlo nang makita niya ang eroplano. Kinuha ito sa study table. “Ang ganda naman ng eroplano ni Carlo!”

                      “Jeremy, wag mong pakelaman niyan. Baka magalit si Carlo. Di ba sabi niya, tingnan lang natin itong room?” saway ni Jake.

                      “Ok lang yan. Hihiramin ko lang naman, eh,” ang sabi naman ni Jeremy. Naglalaro siya nang pumasok si Carlo para tawagin sila. Nagulat si Jeremy at nalaglag niya ang eroplano sa sahig.

                      Nagalit si Carlo at itinulak si Jeremy. Pinulot niya ang eroplano. “Bakit mo pinaglalaruan ito? Di ba sabi ko, tumingin lang kayo?”

                      Tumayo si Jeremy. “Eh bakit mo ko tinulak?”

                      “Dahil pinapakelaman mo ang hindi dapat pakelaman!” sigaw ni Carlo. “Mabuti pa, bumaba na kayo at magmeryenda sa baba. Iwanan nyo muna ako.”

                      “Anong nangyayari dito? Carlo, bakit ka sumisigaw?” ang sabi ni Aling Ella na noo’y kadarating lang.

                      “Bahala ka. Uuwi na lang ako.” Nakita niya ang nanay ni Carlo. “Pasensya na po,” at saka lumabas na si Jeremy.

                      “Good afternoon po,” baling ni Mark sa ginang. “Carlo, dun na lang muna kami sa baba, kakausapin namin si Jeremy. Pagpasensyahan mo na lang siya.” Pagkasabi nito’y bumaba na ang mga kaklase niya.

                      Tinabihan ni Aling Ella ang anak na nakaupo sa kama at naiyak. “Carlo, ano bang nangyari?” Ikinuwento ni Carlo kung anong nangyari – ang pakekelam sa laruan niya at ang pagtulak niya sa kaklase.

                      Napabuntong-hininga si Aling Ella sa narinig. Hinawakan niya ang kamay ng anak at nagsalita, “Anak, alam kong iniingatan mo ang laruan na yan  pero mali ang ginawa mo. Hindi mo dapat itinulak ang kaklase mo. Pano kung nauntog yan at dumugo ang ulo? Ano ang gagawin mo?”

                      “Pero Mama, ok naman siya. Saka pinakelaman  niya ang eroplano ko.”

                      “Mali pa rin ang ginawa mo. Kahit si Papa mo, magagalit rin siya sa ginawa mo. Hindi dahilan iyon para awayin at itulak mo siya. Paano kung gumanti siya at sirain yang eroplano mo?” Tumingin sa kanya ang anak. “Carlo,pwede naman madaan ang lahat sa mabuting usapan. Natuwa lang ang kaklase mo at nilaro yung laruan mo. Hindi naman niya sinasadyang malaglag yan. Dapat hindi mo siya tinulak.”

                      “Sorry, Mama. Di ko na po uulitin.”

                      “Wag ka sa kin magsorry anak. Dun sa kaklase mo ikaw humingi ng tawad. Ito ang tandaan mo, ang laruan pag nasira, napapalitan. Pero, kung kaibigan o kaklase na ang nawala sa’yo, makakahanap ka ng iba pero hindi tulad niya.”

                      “Opo, Mama. Naiintindihan ko na po.”

                      “Mabuti naman. Makipagbati ka na sa kanya, anak. At ishare mo ang laruan mo pag tapos na kayo sa project nyo. Wala naming sinabi si papa mo na wag ipahiram ang laruan mo. Ang sabi niya lang ay ingatan. Saka mas masayang maglaro ng may kasama.”

                      “Ok po. Salamat, Mama. Pupuntahan ko na po si Jeremy.” Bago siya umalis ay hinalikan muna niya ang ina sa pisngi at tumakbo na dala ang kanyang eroplano.



Published in: on October 15, 2011 at 12:25 pm  Comments (5)  

Ang Regalo ko Kay Mama

 

       “Birthday na ni Mama bukas!” sabi ni Noel habang tinitingnan ang kalendaryo. “Ito na ang panahon para i-lechon si Piggy!”

       Binuksan niya ang kanyang cabinet kung saan nakatago ang kanyang alkansyang baboy. “Piggy, kukunin ko na ang ipon ko, ah. Bibili ako ng regalo kay Mama ngayon.”

       Nang bilangin niya kung magkano ang naipon niya, nasiyahan siya dahil sobra pa iyon na pambili ng daster ng ina. Lumabas siya ng kwarto dala ang ipon niya at nagpaalam sa ina, “Mama, labas muna po ako. May pupuntahan lang ako.”

       “O, sige Noel. Umuwi ka ng maaga,” ang sagot ni Aling Lyn na abala sa paglilinis ng kusina.

       Habang naglalakad, iniisip ni Noel kung paano niya sosopresahin ang ina bukas. Nais niyang mapasaya ito sa kaarawan nito.

       Batid niya ang paghihirap ng kanyang mga magulang, lalo na ni Aling Lyn upang mapalaki lamang siya ng maayos. Palaging abala sa trabaho ang kanyang ama kaya ang nanay niya ang laging umaasikaso sa kanya. Araw-araw ay gumugising ito ng maaga para magluto ng pagkain, maglaba, at maglinis ng bahay. Kapag nagkakaroon ng meeting ang mga magulang; at pag may sinasalihan siyang contest o program sa school, naroon lagi ang kanyang ina para suportahan siya. Pati sa mga assignments at projects, tumutulong din ito.

       At para masuklian ang pagmamahal ng mga ito sa sarili niyang paraan, nag-aaral siya ng mabuti at umiiwas na maging pasaway. Tuwing tapos na ang grading period at kuhanan ng kard, lagi siyang nasa Top 3 ng klase. Masunurin siya sa lahat ng inuutos at sinasabi ng mga magulang. Lubos na nagpapasalamat sa Diyos ang mag-asawa dahil nabigyan sila ng anak na gaya ni Noel.

       Papunta na siya ng palengke nang madaanan niya ang bahay ng Tiya Ana niya. Naisip niyang magpatulong sa kanyang tiyahin dahil baka may maganda itong mungkahi para sa kaarawan ng ina.

       Kumatok si Noel. “Tao po! Tao po! Tiya Ana, andito po ba kayo?”

       Bumukas ang pinto. “O, Noel! Napadaan ka, ata. Halika, pasok ka muna,” ang sabi ng butihing matanda.

       Pagpasok nila nakita niya ang pinsan niya na nakahiga sa higaan. May nakalagay na towel sa noo nito at parang may-sakit.

       “Tiya, magpapatulong po sana ako sa inyo dahil kaarawan ni Mama bukas. Pero, mukhang may problema po kayo dito sa bahay,” malungkot niyang sabi habang nilalapitan ang pinsang si Mimay.

       “Ah, oo nga. Kaarawan nga pala ni Lyn bukas. Pasensya ka na Noel, kung pinag-alala pa kita. Kagabi pa nilalagnat si Mimay. Hindi ako makabili ng gamot dahil malayo ang bilihan. Di ko maiwan si Mimay ng mag-isa dito. Wala rin akong sapat na pera para pambili ng gamot,” ang sabi ng tiyahin niya habang pinupunasan ang anak.

       “Ganun po ba?” Naawa si Noel sa pinsan nito. “Tiya, alis muna po ako. Babalik din ako.” At dali-dali itong umalis.

       Makalipas ang ilang sandali, dumating si Noel hawak ang isang supot at inabotsa tiyahin.

       Nagulat na lamang si Tiya Ana ng makita kung ano ang nasa loob ng supot. “Naku, nag-abala ka pa, Noel! Salamat dito sa gamot at goto na binili mo.”

       “Wala pong anuman, Tiya.”

       “Teka, at saan mo naman nakuha ang perang pambili ng mga ito?”

       Yumuko si Noel. “Sa ipon ko po. Bibili sana ako ng daster para kay Mama.”

       “Ganun ba, Noel? Hindi ka na dapat bumili pa ng gamot. Paano ang regalo mo sa nanay mo?”

       Nag-angat ng ulo si Noel at ngumiti. “Tiya, ok lang po yun sa akin. Mas kailangan ni Mimay ang gamot. Pwede ko namang bigyan si Mama ng ibang regalo.”

       Natuwa si Tiya Ana sa pamangkin. “Napakabait mong bata, Noel. Napakaswerte ng iyong ina dahil nagkaroon siya ng mabait at gwapong anak na gaya mo.”

       “Tiya, binola pa ko. Alam ko naman na gwapo ako, matagal na.”

       Nagkatawanan sila magtiyahin. Sa isip ni Noel,di nga siya nakabili ng gusto niyang regalo pero kahit papaano’y napasaya at natulungan niya si Tiya Ana.

       “Nga pala, alis na po ako. May mga gagawin pa po ako sa bahay.”

       “Sige, Noel. Salamat uli. Pakisabi sa nanay mo, happy birthday, ah. Dadaan kami sa inyo kapag mabuti na ang pakiramdam ni Mimay.”

       “Opo. Sana gumaling na po si Mimay,” at umuwi na si Noel.

       Kinabukasan, tinanghali na ng gising si Aling Lyn. Nang siya’y lumabas ng silid, ginala niya ang mga mata sa buong kabahayan. Nilampaso ang sahig. Napunasan na ang mga kasangkapan, pati ang bintana. Pati ang labas, halatang diniligan ang mga halaman at winalisan ang mga kalat.

       Pagpunta niya ng kusina, nakita niyang may nakahanda ng pagkain at may isang kartolina.

       “Happy Birthday, Mama!” ang bati ni Noel at ni Mang Isko.

       Niyakap at hinagkan niya ang kanyang mag-ama. Naluluha pa ito ng umalis sa pagkakayakap.

       “Ma, happy birthday. Alam mo ba, napaka-sweet talaga ng anak mo. Siya halos ang gumawa ng lahat. Pero siyempre, di ako papatalo. Ako naman ang naghanda ng pagkain.”

       Ngumiti si Aling Lyn. Hinaplos ang ulo ng anak. “Talaga? Ang bait naman ng anak ko.”

       “Mama, meron po akong regalo sa inyo.” Inilabas niya ang isang kard at bugkos ng bulaklak.

       “Ako rin, Ma. May regalo rin ako.” Iniabot naman ni Mang Isko ang isang kahon na may lamang damit.

       “Salamat, salamat sa inyong dalawa. Alam ninyo, kahit wala kayong ibigay na regalo ay masaya na ko. Makasama ko lang kayong dalawa ay kontento na ko dahil kayo ang mga pinakamahalagang tao sa buhay ko,” ang sabi ni Aling Lyn habang tinitingnan ang mga regalo.

       “Mahal na mahal namin po kayo, Mama.” At hinalikan ni Noel ang pisngi ng ina.

       “Nga pala, may bisita pa pala tayo,” ang sabi ng ama ni Noel.

       “Happy birthday, Lyn,” ang bati ni Tiya Ana.

       Lumapit si Mimay at yumakap kay Aling Lyn. “Happy birthday po, tita.”

       “May dala nga pala akong turon. Dumaan kasi si Noel sa bahay kahapon. Saka ko lang naalala na kaarawan mo pala ngayon,” ang sabi ni Tiya Ana habang nilalagay sa mesa ang turon.

       “Bakit naman napadaan si Noel sa inyo?” pagtataka niya.

       “Di ba nasabi ni Noel sa iyo? May sakit si Mimay kahapon. Tapos ibinili niya ng gamot at goto ang ipon niya. Dapat sana’y ibibili niya ang naipon niyang pera ng daster kahapon.”

       “Opo, tita. Ang bait nga po ni Kuya Noel.” Tumingin si Mimay kay Noel. “Kuya, salamat ah.”

       “Wala yun, Mimay. Mabuti naman at magaling ka na,” ang sabi ni Noel.

       “Mukhang maraming sopresa sa akin ang anak kong ito, ah,” natutuwang sabi ni Aling Lyn. “Mabuti pa’y kumain na tayo bago pa lumamig ang mga pagkain.”

       At masayang nagsalu-salo sina Aling Lyn, Mang Isko, Tiya Ana, Mimay at Noel. Napakasaya ni Noel. Higit pa sa inaasahan niya ang mga nangyari. Bukod pa roon ay napakarami niyang napaligaya sa simpleng paraan. Sana nga laging ganito, masaya sila at magkakasama.

 



 

Published in: on October 15, 2010 at 2:49 pm  Comments (2)  
Tags: , , , ,