Ako si Niña, Laking Laguna

               Sa pagmulat pa lang ng aking kamalayan, Laguna na ang aking nasilayan. Sa isang ospital man sa Makati ako’y ipinanganak, dito naman hinubog kung sino ako ngayon.

               Sa pagkakaalala ko, noong ako’y limang taon pa lamang, nanirahan kami sa isang barangay sa San Pedro, Laguna. Wala naman ako masyadong alam noon sa mga lugar doon kasi hindi naman ako laging iginagala ng mga magulang ko. Kaya hanggang pangangapit-bahay lang ang alam kong gawin. Pero isa ang tumatak sa isip ko, ang simbolo ng bayang ito ay isang tandang. Di ko alam kung bakit, ang akala ko pa nga dahil gusto lang nila o mahilig ang mga tao rito sa sabong. Ngunit sa tingin ko, kay San Pedro na tagapag-bantay ng tarangkahan ng langit kinuha ang pangalan nito. At dahil mahilig si San Pedro sa tandang, yun ang ginawa nilang simbolo. Kaya makikita ang estatwa ng tandang kapag pumapasok sa bayang ito.

               Makalipas ang dalawang taon, lumipat kami ng bahay. Napadpad kami sa bayan ng Biñan, Laguna. Hindi ito kalayuan sa pinanggalingan namin dahil magkatabi lang naman ang dalawang bayang ito. Dito na kami namamalagi at dito na rin ako nagdalaga. Hindi man ako masyadong palakaibigan sa mga kapit-bahay namin, marami naman akong naging karanasan sa iba’t ibang sulok nito – unang kilig, unang yakap, unang halik at… madaragdagan pa.                 

               Nakakain na ko ng ipinagmamalaki nitong “Puto Biñan”. Nagawa ko na rin makipagsiksikan sa magulo at masikip na palengke nito. Nakapagpabalik-balik na ko sa munisipyo nito at maging sa bago nitong City Hall. Nakapasok at nakapagsimba na rin ako sa malaking simbahan na malapit lang sa palengke. Nakalusong na rin ako sa isa sa mga pinakabinabahang barangay dito – ang Malaban na katabi lang ng Laguna Bay. Oo, mga karaniwang lugar at gawain lang ito. Ngunit para sa akin, kapag nakakaalis ako ng bahay at nakakapunta sa ibang lugar na iba pa sa barangay ko, ito ay maituturing ko ng pamamasyal. Siguro nga korni ako, pero ganito talaga ako.

               Nag-aral ako ng elementarya sa Biñan Elementary School. Alam ba ninyong si Doña Aurora Quezon, asawa ng dating pangulong Manuel L. Quezon, ang unang naglagay ng bato nung itinatayo pa lang ang eskwelahang ito? At eto pa, hindi ito kalayuan sa bahay ng Maestro ni Jose Rizal kung saan siya nag-aaral noon sa bayang ito. Pero may naisip ako, sana sa mismong paaralan ko na lang siya nag-aral para sikat di ba? Oo nga pala, dito ko rin napag-aralan ang kasaysayan ng Biñan. Isa ako sa napipisil noon upang maging kinatawan ng paaralan namin sa quiz bee ng Biñan Day noong nasa ika-anim na baitang pa lamang ako. Sa kasamaang palad, iba ang napili – ang taong hinahangaan ko ng mga panahong iyon. Ganumpaman, masaya ako dahil higit pa sa karangalan na maari kong makuha sa quiz bee ang aking nakamit, at ito ay ang kaalaman sa bayang aking kinalakihan. Isang bagay na aking babaunin hanggang sa aking pagtanda.

               Nang ako’y magkolehiyo na, napunta naman ako sa bayan ng Los Baños kung saan narito ang isa sa mga kilalang unibersidad sa Pilipinas – ang UP. Pansamatala akong namalagi sa paaralan na ito habang ang pamilya ko naman ay nasa Biñan. Dito ko natutunan ang mamuhay nang malayo sa kanila at matutong tumayo sa aking sariling mga paa gaya ng iba pang estudyante rito na nagmula pa sa mas malalayong lugar gaya ng Cebu, Iloilo at Zamboanga. Malawak ang sakop ng lugar na ito. Parang kasing-laki na nga ng barangay namin ito.

               Hindi lang ito basta paaralan kung tutuusin. Marami kasi akong gustung-gusto sa paaralan na ito. Paalala, hindi po tao ang tinutukoy ko rito. Kahit marami pang gwapo at mga taong kahanga-hanga, wala akong pakialam sa kanila. Hindi dapat umikot ang mundo ko sa kanila. Baka mapauwi pa ako ng hindi oras. At ang mas masama pa, baka hindi na ako nag-iisa dahil maaaring may buhay na sa aking sinapupunan. Ayaw ko nga ng ganoon!

               Magbalik tayo sa sinasabi kong “gusto” ko. Isa rito ang nakahubad malapit sa gusali ng CAS, si Oble. Isa siyang estatwang mas kilala sa tawag na Oblation. Akala ninyo tao, noh? Ito ang simbolo ng mga sangay ng UP na nangangahulugang pagsasakripisyo. May isa pang estatwa akong nakikita na malapit sa luma nitong silid-aklatan, ang Pegaraw. Isang kalabaw na may pakpak na parang Pegasus. Marahil nga ay luma na ang ilan sa mga libro rito pero naglalaman naman ng mga ginintuang – aral (parang ginto lang na nasa lumang baul). Ang gusali ng silid-aklatan ng UPLB ang isa sa mga paborito kong tambayan dahil sa dami nitong libro. At mayroon pang limitadong gamit ng kompyuter at internet, pero libre! Huwag ka nga lang papahuli sa mga bantay na nagfa-facebook o youtube ka. Lagot ka, dahil papagalitan ka nila. >_<

               Kung gusto ko naman mamasyal sa loob ng UPLB, marami rin akong puwedeng pagpilian. Masarap ang humiga, kumain at maglaro sa madamong Freedom Park. Nakita ko pa nga si Kaye Abad ng Angelito noong nagtaping siya para sa programang Precious Hearts Romances – Somewhere in My Heart. Sayang nga hindi ako nakapagpa-autograph tapos, napagalitan pa ako ng direktor. Ang ingay ko kasi sa set nila, eh.

