10 Things that Girls Hate about Guys

There is no such thing as MR.PERFECT. Yet, there are things that girls hate about guys… And the guys does not know it. Here are some of those..

1. Guys dating girls even if they are already taken and worst… they do not tell it to the girl.

2. Do not show up in dates without any notification!!!!!

3. Keeps on making promises yet there is no effort to fulfill it.

4. Denial kings when they are caught in the act.. And they are more mad than you.

5. Takes your relationship with him for granted.

6. Being Insensitive.

7. Not that serious

8. Immature

9. Careless on dating girls other than you.

10. Irresponsible.

 

For comments and violent reactions.. just post a reply..Thanks

 

Advertisements
Published in: on July 31, 2012 at 3:33 pm  Comments (1)  
Tags: , , , ,

I Will Always Love Him (Part 2)

Two weeks later.

Hindi ko napansin ang matulin na paglipas ng mga araw. Dalawang linggo na pala ang nakalipas. Parang natural lang ang mga bagay-bagay. Nandoon pa rin ang ingay na nagmumula sa labas ng bahay – mga dumadaan na tricycle at iba pang sasakyan, mga boses ng mga nabili sa kalapit naming tindahan, mga batang nagtatawanan at nag-iiyakan sa labas, at tahol ng mga aso. Hindi rin nawala ang madalas na pagtawag sa akin ni Mama para tumulong sa kanya o pag may itatanong siya, o ang pangungulit ng mga bata sa aming bahay.

Ang nagbago – parang lumaki ang mundo ko. Sa sobrang laki, parang hindi ko man lang nakikita ang mga kaibigan ko. Namimiss ko na sila. Madalas kong tingnan ang cellphone ko pero ang madalas na mabasa kong text ay galing kay  Dave. Minsan naman galing sa mga kakilala ko sa college. Pero walang text mula kay Cedric o kay Angelica. Kabarkada ko silang pareho. In fact were schoolmates before. Bumuo kami ng grupo na kinabibilangan pa ng 2 tao – sina Lian at Freddie.

I can still remember those special moments – lalo na yung picnic namin. Nakakatawa pa ang pagiging clumpsy noon ni Angelica. Pano nangudngod sa putikan ng madapa. Si Angelica – she’s so clumpsy and careless, yet very caring and thoughtful. She used to visit me then talk with me. But because of her impulsive actions, nagkaganito kami. Hindi naman sana mangyayari ito if hindi siya nakelam. Kasalanan niya kung bakit nilalayuan ko na siya. Pero nilalayuan ko nga ba siya? Siya etong hindi nagtetext. Siya rin ang hindi nadalaw. Hindi ko rin naman siya nakikita kaya wala rin akong iniiwasan. Ngayon ko lang naisip – siya na pala ang nagawa ng distance between us. That’s good. Hindi na pala need mag-effort para iwasan siya.

And Cedric – he’s always been there. Madalas niya ko alalayan. Gaya ni Angelica, thoughtful din siya and a real gentleman unlike Dave. Dave is also a gentleman, pag wala siyang sumpong pero minsan, napagbubuhatan niya ko ng kamay kapag galit na siya. Si Cedric naman, mabait, maasikaso at masasabi kong may breeding – may respeto sa ibang tao. Naalala ko tuloy yung nagside car kami. Tatlo kami noon – kasama si Angelica. Mabilis ang andar na sidecar at walang preno. Nahirapan kami sa pagliko kaya sumemplang kami. Natawa ako bigla. Ako lang ang walang galos noon. I missed those times. Pero mukhang hindi na mauulit yun. Cedric is mad of me. I really don’t know what to do. Kaya ko bang mag-apologize sa kanya in person?

Hindi ako nakatulog sa pag-iisip kung anong dapat kong gawin. Kinabukasan, I texted him.

“Ced, cn we talk? Pls, I want to apologze on wt hapend.”

Ilang minuto ang nakalipas, walang reply. Nagtext ulit ako. “Pls nmn Ced, I know mlaki ang ksalanan ko and I want to make it up 2 u.” Pero wala pa rin. Since day-off niya today, naglakas-loob na akong pumunta sa kanila. Kakapalan ko na ang mukha ko.

Bago ako kumatok, huminga muna ako ng malalim. Tapos pinindot ko na ang doorbell. Isang pamilyar na tono ang narinig ko. “Sino yan?” Si Cedric. Hindi ako nakasagot. Nagulat na lang ako ng bumukas ang gate.

“Viv?” nagtatanong rin ang mga mata niya ng tiningnan ko ito.

Napalunok ako. “Cedric, pwede ba tayo mag-usap?”

Napakunot-noo muna siya. Parang ayaw niya talaga ako kausapin. Hay. “Sige, pasensya na, naabala ata kita. Uuwi na lang ako.” Pag kasabi nun ay tumalikod na ko.

“Sandali lang.” Napatigil ako sa paghakbang. “Pumasok ka muna sa loob.”

Nakaupo ako sa salas habang inaantay si Cedric. Napatingin ako sa mga picture frames na naroon – mga larawan ni Cedric at ng pamilya niya. Buti pa sila, masaya. Mukhang magkakasama pa rin sila ngayon, hindi katulad namin, malayo ang ama.

“Magmeryenda ka muna.”

Muntik na ko mapasigaw. “Salamat, pero hindi ako nagugutom.”

“Kung gusto mo ko makausap, bawasan mo yang hinanda ko. Magbibihis lang ako. Then we’ll talk – outside.”

“Naku, kung hindi lang kita kakausapin kanina pa ko umalis.” Inabot ang inihanda iyang clubhouse sandwich. “Ok, kakain na.”

“Good. Iwanan na muna kita.” Then nawala na siya sa paningin ko.

Habang nakain ako, nakita ko ang mga photo album sa ilalim ng mesa. Tiningnan ko isa-isa ang mga cover hanggang sa naptigil ako. May isang photo album na may picture ni Cedric in graduation outfit but I think high school pa yun. Binuksan ko ito. High school pictures ni Cedric mula first year hanggang fourth year. Sa dulo, malapit sa picture na kasama ang nanay niya sa stage, nandun ang picture naming dalawa na magkatabi, picture nila ni Angelica at isa pang picture kung saan kasama ang buong barkada. Nahaplos ko ang picture na magkasama kami.

“I’m ready,”ang sabi ni Cedric.

Dali-dali kong isinara yung album at ibinalik sa pinagkuhanan ko. “Sige, tara na.”

Dinala ko ni Cedric sa board walk. Gabi na kami nakarating doon pero hindi pa rin kami nag-uusap. Dahan-dahan kami naglalakad habang tinitingnan ang malaking ferris wheel. Maya-maya ay naupo si Cedric sa isang upuan. Umupo rin ako. Wala akong narinig na kahit ano mula sa kanya. Malayo ang tingin niya. Para bang wala ako. Then tumayo siya. “Wait ka muna rito, Viv. Saglit lang.”

Sinundan ko siya ng tingin. Bumili siya ng hotdog at drinks. Tapos lumapit na siya sa akin dala ang binili niya. Pagka upo niya, uminom siya ng softdrinks. “So, ano ba pag-uusapan natin? I’m all ears.”

“Ced, I’m so sorry on what happened.” Hindi ko siya matingnan. Huminga ako ng malalim. “I know malaki ang kasalanan ko. I didn’t mean to hurt you.”

“But you already did. Viv, alam mo ba kung gaano ako nag-antay sa’yo? Alam mo bang sumugod ako sa ulan ng marinig ko ang boses ng asawa mo? I’m waiting for many hours only to find out na yung inaantay ko ay hindi na dadating cause she’s busy having sex with his husband?! What are you thinking?”

“Ced, I thought tama ang ginawa ko. I’m not expecting he will be there after ng exam.”

“You’re not expecting yet you texted him kung nasaan ka? You know Viv, we thought wala na kayong communication. We thought, hindi kayo mag-asawa dahil may discrepancies sa papers nyo. And I thought, may pag-asa ako sa’yo dahil inentertain mo ko at niyaya para gumala. But all of those ideas were wrong.”

“Ced, I already said na kaibigan lang ang tingin ko sa’yo.”

“No, Viv. Iba ang pakiramdam ko. And if I misunderstood yung mga pinakita mo, I won’t be sorry. “

Napatingin ako sa kanya. “Everything was my fault. I’m so sorry. Ced, maybe it took me so long to apologize personally but I hope you’ll understand kung bakit. Hindi ko alam kung pano ko sasabihin at ipapaliwanag ang lahat.”

“You don’t have to. Every single thing is crystal clear to me.”

“What do you mean…”

Bago ko pa matapos ang sasabihin ko ay naunahan niya na ko. “Umiikot ang mundo mo kay Dave. Kahit ano pa ang mga pagkakamali niya o anuman ang gawin niya, parang wala lang sa’yo. Sinasaktan ka na niya pero parang wala lang. Manhid ka ba, Viv? Kasi kaming mga nagmamahal sa’yo, ramdam na ramdam namin. Lalo na ko. Nasasaktan kami Vivian because we really care.”

Unti-unting bumagsak ang luhang kanina ko pa pinipigilan. “I… I… I know.”

“You know, pero you keep on seeing him? Look Viv, kahit hindi man ako ang piliin mo, at least magiging masaya ako if deserving ang person na makakasama mo. Pero hindi, eh.”

“You don’t have to tell it Ced. I know. Una sa lahat, kasal kami. Kahit maghanap ako ng iba, hindi pwede dahil nakatali ako sa kanya. We can only be separated legally.”

“Yan ang isa pa sa mga  ipinagtataka ko. You never told us about it. Hindi mo ba pinag-isipan to? Look, Viv, kahit gaano mo kamahal ang tao, hindi ka pwede basta-basta magpakasal. Ang pagpapakasal ay hindi parang mainit na kanin na kapag napaso ka ay iluluwa mo.”

Hindi ako makapagsalita. I was not prepared sa sermon niya. I tried to stop the tears that are falling from my eyes but it just keeps on falling. Naramdaman ko na lang ang kamay miya na pinupunasan ang pisngi ko. Pero nakayuko lang ako.

“Viv, it’ ok. Alam ko naming nagawa mo ang lahat ng iyon dahil na rin sa pagmamahal mo sa kanya. I forgive you. But I want you to know, mula noon, kahit nagkagirlfirend na ko, ikaw pa rin ang laman ng puso at isip ko. I’ve always love you.”

“But, Ced…”

“It’s ok. Alam ko naman ang isasagot mo. And I accept it. Sana lang, wag mo pababayaan ang sarili mo. Lalo na ang hayaang saktan ka niya.”

Niyakap ko si Ced. Naramdaman ko rin na nakayakap siya sa kin. “Ced, thanks. Salamat dahil pinatawad mo ko. But I’m still sorry kung di ko man kayang turuan ang pusoko na ikaw na lang ang mahalin.” Umalis ako sa pagkakayakap sa kanya. “I’m sure, you’ll find someone better than me.”

Hinawakan niya ang kamay ko. “For now, love is not one of my priorities. I can’t afford to to be hurt again.”

“I’m so sorry. Kung alam mo lang kung gaano talaga ako kalungkot, Ced. You’ve always been my knight in shining armor pero hindi man lang kita magawa mahalin.” Magsasalita pa sana ako ng may humila sa akin.

“Aray! Ano bang … Dave?”

“Malandi ka talagang babae ka! Ganyan ba ang ginagawa mo habang nasa malayo ako?”

“Pare, nasasaktan si Viv. Pwede bang huwag ka gumawa ng eksena rito? Maawa ka…”

Hindi natapos ni Cedric ang sasabihin niya dahil tiningnan siya ng matalim ni Dave, “Wag ka makelam dito! Asawa ko ‘to. At hindi mo ko kelangang utusan. Alam ko ang ginagawa ko.” At hinila niya ko palayo sa mesa namin ni Cedric.

Ngunit hindi pa kami nakakalayo, lumapit si Cedric at sinuntok si Dave. Bumulagta si Dave. Tumayo siya at dahan-dahan lumapit kay Cedric. Aawatin sana siya ng mga tao pero pinigilan niya ang mga iyon. “Wag kayong makelam kung ayaw nyong masaktan!”  Tiningnan niya ang sumuntok sa kanya. “Tang-ina mo ha, kala mo hindi kita papatulan!” at tinankang gumati ng suntok kay Cedric pero nakailag ito.

Sinuntok ulit siya ni Cedric tapos tinuhuran. Pinagsusuntok siya ni Cedric habang nakahiga siya sa daan. “Ced, tama na!” awat ko sa kanya pero hindi ito nakinig.

“Viv, tuturuan ko lang tong bastos na to. I can’t just watch.”

“Ced, please…”

Tiningnan ako ni Cedric. Hindi niya na tinuloy pa ang pangbubugbog kay Dave. Hinawakang niya ito sa damit. “Alam mo, maswerte ka dahil nasa iyo si Vivian. Pero hindi mo man lang siya kayang alagaan ng maayos o irespeto man lang. Siguro maitatago ni Angelica kay Vivian ang totoong nangyari, pero hindi sa akin. Wala kang kwentang tao. Pasalamat ka, mabait pa si Angelica kahit pwede ka niyang kasuhan!”

Nalito ako sa mga sinasabi ni Cedric. Anong kasuhan? May alam ba siya na hindi naikwento ni Angelica sa akin? “Ced, anong ibig mo sabihin?”

“Hindi ako ang dapat magsabi niyan sa’yo. Tanungin mo na lang ang lalaking ito.” Tumayo na si Cedric. “Sa oras na malaman kong sinasaktan mo ulit si Viv, magtago ka na sa impyernong pinanggalingan mo!” At naglakad siya papunta sa batuhan.

Inalalayan ko si Dave pero parang malakas pa siya matapos niyang mabugbog. Sumunod siya kay Cedric. “Dave, halika na. Umalis na tayo.”

Pero bingi si Dave. Madulas ang batuhan at malapit sa tubig si Cedric. Nakatingin lang sa amin. Parang inaantay niya lang lumapit ang ika-ikang si Dave. Sinubukan kong tulungan si Dave pero tinatanggal niya ang kamay ko. Hindi ako tumigil sa pagsunod sa kanya. Muntikan na ko madulas sa isang bato. Wala ako sa likod ni Dave. Hanggang sa napasigaw ako nang makita kong bumagsak ang ulo niya sa batuhan. Napamali siya ng tapak sa isang bato. Nag-iiyak ako ng nag-iiyakhabang nasa bisig ko ang kanyang ulo.

“Dave, please gumising ka. Please!” Hindi ko pansin ang mga tao sa paligid ko, kahit si Cedric. Kay Dave lang nakatutok ang lahat ng atensyon ko. “Dave… Dave… Please, di ba marami pa tayong plano? Hindi ba magbabago ka na? Please, Dave! Gagawin ko na lahat ng gusto mo, basta mabuhay ka lang.” Pero hindi na sumasagot si Dave. Niyakap ko siya ng mahigpit. “Dave, I love you… Sana gumising ka na dahil hindi ako mabubuhay ng wala ka. Dave…”

Ganoon nga ang nangyari. Dave died in my arms. Umiyak man ako nang umiyak, hindi na siya mabubuhay pa. Oo, byuda na ko. Malaya ng gawin ang lahat. Pero hindi ito ang gusto ko. Gusto kong makasama si Dave, for better or for worse. Hindi ko alam kung ano pang bukas ang nag-aantay sa akin ngayong wala na siya. Sa kabila ng lahat, I love him. Hindi ko sinisisi si Cedric. Hindi niya kagustuhan ang nangyari. Dave was too hard-headed to listen. And I hate him for that. Sana, kasama ko pa siya. Kasalanan ko ang lahat. And now, wala ako magawa para buhayin siya. Will I ever move on if I love him with all my heart, my mind, and my soul?

Isa pa, hindi pa nabibigyan ng linaw ang sinabi ni Cedric noong araw na iyon tungkol kay Angelica. Ano ba talaga ang totoong pangyayari? kung anuman iyon, malalaman ko rin.

 ____________________________________________________________

Abangan po ang PART 3 ng kwento ni Vivian. Soon. Don’t forget to spread the word or comment. Thanks.

Published in: on July 26, 2012 at 2:51 pm  Leave a Comment  
Tags: , , , , , , ,

Speech of FIRM 24 k President Lachica

FIRM 24 k

Eto po ang video ng FIRM 24 K President Lachica. Please watch it.

Published in: on July 23, 2012 at 7:06 am  Comments (1)  

I Will Always Love Him

“Aminin mo na… Please, para matapos na ‘to.” Umiiyak akohabang sinasabi ko to sa kanya.

“Ano bang sinasabi mo! Alam mo bang dapat nakaalis na ko by this time?” napailing si Dave. “Hindi ko alam sa’yo Vivian kung bakit naniniwala ka diyan sa kaibigan mong bad influence.”

“Nabasa ko ang mga text mo sa kanya. And there’s no reason for her to lie. Kilala ko na siya noon pa.”

Tumawa siya ng malakas. “Kilala mo? If kaibigan mo siya, hindi siya lalapit sa kin. She seduced me. Pero dahil mahal kita, wala akong ginawa. Hindi ko siya ginamit gaya ng sinasabi mo.”

“The hell with this guy. Alam ko na ang totoo. Why don’t you just admit it?” sigaw ng isip ko. Ayokong umiyak pero patuloy lang ang pagdaloy ng luha ko. The truth na may nangyari sa kaibigan ko at sa asawa ko ay hindi kapani-paniwala. Pero wala naman dahilan para magsinungaling sa kin si Angelica. Sinabi sa kin ni Angelica na ginawa niya yun dahil gusto niya malaman kung mapagkakatiwalaan niya si Dave. At she found out that kung nagagawa niyang mangbabae habang nasa Manila ito, why not kung nasa Cebu pa siya?

“Ang mali doon ay pumunta siya. Syempre, lalaki ako di ba? Yun, dun nagstart ang problema.”

Sinubukan ko siyang hulihin sa mga sinasabi niya. “Oh, really? At anong problema?”

Tumaas ang tono niya. “Eto! Nag-aaway tayo dahil sa kanya. Kung di siya pumunta, wala sanang mangyayaring pagkakamali.”

“There, he said it.” Lalong umagos ang luha ko. “Pagkakamali? Ayan inamin mo rin indirectly from your own words.”

“Look, it’s not what I mean. Ang sinasabi kong pagkakamali ay etong pag-aaway natin. I will never do what she’s talking about.” Pero nilagay ko lang ang mga kamay ko sa king mga mukha para matakpan ang lungkot at sakit na aking nadarama.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking mga balikat. “Viv, I love you. Hindi dapat tayo nagkakaganito. I love you. I’m sorry.”

“There, he said sorry na parang may ginawa nga siya. Denial king.” Hindi ko siya tiningnan. “I don’t know what to say Dave. Hindi ko alam kung sinoo ang dapat kong paniwalaan.”

Niyakap niya ko. “Viv, no matter what, Ilove you. I truly do. At wala akong gagawin na kahit ano para saktan ka.” Tinanggal niya ang mga kamay ko na nakatakip sa mukha ko. “Always remember, I love you.”

Hinawakan niya ang baba ko and he kissed me. I don’t want to reply with kiss but something is pushing me to hug him… kiss him just like the old times. Then, I spend the night with him.

Pag gising ko, umaga na. I looked at him. Maybe hindi pa ko ready na iwan siya but I don’t think that our relationship will still work. Nagbihis na ko at nag-ayos ng sarili. Aalis na sana ako, pero bigla niyang hinawakan ang braso ko habang binubuksan ko ang pinto.

“At san ka pupunta? Di ba sasama ka sa kin pag punta sa Cebu?”

“Hindi ako sasama sa’yo. Mas mahal ko ang pamilya ko kaysa sa’yo.”

Hinila niya ko pabalik sa may higaan. “Hindi ka aalis dahil sasama ka sa kin!”

“Ano ba, nasasaktan na ko!”

Pero parang wala siyang narinig. “Napag-usapan na natin ito noon pa. Sasama ka na sa akin.”

Hindi na ko nakapagtimpi pa. “And what? Be your battered wife? And be your sex slave? Bullshit!” Tinaggal ko ang kamay niya sa braso ko.

“Hindi naman kita sinasaktan, Viv. I’m sorry.” Lalapitan niya ko but I slowly stepped back.

“Don’t be sorry, coz you already hurt me.”

Bigla siyang lumapit ng mabilis at kinuha ang phone na bago niyang bili sa kin. “Fine. But I have your phone. “

Itinulak ko siya sa bot ng aking makakaya. “Damn you! Sige, sayong-sayo na yan.” Tumakbo ako papunta ng pinto at lumabas. Pinahid ko ang mga luhang tumutulo mula sa king mga mata. “You’re insane, Dave. Ano ba nakita ko sa’yo at bakit kita minahal ng ganito?”

Inalala ko ang mga masasayang pagsasama namin. Maybe he’s 40 years old but I fell in love with him. Napakabait niya sa kin. Nung nagwowork pa ko sa isang fastfood chain before, he used to bring me some flowers as a delivery guy. Kinikilig naman ako. Tapos pag birthday ko, he always makes it special in his own ways. Noong mga panahong magkalive-in pa kami, I enjoyed every second na magkasama kami. Breakfast in bed, hot water pag maliligo ako, at pasalubong tuwing uuwi siya.

Bigla na lang ako nagising mula sa pag-alaala ng mga pangyayaring iyon nang makarating na ko sa pinto na malapit sa receptionist. “Aalis na po ako.” At lumakad pa punta sa elevator.

“Mam, sandali lang po. Anong room po?”

“614. Alam na ng nakacheck-in doon na aalis na ko.” Pinindot ko ang down button.

“Mam, tatawagan lang po namin yung nasa room.”

“Nagmamadali na ako.” Feeling ko iiyak na ko pag nagtagal pa ko dun sa lugar na iyon.

“I’m sorry, mam. Standard procedure lang po.”

“Ok. Bahala kayo.” Tiningnan ko lang ang receptionist. Gusto kong umalis pero hindi ko magawa. Nakaharang kasi ang guard sa may elevator.

“Mam, hindi pa kayo pwedeng umalis. Pinababalik po kayo sa room.”

Dito na ko nagpanic. Natatakot na ko bumalik sa kwartong iyon. Baka hindi niya na ko pauwiin. “Please, wag nyo ko hayaan na bumalik doon mag-isa.” Ipinakita ko yung nakabakat na kamay sa braso ko. “I don’t want to go back there.”

Kinalma ako ng guard. “Mam, kami naman po ang mapapahamak pag nagkataon. Pwede kaming ireklamo. Kung gusto nyo, sasamahan naming kayo. Kung anuman ang mangyari, tutulungan na lang namin kayo.”

“Alright. Since andyan naman kayo, payag na ko.” Pumayag ako kahit kinakabahan pa rin ako.

Tok! Tok! Tok! Naghanda na ko sa pagbukas ng pinto.

“Viv, buti bumalik… Teka, bakit nagsama ka ng staff at security guards?”

“Para hindi mo ko saktan ulit at pilitin sa gusto mo.” Kumunot lang ang noo niya pero nagulat ako sa sinabi niya.

“Viv naman, inabala mo pa tong mga taong ito. Halika sa loob. Pinabalik kita kasi dumating na yung breakfast. Halika na sa loob. Sorry sa abalang ginawa ng asawa ko. Makakaalis na kayo.”

“The nerve. Ang talino talaga! Nagawa niya pang baliktarin ang lahat. Certified liar. But I won’t let him win this time.” Pinigilan ko sina Manong gurad sa pag-alis. “No, wag kayong umalis. Papasok ako sa loob pero hindi kayo aalis. Or else, sasama na ko sa inyo palabas.”

“Sir. Hindi kami aalis dito.”

“Ok, ok. Alam ko na ginagawa nyo lang ang trabaho nyo. Halika ka na Viv.” Napilitan akong pumasok sa loob. Nang makapasok kami sa kwarto,hinila niya ko papasok ng cr.

“What are you thinking? Ano ba tong gulo na ginawa mo?”

“Kaw ang naunang gumawa ng gulo Dave, hindi ako. At hindi mo ko mapapayag sa gusto mo. Uuwi ako pag gusto ko!”

Bumuntung-hininga si Dave. “Sige, makakaalis ka na. Pero tandaan mo ‘to Viv, it won’t be the last time.”

Dali-dali akong umalis. Sumunod lang siya sa akin. “Salamat sa pag-aassist sa asawa ko. At pasensya na sa abala. Ingat ka, hon.”

After that day, I tried not to communicate with him. Kinausap ko din si Angelica. Masakit ang ginawa niya pero I still want to accept her. After all, she’s my friend. Pinahiram niya ko ng phone pra magamit ko. And I texted him na I can move on. Lumipas ang maraming araw at lingo, panay ang text sa kin ni Dave. Panay ang sorry niya. Dahilan niya, mainit daw ang ulo niya, pinaasa ko raw siya na sasama ako, na kasalanan ko ang lahat. Hindiko alam kung bakit hindi ko siya makalimutan. Kung bakit till now, mahal ko pa rin siya. I really missed him. Pero sa tuwing naaalala ko ang mga nabasa kong text niya kay Angelica,  naiinis lang ako. Pinagmukha nila akong tanga.

Isang araw, he texted me na nasa Manila siya.Pag hindi raw ako pumunta, siya ang pupunta sa amin. Nainis lalo ako.  Baka may totoohin nga niya na pupunta siya sa min. Sabagay, pwede ko pa makuha yung cellphone pag nakipag-ayos ako. And sa totoo lang, miss na miss ko siya. And dahil tanga ako, nakipagkita pa rin ako sa kanya. At naging madalas ang pagkikita namin habang nasa Manila pa siya.

Pero hindi pa nagtatapos dun ang lahat. Hindi alam ng mga kaibigan ko na talagang legal kami mag-asawa. Hindi rin alam ni Angelica na nakikipagkita pa ko sa kanya kahit sinabi kong ayaw ko na. I made her promise na hindi niya na itetext si Dave. Patuloy lang nakakagawa ng kung anu-anong kwento si Dave tungkol sa amin. Sayang ang talino nya. Pero ginagamit niya sa pagawa ng kung anu-anong kasinungalingan. But I still love him. And I will always do.

I tried to move on. Minsan, nagikikita kami ng isa sa kaibigan ko, si Cedric. He was nice. I know he loved me since high school. But I never gave him a chance before. Ngayon lang. However, he doesn’t know na mag-asawa talaga kami ni Dave. He helps with a lot of things gaya ng pag-aaplay ko ng work. Kilala rin siya ng pamilya ko. Parang mas gusto nga nila si Cedric para sa kin dahil kilala na nila sa Dave na bastos at walang respeto.

Wala naman akong nakikitang problema kay Cedric. I want to love him more than a friend, pero I can’t. I tried to be happy with him kaso si Dave lagi ang laman ng isip ko. Cedric knows Dave dahil nalaman niya ito kay Angelica. Pero hindi alam ng mga kaibigan ko na nagkikita pa talaga kami ni Dave. My family doesn’t even know it too. At madalas, nagagamit ko ang mga pangalan ng kaibigan ko para ipangfront kapag makikipagkita ako kay Dave.

One day, pumunta ako sa Manila para mag-exam sa trabahong inaplayan ko. Of course, may karapatan pa rin si Dave na malaman ang galaw ko dahil asawa ko siya. So I told him kung nasan ako, not knowing kung nasan siya. Then I texted Cedric na sunduin ako after ng exam by 4PM. Nang matapos ako sa exam, nareceive ko ang text ni Dave. Nasa labas siya at nag-aantay sa kin. Oh, great! Pano to? Nasa Manila pala si Dave. Dali-dali kong tinext si Cedric na wag na pumunta at gumawa ako ng dahilan para din a sya pumunta. Nang lumabas ako, isinilent ko na ang phone ko. Baka mabasa pa ni Dave ang mga message ko pag nakita niyang ginagamit ko ang phone ko.

Then, we went to usual place – sa Hotel. Then we talked then do usual thing na ginagawa namin.  But I really don’t know kung ano na ang nagyari kay Cedric. Nang pumasok si Dave sa banyo para magshower, dali-dali ko inempty ang inbox ko nag hindi ko nababasa ang mga message. Medyo may pagka-pakialamero kasi tong si Dave. Baka basahin niya ang mga message ko. Then nakatulog ako.

Kinabukasan, I just found out that na naghintay pa rin si Cedric sa kin for 5 hours. Na pinakelaman ni Dave ang cellphone ko while I’m asleep at sinagot niya ang tawag from him.

Shit! Ano na ba ang gagawin ko? Humingi ako ng sorry kay Cedric through text pero sa bawat tanong niya, I just kept on lying. Dahil alam ko na lalo siyang masasaktan pag nalaman niya ang totoo. But I was wrong.

Alam pala ni Cedric ang lahat. Everything and I don’t know why. Nagpalamig muna ako. Then, I received a call from him. Hindi ko na sinagot ang mga tawag niya at text dahil hindi ko alam kung ano pa ang sasabihin ko. But he called, to my nephew’s number. Napilitan akong sagutin ito at nalaman ko na tinetext pala ni Dave ng mga rude words ang mga kaibigan ko.  Wala ako naisagot kay Cedric pero dahil sa inis ko, iba ang nasabi ko. “Bakit kailangan mo pang iconfirm? Alam mo na di ba?” pagkasabi nito’y inend call ko na. Saka lang ako natauhan. I didn’t meant what I said. Ganumpaman, hindi ko na yon mababawi.

Tinext ko ang lahat ng kaibigan ko at nagsorry ako sa kanila. Sana mapatawad nila ako yet I’m not expecting it. Lalo na kay cedric na bukod-tanging hindi ko tinext. Nalulungkot ako dahil nasisira ang friendship namin dahil kay Dave. So I argued with Dave through text. Then, siya pa ang nagalit.

Akala ko, kaya kong itago ang lahat. Lalo na ang sakit na nararamdaman ko. Why do I love somebody like him? And nadamay pa ang mga kaibigan ko. I thought maayos pa ang problema sa mga kaibigan ko but I was wrong, not with Cedric or any other friends – but with Angelica. Nagkakatext pa pala sila ni Dave. Di ko na napigilan ang sarili ko. Umasa ako na hindi na hindi na siya makekelam at mapapatawad ko siya pero nagkamali ako. Kung anu-ano ang naitext ko sa kanya. Pati kay Dave. Hindi ko pala talaga kayang kalimutan ang lahat. Dahil naaalala ko kung pano nila akong ginawang tanga. So I decided na layuan na sila. Although I’m not sure kung kaya ko.

I love Dave. And I will always do. Nagawa kong talikuran ang pamilya ko dati dahil sa kanya. Sa kabila ng lahat ng ginawa niya, minahal ko pa rin siya. Pero bakit kailangangpaulit-ulit akong saktan ng mga taong malalapit sa akin. Ano ba ang nagawa ko para ganituhin nila ako? Masama bang magmahal ng lubusan at magpakatanga? Na ibigay ko ang lahat-lahat para sa lalaking mahal ko? Lahat – maging ang kaluluwa ko. Maaring tanga nga ako, bulag at martir pero isa lang ang dahilan ng lahat ng ito – dahil minahal ko siya ng higit pa sa sarili ko.

Sana nagustuhan nyo ang ginawa ko. Ano po ang masasabi nyo about this story? Comment na po.

If you want to know who is the guy that I’m referring, pakiemail na lang ako: nafloresca@yahoo.com. Thanks.  🙂

 ____________________________________________________________

By the way, I decided to make a continuation of this story dahil na rin sa advice ng kakilala ko. Sana basahin nyo rin po. 

 

Published in: on July 23, 2012 at 6:52 am  Comments (2)  
Tags: , , , , , , , , ,

Give and Take

               “Happy monthsary, sweetheart!” bati ni Philip kay Rose.

               Niyakap niya ang lalaki sabay bati ng “Happy monthsary din sweetheart! I love you.” At dinampian ni Rose ng halik ang labi ng boyfriend niya.

               The couple is celebrating their 13th monthsary. Si Philip — hindi kagwapuhan or athletic ang pangangatawan, walang educational title, at hindi rin mayaman. Yet, minahal siya ni Rose, kahit isa siyang tricycle driver. Panganay sa limang magkakapatid si Rose kaya nang niyaya na siya ng nobyo na magpakasal, isang malaking HINDI ang sinagot nito. Isa pa’y gusto niya munang makatapos ng pag-aaral sa college. Ayaw din niyang basta mag-asawa dahil sobrang hirap na ng buhay ngayon.

               Masipag naman si Philip. Nagseservice siya at namamasada naman pag free time. Dati kasi ay taga-ihaw pa siya sa pinagseservisan niya pero sabi nga, walang permanenteng bagay sa mundo – kahit ang trabaho niya.Pero di siya nawalan ng pag-asa at patuloy na nagsusumikap para kay Rose.

               Isa ito sa mga katangiang minahal ni Rose. Bukod pa rito’y mabait, maasikaso at sweet pa si Philip. Madalas nga nitong subuan si Rose lalo kung busy ito sa paggamit ng computer. Malapit pa ang lalaki sa mga nakakabatang kapatid niya. Madalang nitong dinadalhan ng pasalubong ang mga bata. Nagawa din nitong makuha ang loob ng mga magulang dahil na rin sa sarili nitong diskarte.

               During their relationship, masaya si Rose pag kasama nito si Philip. Minsan natutulog siya sa bahay nito. At minsan naman ay natutulog din ito sa bahay nila. Every monthsary, hindi nakakalimot si Rose na bigyan ng regalo ang nobyo kahit minsan ay nashoshort siya. Hindi naman niiya kasi ginagawa yun sa mga dating nobyo niya – kundi kay Philip lang. For richer or poorer, she stayed by his side. Kahit naninigarilyo ang lalaki, or masyadong protective, still she love him for who he is.

               Kapag hinahatid o sinunsundo siya ni Philip, madalas siyang nakayakap o nakahilg sa likod nito. Ganumpaman, minsan natatakot siya pag nagdadrive ito. May pagkakataon kasi na parang mapapaaway ito kung hindi niya ito napipigilan (alam nyo naman, girian sa daan). Mabilis din ito magpatakbo ng tricycle at naninigarilyo pa. Dahil ditto, pinagsabihan niya ang nobyo. At dahil mahal siya ni Philip, inayos nito yung mga nakikita niyang mali.

               Pero, hindi sa lahat ng oras maganda ang relasyon ng dalawang tao – kahit mahal na mahal nyo pa ang isa’t isa. Pagising isang araw ni Rose, tila ba nag-iba ang lahat about sa kanila ni Philip. May mga times na naiirita siya sa mga text nito. Bakit??? Panay kasi ang tanong nito lately pag nagtetext. Actually, walang masama if nagtatanong ang boyfriend mo kung “musta n swtheart”, “Kumain k n b?”, o “ano n gwa mo, swtheart?” pero … kung 3 times naman itetext ang tatlong tanong na ito, hindi ka ba maiinis? Isa pa sa kinaiinisan niya ay kailangan niya ipagpaalam ang mga ginagawa o pinupuntahan niya dahil magatatanong pa ito ng “bkt di mo sinabi?” followed by “cno ang ksama mo?” then “sunduin b kta? Wt time ang uwi mo?”. Kahit ayaw niya pasundo, papasundo siya dahil ang itetext naman nito sa kanya ay either “bkt?m may iba n b susundo sau?” or mas magandang sagot na “ingat ka swtheart” pero may kasamang “txt mo ko pag-uwi mo, ha?” Pag ganito ang nababasa niyang text, minsan “Hay”, “Ok po”, o “Ah, ganun po b” ang nirereply niya tapos lahat ng sagot niya sa mga tanong nito ay may kasama ng “po”.

               Pag hindi naman siya nakapagtext magtetext na naman ito ng another question “Glit ka b?” o “bc k b?”, “Wt ba gwa mo” o “nasan k ngayon?” Or else,magsesend si Philip ng sandamakmak na “swtheart?” 

               There are times naman na magsasabi ito ng katagang “pasensya na sweetheart, di man lang kita maipasyalsa labas”, “Hindi naman ako gwapo. Saka isa lamang akong hamak na tricycle driver”, at “Tingin ko napakamiserable ko na dahil sobra akong minamalas. Ikaw na lang ang natitira sa kin. Hindi ko alam ang gagawin ko pag nawala ka.” Sa mga ganitong pagkakataon, pinipilit niyang icheerup ang nobyo kahit inis siya sa sinasabi nito. Minsan hindi niya malaman kung bibitaw na rin siya dahil di niya malaman ang gagawin dito. But she still hold on. Kahit may mga sarili siyang problema, hindi niya ito sinasabi lalo kung tungkol sa pera. Lalo lang kasi ito malulungkot at idadown ang sarili pag nalaman nito ang problema niya.

               But one time, wala siyang mahingan ng tulong dahil taghirap din ang mga kaibigan niya. So, lumapit siya sa Ex bf niya. Humiram siya ng pera rito nang hindi nagsasabi kay Philip. Nang pauwi na siya, naginsists ito na ihatid siya sa sakayan at bitbitin ang bag niya. Ayaw niya nung una dahil baka mapadaan si Philip pero makulit ito. So hinayaan niya na lang ito. Isa pa, may utang na loob siya rito.

               Nakahinga siya ng maluwag ng wala siyang nakita ni anino ni Philip. Pero di niya inaasahan ang teawag na dumating sa kanya nang makauwi na siya.

               “Narereceive mo ba mga text ko sayo? Bakit di ka nagrereply? Nasan ka nagayon?” sunud-sunod na tanong ni Philip.

               “Dito ako sa bahay. Wait, nakasilent kasi yung phone ko. Check ko lang.”

               “Ok.” End call.

               “Naku, hindi ko nabasa yung mga message kanina. Kainis. Message inbox full nap ala kaya hindi natunog. Nagbura siya ng ilang messages.” Maya-maya, dumating na ang mga message na galling ka Philip:

               “Galing k b ng byan ngayon?” binasa niya ang sumunod na “Cnu ang kasama mo knina?”, “Bkt d ka nagrereply?”

               “Tsk, tsk, tsk, patay. No choice.Hay, bahala na” Nagtext back siya kay Philip. Sinabi niya na pumunta siya ng bayan siya kanina. “Nagkta lng kmi unexpectedly ng kaibigan ko. Small world po.”

               “Cnung friend? Npkabait naman ng friend mo n yan. Binitbit p ang bag mo. Tpos holding hands p.”

               Nabigla siya sa reply ni Philip.“Wat? Bkt ako makikipagholding hands sa guy ksi may bf ako. .. Bnitbit niya lang ang bag ko peo d kmi nagholding hands. Ni hnd nga sumayad ang kamay nia sa kmay q.”

               Nagpatuloy pa ang pagtetext nila. Hanggang sa nagdrama ang nobyo sa text. Ayaw niya sabihin kung bakit nagkita sila. Mahirap dahil ayaw niyang lalo bumaba at maliitin ni Philip ang sarili. Sa totoo lang, hindi naman talaga dapat siya mashoshort. Kung tutuusin kasi, kahit wala siyang trabaho sa ngayon, may ipon pa siya. Ang problema, wala yung ipon niya sa ATM o sa wallet – na kay Philip. Pinahiram niya ito ng pera para sa panghulog niya sa motor. Ayaw niyang basta na lang batakin ang bagong motor ng nobyo. Kaya kahit alam niya na kakailanganin niya ang pera pagdating ng panahon, sumugal pa rin siya. Hindi niya ito pinaalam sa mga magulang niya lalo na sa kanyang ina dahil baka magalit ito sa kanya at mainis sa nobyo niya.

               Naiintindihan niya ang side ng nobyo. Alam niyang makakabawi pa ito sa kung anuman ang problema nito. Pero di niya inasahan na ito pa ang pagmumulan ng di nila pagkakaunawaan. Lalo silang di nagkaintidndihan sa palitan nila ng text. “Suko na ko. Mabuti pa, magcool off muna tayo! Gud nyt..” Eto ang last text niya bago niya inoff ang cellphone. Pero pagsapit ng alas-12 ng gabi, dumating si Philip. Ayaw niya sana ito kausapin pero wala siyang magawa. Nakainom pala ito. Hay, ano pa nga ba ang hindi niya alam sa nobyo. May tendency itong magwala at upakan ang bubwisit makakasalubong niya.

               Nakinig siya sa lahat ng sinabi nito pero parang nawalan siya ng boses. Hindi niya alam ang isasagot o sasabihin kay Philip. Ang pinagtataka niya, hindi man lang siya naiiyak kahit nalulungkot siya. Matapos masabi ni Philip ang lahat ng gusto nito sabihin, pinigilan niya itong umalis at pinatulog na lamang sa kanila. Kahit antok na antok siya, hindi siya makatulog dahil sa nobyo.

               Ayaw niya sana patulugin ang nobyo sa kanila. Ganumpaman, takot siya sa maaaring gawin nito. Nang nakaraan buwan pa lang ay tila ba parang nanlalamig siya sa pakikitungo sa nobyo. Minsan, pinipilit niya na lang ngumiti para hindi mahalata ng nobyo. Hindi na rin siya masyadong pumupunta sa bahay ni Philip, at ganun din naman ito. Hindi ito makapunta sa kanila dahil ayaw niya. Naisip niya na pangit nga naman tingnan na natutulog ang lalaki sa bahay ng babae. Sa totoo lang, ayaw niya talaga noon pa na matulog ito pero hinahayaan niya lang dahil ayaw niyang magtampo ito. Pero, naisip niya na kung mahal talaga siya nito, dapat maintindihan nito ang side niya.

               Isa pa sa naiisip niya ay yung away nila dati. Matutulog siya dapat sa nobyo pero ginabi siya ng uwi dito. Niyaya kasi siya sa despedida ng kaibigan na di niya sinabi o ipnaalam kay Philip. Pagdating niya sa bahay ng nobyo, nakainom pala ito. Nag-usap sila pero humantong ito sa di inaasahang pangyayari. Nagwala si Philip at nagsisigaw. Naghahamon ng glo. Natakot siya nung mga oras na yun. Unstoppable ang nobyo niya kahit inawat niya n aito. Umiyak siya ng umiyak. Dinamayan siya ng nanay ng nobyo habang pinakakalma naman si Philip ng kuya nito.

               Nang maalala niya ito, saka niya naisip ang mga differences nila. She tried her best na panatilihin ang relasyon nila kahit napipilitan na lang siya. But if she’s going to this, hanggang kelan naman? Why prolong the agony? Bakit nga ba sila pa rin ng boyfriend niya? Dahil ba mahal niya ito, o dahil sa naaawa lang siya dito? Gusto niya makasiguro sa sagot sa tanong na ito. Inisip niyang mabuti. Lalo niya lang pinahihirapan ang nobyo kung makikipagplastikan lang siya dito. Alam niyang mahal na mahal siya nito pero siya ba, mahal niya ba talaga ito? Then that night, she made a decision.

               Nakalipas na ang tatlong lingo. Naging busy si Rose sa pagtatrabaho. Love life – zero. Satus – single. Three weeks na ang nakakaraan simula ng makipagbreak siya kay Philip. Kahit wala na sila, hindi niya pinutol ang komunikasyon nila. After all, she still cared for him. Natatakot siya sa maaaring gawin nito dahil hindi pa ito nakakamove on. However, naiinis pa rin siya sa mga text nito, kung dati tanong lang, ngayon may kasama ng drama. Minsan, inaalam pa rin nito ang mga ginagawa niya. Although binibigyan niya ng false hope ang nobyo, hindi niya alam kung ano ang maaaring gawin nito. Kung pagbabasehan niya ang drama at text nito, maypossibility ito na pumatay o magpakamatay. So it’s better this way. Magtiis at makisama, para na rin sa benefit ng iba.

 

               Tama nga ba ang ginagawa niya? Ano ba sa tingin nyo?

 

Published in: on July 22, 2012 at 7:56 am  Leave a Comment  
Tags: , , , , , ,

A Simple Introduction



            Ang category na ito na “All About Love” ay aking ginawa upang maishare sa iba at maiexpress ang aking mga ideya. Maaring hango ito sa totoong buhay at maaari ring kathang-isip ko lamang ito. This includes everything about or related to love — whether its a happy or sad, betrayal, love for the family at iba pa.

             Feel free to post your comments or reactions sa mga page na mababasa nyo po.Hindi naman po masama magreact… kahit violent po since nasa demokratiko tayong bansa. Hope you’ll enjoy reading. For personal questions… just send an email to nafloresca@yahoo.com.

Published in: on July 22, 2012 at 7:38 am  Leave a Comment  
Tags: , ,

Making Decision about Truth: Unveil it or Hide it?

                    You know what??? It’s hard to make comments about someone. However, which one should I follow:

A) The saying that : What he doesn’t know, does not hurt.

or

B) “The truth hurts for a little while, but lies hurt forever.”  – Eileen Parra

                    It is hard. Because in every action, comes a reaction. I don’t want to make him blind from all those lies…yet, interfering can result in greater damage. I want to choose A for the benefit of the other but it would wide the truth from the other person. But another side of me wants to choose B because I love the other person cause he’s my friend. 

                    In the end, I choose B. I just hope it is the right decision.

Published in: on July 13, 2012 at 2:24 pm  Comments (1)  
Tags: , , , ,

BG-KP-5

BG-KP-5

Published in: on July 13, 2012 at 2:09 pm  Leave a Comment  

Pain… How long would it last?

Masakit sa akin

Sarili kong kaibigan ang aking pinagtaksilan.

Sabi ko, mahal ko siya… pero anong ginawa ko? Isa akong masamang kaibigan? 

Now… I’m paying the price. I was so stupid. TANGA. Bakit ko nga ba ginawa ang bagay na iyon? Alam ko ng Mali pero akin pa rin itinuloy.

Published in: on July 13, 2012 at 1:23 pm  Leave a Comment  

83 Birthday of our beloved Madam Imelda Marcos


 

           2 July 2012, Batac, Ilocos Norte – ARTEMIO T. LACHICA, President, FIRM-24 Association Inc. offered the FIRM-24k’s ceremonial banner to Madam Imelda R. Marcos which says “FIRM-24K TREE PLANTING SAGOT SA GLOBAL WARMING NATIONWIDE IS A SUCCESS”.

                 The banner was proudly presented to FIRM-24k’s adviser no other than FIRST LADY MADAM IMELDA R. MARCOS. Madam Imelda later acknowledged the gift during her speech at the altar expressing thanks that the FIRM-24k has already planted and contributed millions of trees to help with the problem of global warming.

 Please visit: http://www.firm-24k.org/ for more information
Published in: on July 13, 2012 at 12:50 pm  Comments (2)  
Tags: , ,