               Subukan ninyong mag-gala sa Botanical Garden na puno ng iba’t ibang halaman at may batis pa! Sa totoo lang, magandang lugar ito para sa magkasintahan para mag-ano… Ahhhh… maglakad, mag-date at kung “ano” pang puwedeng gawin. Maaari ka ring magfield-trip sa IRRI kung saan nagsasaliksik tungkol sa bigas; maglakad sa Mud Spring o sa mabatong Flat Rocks; bumisita sa mga museo tulad ng Science museum na nasa Forestry o ang Arts museum sa D.L Umali Hall, o sa Jamboree na karaniwang pinupuntahan ng mga boy scout o girl scout para mag-camping.

               At higit sa lahat, masaya rin ang mag-hiking sa Bundok ng Makiling. Huwag nga lang maulan kasi sobrang putik. Dati, natatanaw ko lang ito mula sa malayo, pero nung nakapasok na ko sa UPLB, higit pa sa inaasahan ko ang aking nakita. Maganda ang tanawin sa ibaba na di ko karaniwang nakikita. Isa pa, napakasariwa ng hangin na para bang nasa probinsya lang talaga ako.

               Sa labas naman ng paaralan, marami ring maaring puntahan. Malapit lang ang Pansol kung saan maraming buko pie, hot springs at swimming pool. Dito ang karaniwang lugar ng outings at kung anu pang okasyon. Minsan na rin akong nakapunta ng bayan ng Calamba kung saan naroroon ang bahay ni Jose Rizal. Nakikain pa nga ako noong kaarawan niya. Buti pa yung sa kanya, maraming handa at bisita samantalang ako, wala. Nakarating na rin ako sa Sta.Cruz noong kumuha ako ng pinakaaasam-asam kong allowance mula sa scholarship ng dati naming gobernador na si Ning-Ning Lazaro. Nakita ko ang isa sa mga malalaki at lumang simbahan ng Laguna. Isa rin sa laging pinupuntahan dito sa Laguna kapag bakasyon ay ang Pagsanjan Falls. Bukod sa isa mga sikat na lugar ang lalawigang namin pagdating sa pasyalan, patok din itong lugar para mag-relax, manirahan at… mag-honeymoon.

               Oo, marami nang nagbago sa Laguna sa paglipas ng panahon – nabawasan ang mga lupang sakahan, dumami ang mga gusali at mall, napuno ang mga kalsadahan ng mga sasakyan, at nadagdagan pa ang populasyon nito. Ganumpaman, hindi ito tulad ng konkreto o sementong kagubatan tulad ng Maynila. Napanatili pa rin ang pagka-probinsyang lugar nito dahil hindi lahat ng lugar dito ay naging urbanisado na. Mas gusto ko pang mag-gala sa kung saan man sa Laguna dahil madali lang bumiyahe. Tawagin na ninyo akong taong bundok pero, madalas talaga akong maligaw kapag nasa Maynila ako. Dami kasing pasikot-sikot. Nahihilo tuloy ako.

               Oo, isa ang Laguna sa maraming lalawigan sa Pilipinas ngunit isa rin itong malaking pitak sa larawang bumubuo sa kasaysayan at sa bansang ating kinabibilangan. Totoong ang aking ina ay isang Bikolanang mula sa Camarines Sur samantalang ang ama ko ay isang Panggalatok na mula sa Pangasinan – mga lalawigang masasabing dahilan kung bakit “It’s More Fun in the Philippines” dahil dinarayo  ito ng mga turista. Pero sa totoo lang, maniwala kayo o sa hindi, hindi talaga ako marunong magsalita ng mga maka-dugong ilong na wika nila.

               Ganumpaman, ipinagmamalaki ko kung saan ako lumaki dahil ito ang naging hulmahan ng kung sino man ako ngayon. At ito rin ang kagubatang aking kinamulatan at kinasanayan. Hindi man ito kasing-advance ng Makati at Maynila, o kasing-yaman ng iba pang lugar sa Pilipinas, taas-noo kong sasabihin at isisigaw “Taga-Laguna ako”. Kahit alukin pa ako ng isang milyong piso para kalimutan ang Laguna, hindi ko tatanggapin. Pero kung bibigyan pa ako ng isang bilyong piso, pwede na! Siyempre, biro lang iyon. Isa lang masasabi ko – Laguna ang lalawigang laging magiging una sa puso ko.



Pakisuportahan rin po ang iba ko pang entries:

A) Ang Aking Mr. Right (Maikling Kwento)

B) Himig ng Manlalakbay (Tula)

C) Madyik Sapatos (Kwentong Pambata)

Salamat po sa inyong suporta.🙂



Ito ang opisyal kong entry para sa kategoryang “Freestyle Blog” ng Saranggola Blog Awards 4.

Saranggola Blog Awards

          Ang Saranggola Blog Awards 4 ay hatid ng mga sumusunod:

DMCI Homes

Mobeeu

TARAGIS

The URI to TrackBack this entry is: https://princessnins.wordpress.com/2012/10/15/ako-si-nina-laking-laguna/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentLeave a comment

  1. Reach me


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: